Na 3 miskramen in het verleden en de kinderwens op een laag pitje, is het dan toch nog zover gekomen.

Mijn wonder Tygo is geboren na 3 dagen en 3 nachten weeen die niets anders opleverden als veel pijn .  Op vrijdagnacht hield ik het niet meer uit en ging ik naar het ziekenhuis. Daar werd ik uiteindelijk weer naar huis gestuurd. Eindelijk kwam ik op zaterdag 18 uur aan een infuus met stimulerende middelen en werd om 23.05 na een kleine 15 minuten persen Tygo ter wereld.

Ik heb de bevalling als pijnloos ervaren vanaf het moment dat ik aan het infuus lag. Zonder verdoving pijnloos. Eigenlijk best bijzonder en vreemd. De dagen en nachten daarvoor.....waren hel.

Een mooi, perfect kindje.

Zelf was ik na die dagen en nachten zonder slaap helemaal aan het eind van mijn latijn. Mijn placenta bleef iets langer als een uur zitten na de bevalling en kwam op het nippertje toch nog vanzelf. Vlak voordat ik naar de OK zou verhuizen. Ik had erg veel bloed verloren. De eerste nacht met Tygo samen kon ik niet wakker blijven. Hoezeer ik ook probeerde wakker te blijven. Ik viel telkens in slaap.

Tygo lag vanaf het moment dat hij er was te huilen en huilen. En ik kon hem niet troosten omdat ik niet wakker kon blijven. Echt erg vond ik dat. Hier heb ik me lang schuldig over gevoeld. Pas later kreeg ik een beetje begrip voor mezelf in deze situatie. Gelukkig heb ik natijd veel kans gekregen het goed te maken. Ik heb Tygo tot nu toe nog nooit weer laten huilen. Als hij moet huilen ...ben ik bij hem. Hij is en zal nooit alleen zijn op dat moment.

Maar de volgende dag was alles anders. Ik voelde me helemaal top. Net alsof er niets gebeurd was. Vond eigenlijk dat iedereen maar tegen me zat te zeuren. Over dat ik de rolstoel moest gebruiken. Dit is me sterk bijgebleven. De gedachte dat iedereen zeurde. Er was niets met me aan de hand. Het ging perfect met mij.

Uiteindelijk mocht ik na lang zeuren en huilen toch naar huis. Onder voorwaarde dat ik veel zou rusten en er kraamzorg zou zijn. Het enige wat ik wilde en waar ik aan dacht was thuis. Ziekenhuis was stress voor mij. Een plek waar ik alleen wil verblijven in uiterste noodgevallen. Als het echt niet anders kan.

Helemaal hyper was ik de eerste dagen thuis. Rusten kon ik niet. Tot er een dreigende baarmoederontsteking ontstond en ik niets anders kon als rusten. Ik werd wakker en alles in mijn lijf deed me ineens pijn. Koorts en erg moe.

Tygo is vanaf het begin af aan een heerlijk kindje.  Vrolijk, druk, vol leven. Ideaal. Nog maar 1 x is hij een beetje ziek geweest. Maar niet dramatisch. De enige echte problemen die we hadden kwamen door teveel honger en ontlastingsproblemen. Maar gelukkig is dit sinds de bijvoeding vanaf 4 maanden allemaal verleden tijd.

Ook ik ben langzamerhand weer opgeknapt. Het heeft er bij mij allemaal zowel lichamelijk en emotioneel nogal ingehakt. Ik heb ook echt tijd nodig gehad om te herstellen.

Op dit moment is Tygo 7,5 maand jong. Ons leven is perfect.

Ik wil graag nog een tweede kindje. Maar mijn man....wil nog steeds niet. Toch blijf ik hopen dat ik binnen 2 jaar nogmaals zwanger mag zijn en nogmaals dit geluk mag meemaken.

Ik ben nu 34 jaar oud en 36 jaar is voor mij persoonlijk de grens. De risico's worden groter natijd. Voor mij is iedere normale zwangerschap al risicovol en spannend genoeg. Heb mijn lesje na drie miskramen geleerd. Ook nog eens extra risico's...Dat kan ik niet aan.