Ik ben draagster van een erfelijke ziekte, hemofilie.

Dit betekent dat ik ze zelf niet heb, maar dat mijn zoontjes 50% kans hebben om ze te krijgen vanaf de geboorte (je hebt de ziekte of je hebt ze niet).

Dus toen mijn man en ik een tijd geleden aan kinderen begonnen te denken, rezen er ook vragen in verband met deze ziekte.

Wat doen we? Gewoon de natuur zijn gang laten gaan? Abortus? Adopteren? Ivf/Pgd?

Er zijn verschillende opties. Geen kinderen is op dit moment niet onze keuze. We willen dolgraag mama en papa worden.

Mijn man was aanvankelijk vooral voorstander om de natuur zijn gang te laten gaan. Op zich is dat natuurlijk de "leukste" start ;)

Maar daarna zou het toch wel even moeilijker kunnen worden...

Abortus is voor ons een té moeilijke keuze en daarom kiezen we er niet voor.

We hebben info ingewonnen over ivf/pgd (proefbuisbevruchting waarbij voor de terugplaatsing getest wordt of het embryo hemofilie heeft of niet).

Aanvankelijk zag ik dat minder goed zitten door de hormonenbehandeling. Maar we hebben het even laten bezinken en uiteindelijk moet ik even afzien om een heel leven lang ('t leven van het kind) een ziekte te kunnen besparen.

Na bedenktijd gaan we dit proberen.

Ze hebben met bloedstalen van ons en van mijn ouders een test ontwikkeld.

In 2008 beginnen we eraan...

Spannend! En ook wel nieuwsgierig... Lukt het van de eerste, tweede of derde keer? Hoe reageer ik op de hormonen? Zien we het na een mislukte poging nog zitten om verder te gaan? Enz...

Het zijn allemaal vragen waar we al héél veel over nagedacht hebben. Maar we gaan er gewoon voor en als we willen stoppen, dan stoppen we gewoon. We zien wel.

We hopen vooral op een mooie toekomst, hoe die er ook mag uitzien!

En ja hoor, 't is gelukt, op 28/1/08 hebben we het superleuke nieuws gekregen dat we zwanger zijn! We kunnen het bijna niet geloven en proberen toch nog met beide voetjes op de grond te staan...