Hallo,

Ik ben 22 jaar en afgestudeerd als sociaal verpleegkundige. Ik ben al 7 jaar samen met mijn vriend en binnenkort verwachten wij ons eerste kleintje...

Hieronder mijn bevallingsverhaal:

Al enkele dagen had ik af en toe (oefen?)weëen, voornamelijk in mijn onderrug, had natuurlijk niet door of het weëen waren. Zaterdag had ik een feestje voor mn zusje haar verjaardag zo een 70 km van hier. Voor het vertrek naar t feestje had ik mn koffer nog afgewerkt en deze in de auto geplaatst. Op het feestje heel de avond regelmatig rugweëen die na enkele uren overgingen in buikweëen. Onderweg naar huis begon ik op de klok te kijken en had ik elke 4 min een wee. Eindelijk thuis gekomen heb ik mn vriend verteld dat ik dacht dat het begonnen was. Om zeker te spelen eens naar het verloskwartier gebeld en zij vertelden me om toch maar naar hen te komen.
Eens aangekomen en geïnstalleerd onderzochten ze me en bleek ik al 4 cm opening te hebben!!! Ik super gelukkig natuurlijk. T kindje was wel heel wild tekeer aan het gaan in mn buik.
Na een dikke twee uur begonnen de weëen onhoudbaar te worden, zowel rug als buikweëen tegelijk zonder tussenpauzes. De vroedvrouw kwam me dan na lange wachten ( onderbemanning op t verloskwartier) onderzoeken en ik bleek nog maar 5cm te hebben! Toen wist ik dat ik het aan dit tempo niet zou kunnen volhouden dus heb ik maar een epidurale gevraagd. Spijtig genoeg was er een spoedkeizersnee die net ging beginnen, dus geen anesthesist of vroedvrouw beschikbaar. Natuurlijk kwamen de weëen alsmaar erger en erger op, had echt geen tijd om bij te komen en tegen dat de anesthesist er eindelijk was, een goed anderhalf uur later kon ik mij echt niet meer houden. Mijn arme ventje kon zich amper recht houden van de vermoeidheid...
Toen de anesthesist dan de ruggeprik deed, zat die de eerste keer in mijn zenuw! Heb ik mijn vriend daar een stamp verkocht... Dus opnieuw prikken... Oke na enkele minuten voelde ik al verlichting... Maar een halfuurtje later was de pijn weer niet te houden. Opnieuw werd de anesthesist erbij geroepen. Bleek er dus een knik in de leiding te zitten waardoor ik geen verlichting kreeg... Knik hersteld weer even op adem kunnen komen. Ondertussen werden mijn vliezen gebroken, kreeg ik niks van uitleg en hadden ze er een handdoek over gehangen zodat ook mijn vriend niets kon zien. Ondertussen begon de pijn weer erger te worden, de pomp bleek niet te werken en geen enkele vroedvrouw wist hoe ermee te werken. Werd de anesthesist er weer bijgehaald, stond al op 9 cm en deze heeft met op dat moment gewoon volledig platgespoten! Ik was echt volledig verdoofd, merkte niks meer! Toen ik op 10 cm stond kwam de gynaecoloog van wacht langs en zei ze dat ik op deze manier niet kon bevallen, ik moest maar nog een uur wachten tot de verdoving minder was. Bij het onderzoek merkte ze nu dat mijn beebje een sterrekijkertje was en moest ik in een bepaalde positie gaan liggen in de hoop hij nog zou draaien. Na nog een anderhalfuur kwam de gyn terug en bleek dat de vroedvrouw me in de verkeerde positie had gelegd om de kleine te laten draaien dus gingen we het manueel proberen. Dus mijn vriend moest zelfs helpen... Wat was dat!!! Ondertussen was ik dus ook te weten gekomen dat de kleine in t vruchtwater had gepoept, en dan hadden ze mij dus nog uren laten liggen -> ik was echt wel kwaad!!!
Na een heel gesleur was de kleine gedraaid en mocht ik naar de bevallingskamer... Ik voelde men weëen heel moeilijk, zo goed als niet, dus was t heel moeilijk om te persen! Op een bepaald moment begon de gyn in paniek te roepen dat ze iemand moesten halen en dat ik nu echt moest doorpersen, later ben ik teweten gekomen dat t schouderje klem zat! Maar door mijn oerkracht op dat moment heb ik hem erdoor gekregen!
En daar lag die kleine dan op mijn buik, wat een fantastisch gevoel! Alles was onmiddellijk vergeten!