Hallo

Ik ben Wendy, 30 jarige mama van Matthias. Papa, Dimi is 34 jaar.

We kenden elkaar nog niet zo heel lang, toen we besloten om een kindje te krijgen.

Waarom? Heel simpel... We zien elkaar graag en we zien doodgraag kindjes.

We hebben veel reakties gekregen van buitenstaanders. Zowel positief als negatief. Wij dachten gewoon, ach, laat ze maar zagen, wij zullen het wel bewijzen dat we het kunnen...

En ja hoor, ons geduld is enorm op de proef gesteld...

In mijn 6e maand heb ik 2 bloedingen gehad. Mocht niet meer werken, moest gans de dag plat liggen.

Op 36 weken is Matthias dan geboren. Hij woog 3 kg, en was 50 cm lang.

Hij mocht onmiddellijk bij ons op de kamer...

De eerste week was er niets aan de hand.

Dan hebben we heel wat meegemaakt. Hij is onder de lamp moeten gaan liggen omdat hij wat geel zag.

Dan is alle ellende begonnen.

Ik ga het heel kort uitleggen:

Wij hebben een KISS baby. We zijn er pas na 4 maand achter gekomen. We hebben de eerste 4 maanden doorgebracht met een baby die 23/24u hulde, en we wisten niet wat er was. We zijn naar verschillende ziekenhuizen geweest, maar niemand die iets vond. Buiten reflux. Daar krijgt hij nu nog steeds medicatie voor...

We zijn naar r. Lippens geweest toen Matje 4 maand was...

Ondertussen hebben we heel wat meegemaakt in ziekenhuizen met dokters. Mij moet je er echt niet meer over beginnnen dat dokters alle wijsheid hebben. Echte boeren zijn het in mijn ogen...

Lippens vertelde dat we een zeer zware kiss baby hadden. Dat het allemaal te genezen valt, maar dat we geduld moesten hebben.

Ondertussen was ik bijna 30 kilo vermagerd, en was echt ten einde raad met een baby die nooit sliep en altijd huilde!

Verschillende keren zijn we naar osteopaten geweest, maar niemand die ons echt kon helpen...

Dan zijn we uiteindelijk naar Keulen geweest, naar Dr. Biedermann. Die heeft ons een nieuw kind gegeven. Hij is zo gelukkig, en heeft geen pijn meer.

We zijn zo blij dat we ons zoontje zonder pijn zien, hij heeft zoveel meegemaakt!

Het is voor de ouders, en voor de baby zelf verschrikkelijk uitputtend wanneer je kindje constant huilt.

Het enige spijtige is dat we op weinig begrip van buitenaf hebben kunnen rekenen. Alleen mijn zus, mama en enkele vrienden...

Maar het voornaamste is dat ons ventje zich nu goed in zijn vel voelt, en dat hij echt straalt van geluk!

Bedankt iedereen van het forum, met in het bijzonder andere KISS-baby-mama's, die mij steeds begrepen, en die mij steeds gesteund en geholpen hebben op dit forum! Het heeft me echt door een moeilijke periode geholpen!

Bedankt!

Bedankt ook Dr. Biedermann die ons zoontje heeft doen stralen van geluk!