hallo,

ik ben een jonge vrouw van 24 en woon (nu al 3jaar) in Diksmuide Westvlaanderen - België

ben vorig jaar op 23juni getrouwd met mijn man van 26.

na veel discusie en bang gevoel bij mijn man hebben we samen besloten om te stoppen met de pil en aan kindjes te beginnen.

ik ben zeker dat we het aan kunnen heb al veel ervaring kunnen opdoen.

voilla  zoals beloofd ga ik wat meer uit de doeken doen...

ik heb moeten helpen mijn kleinste zus groot brengen die nu ook al 11 jaar is omdat mijn ouders zelfstandig zijn.

een jaar of 13 terug heel wat mezerie gezien thuis toen mijn vader samen met zijn broer failliet gingen met hun bedrijf mijn nonkel nergens meer te vinden en zo kwamen de duurwaarders bij ons alles weg nemen die zo gezegd bij mijn nonkel moest gebeuren hij was zo wat de baas en hij was gevlucht.

en als kind moesten wij dat allemaal zien gebeuren we moesten ons speelgoed gaan verstoppen bij de buren omdat ze dat ons niet gingen kunnen afpakken.

nu die soep is nu bijna helemaal opgeklaart.

en 4jaar geleden is mijn oudste zus terug thuis komen wonen in een depresie toen haar man zelfmoord pleegde. Ze had toen een dochtertje van 3jaar en was 8maand zwanger van haar zoontje.

toen had ze geen zin om te zorgen voor haar kindjes, en heb ik dan ook heel veel moeten bijspringen gelukkig had ik toen nog geen werk kwam net van school.

maar nu is ze ook weer gelukkig hertrouwd en heeft nu ook nog een dochterje er bij.

dus vind ik het nu hoog tijd dat ik er zelf eens aan begin...

dat ik mijn eigen kindjes kan groot brengen.

dan een jaar of 3terug kwam mijn vader heel ziek en wisten toen niet wat er aan de hand was dokter opgebeld, die heeft mijn pa zelf naar het ziekenhuis gebracht om onder de scanner te liggen, ik ben achter gegaan naar het ziekenhuis omdat mijn ma niet weg kon ze houd een café open dus ja,

toen aangekomen in het ziekenhuis van Poperinge deden ze net mijn pa in de ambulance om met spoed naar het ziekenhuis van Roeselare te doen hij heeft een kwaadaardige hersentumor, ik was dan in shok hoor direct gebeld naar mijn ma om zijn valies klaar te maken voor het ziekenhuis en gezegd dat ze alle klanten moest buiten gooien dat het dringend was.

die was in shok niet te voorstellen direct naar Roeselare gereden waar we daar tehoren kregen dat er niet veel meer aan te doen was dat hij maar 3maanden meer ging leven, nu onder tussen al 3jaar geleden maar nog altijd niet verbeterd hij heeft al veel bestralingen gehad en gemo en zo maar niets meer aan te doen ze hebben de hoop al opgegeven de dokters dus ja het is nu alleen maar meer afwachten nu.

maar hij leeft er wel met volle teugen naar toe dat ik zwanger zal zijn hoor.

ik ben zowat zijn oogappeltje, ja heb ook al heel veel voor hem gedaan veel kosten betaald van het faillisement en hem altijd rond gevoerd naar de dokters voor zijn stralen en gemo.

ik zie mijn vader zo graag ik weet niet hoe het zal zijn als hij de strijd toch zal opgeven ik ben er bang voor.

op 4juni heeft papa zijn strijd tegen zijn ziekte en de pijn op gegeven ben er kapot van. Maar hij is nu gelukkig verlost van alle pijn hij heeft zo afgezien. Ik mis hem maar ben er zeker van dat hij ons nu zal helpen met een toekomstige zwangerschap.

dit is een foto van mijn papa en de drie kindjes van mijn oudste zus en mijn kleinste zus staat achter mijn papa