In 2008 wordt ik 21 en hoop ik ook mama te worden. Juli 2004 heb ik het grote geluk gevonden met mijn ventje, hij wordt dit jaar 25. Oktober 2006 zijn we officieel eigenaars geworden van ons mooie huisje en sinds begin 2007 hebben we ons ouderlijk nest verlaten om naar ons eigen liefdesnest te gaan. Op 29 augustus vroeg mijn vriend me ten huwelijk en dus op 29 februari 2008 worden we officieel man en vrouw. 2007 was een bewogen jaar voor ons, de verhuis, het plannen van de trouw... Ik heb altijd al gezegd dat ik een jonge mama wou zijn. Mijn vriend en ik hebben ook altijd gezegd dat we zelf zullen voelen wanneer we er klaar voor waren. Toen we samen gingen wonen kwam dat meer en meer ter sprake en als in maart 2007 een vriendin zei dat ze zwanger was, begon het meer en meer te kriebelen. Zeker nu haar kleine spruit er is... Eind november was ik met mijn pil gestopt maar ik begon te twijfelen, niet aan mezelf of aan mijn vriend maar door de commentaar die ik kreeg als we vernoemden dat we graag jonge ouders zouden zijn. Iedereen, vooral de oudere mensen, vonden dat we moesten profiteren van ons jong leven en dat we niet wisten waar we aan begonnen... Mijn vriend had er alle begrip voor dat ik ff wou nadenken en terug mijn pil nam... Maar toen kwam ik tot het besluit dat het uiteindelijk ONS leven is en dat wij moeten doen waar we ons goed bij voelen. Naar mijn mening weet je nooit wat je te wachten staat als je kiest voor een kindje, of je nu 20 bent of 35, het blijft een grote verandering in je leven. Wat ik belangrijk vond was dat we alle twee ons vast inkomen hadden, ons huisje konden afbetalen en ondertussen nog een beetje sparen en het lukt ons nu al meer dan een jaar, voor mij is dit een teken dat we "financieel volwassen" zijn. Dus op 20 december ben ik met mijn pil gestopt en wachten wij af... Dit is een kleine voorstelling van hoe mijn leven loopt... Hopelijk kan ik mijn mogelijke vragen kwijt bij jullie en ook mijn vreugde. Groetjes
 |
Mijn banners:
