Ik ben Els, 26 jaar en afkomstig uit Eindhout (België). Ik ben 8 jaar samen met Mathias. We zijn niet getrouwd, maar wonen nu 3 jaar samen, waarvan een jaartje in ons eigen huisje. Bij ons wonen ook onze 2 gerbils Ciske en Janneke en onze poes Fien.

Ons verhaal:

Ik heb al zolang ik me kan herinneren een erg sterk moedergevoel, en eindelijk lijkt het moment daar te zijn om ook echt mama te worden...

30/01/08: laatste pil ingenomen (Triminulet) --> hoewel ik zolang naar dit moment heb uitgekeken, word ik momenteel een beetje overdonderd door de vele gevoelens die op me afkomen... blij dat het zover is, bang voor wat er me te wachten staat, twijfels of ik er wel echt klaar voor ben,... Ach, dat zal wel normaal zijn zeker? We zullen de natuur nu maar gewoon zijn gang laten gaan.

03/02/08-07/02/08: laatste MS van de pil

07/02/08: geen nieuwe pil meer ingenomen. Vanaf nu is het dus écht! Ben erg benieuwd hoe mijn lichaam gaat reageren op het ontpillen. Hopelijk ben ik snel terug regelmatig!

17/03/08: POSITIEVE TEST!! Heb twee keer getest, kon het niet geloven... Meteen na de eerste ronde zwanger! Ik was al twee weken overtijd, maar weet dat aan het ontpillen, aangezien ik echt geen symptomen had. Maar blijkbaar... Hopelijk geeft de bloedtest ook goed nieuws en kan ik dan snel een echo krijgen. Want pas als ik het hartje van ons kindje kan horen, ga ik het écht geloven denk ik.

19/03/08: uitslag bloedtest is goed. Ik ben ongeveer 5,5 week zwanger!

03/04/08: eerste echo gehad. Alles was in orde, bovenaan de baarmoeder ingenesteld en een mooie hartslag. 12,9 mm groot. Ik ben zo opgelucht dat alles in orde is! Op 5 mei mag ik terug voor de 2e echo, dan wordt er ook een nekplooimeting gedaan. Duimen maar dat alles goed blijft gaan!

05/05/08: tweede echo gehad. 6,2 cm. Nekplooi in orde. Alles loopt dus nog steeds zoals het hoort. Toch weer een hele opluchting. En eindelijk mag de hele wereld het weten dat we een kleintje krijgen!!

11/06/08: derde echo. Alles nog steeds in orde! Hele mooie 3D beelden gehad (mijn gyne heeft zelf zo'n apparatuur). En we weten het geslacht!

De gyne zei dat de uitslag van de tripletest goed was, maar achteraf zag ik dat het een kans van 1 op 861 was. Inderdaad niets om ons zorgen over te maken, maar ik had een nog kleinere kans toch nog geruststellender gevonden denk ik... Maar ja, je kan je altijd wel zorgen maken om iets natuurlijk...

09/07/08: vierde echo gehad. Ledematen en orgaantjes e.d. wat beter bekeken. Alles leek in orde. Toch weeral en geruststelling...

Ondertussen hebben we ook je meter en peter gevraagd en die waren allebei in de wolken! Je peter wordt de broer van Mathias en de meter wordt mijn beste vriendin!

 06/08/08: De avond dat onze wereld ophield met draaien...  Vrolijk vertrokken naar de gyne voor onze volgende echo: we zouden ons kleintje weer zien! In eerste instantie bleek alles in orde, ons kindje was goed gegroeid... Maar toen kwamen die vreselijke woorden: de gyne merkte op dat de bovenarmpjes en bovenbeentjes van ons kleintje toch wel erg klein waren. Ze hebben een groeiachterstand van 3 tot 4 weken. Bovendien zag ze een gaatje tussen de twee hartkamertjes en een adertje verkalkt aan de zijkant van het hartje.
Om kort te zijn: dingen die samen wijzen op het syndroom van Down.

We moeten nu naar Leuven voor verder onderzoek en een vruchtwaterpunctie. De gyne zei dat ze hoopte dat ze daar zouden zien dat zij zich vergiste. Maar we voelden aan dat ze zelf niet dacht dat dat het geval zou zijn...

Ik was als verdoofd, de hemel kwam naar beneden...
Ik heb het gevoel dat ik droom, maar het is de harde realiteit. Er is iets ernstigs mis met ons kleine meisje. Ja, het is een dochtertje, het kan me niet meer schelen wie het nu wel of niet weet...

Ik was te verdoofd om meer te vragen. Weet niet of het nu enkel gaat om de vraag of het al dan niet Down is, of misschien nog andere dingen. Is ons kindje levenvatbaar met die hartaandoening? Moet ze meteen na de geboorte geopereerd worden? Moet ik haar nog afgeven?

Ik weet het allemaal niet meer. Onze wereld is in elkaar gestort. Onze toekomstdromen zijn weg... Ik heb het gevoel nog steeds verdoofd te zijn, zo onwerkelijk voelt het allemaal. Ik kan er niet bij dat wij geen gezond dochtertje gaan krijgen, dat ons gezinnetje er nooit zal uitzien zoals we al die jaren hadden gedroomd.

Dit doet zoveel pijn dat ik zelfs niet weet hoe ik de komende weken en maanden moet doorkomen. Niks lijkt nog belangrijk te zijn, nog zin te hebben. Alsof de wereld opgehouden is met draaien en ons gelukkige leven voorgoed voorbij is.

07/08/08: Maandag 11/08 kunnen we naar het UZA. In Leuven was pas eind augustus plaats. Normaal hebben we dan tegen eind volgende week de resultaten van de sneltesten.

Ik was nu wat meer bij zinnen toen de gyne belde, dus heb haar de vragen gesteld, die ik gisteren niet kon stellen. Het gaatje in haar hartje zou vrij klein zijn, maar het is afwachten hoe dit evolueert tijdens de verdere zwangerschap. Eventueel andere complicaties of problemen zijn er momenteel niet. Het gaat nu enkel om de vraag of ons meisje inderdaad Down heeft... Maar om eerlijk te zijn, proberen wij ons voor te bereiden om een bevestiging van dit vermoeden. We denken niet dat onze gyn het mis heeft...

Wat is het moeilijk om die ideaalbeelden waarvan we droomden los te laten...

08/08/08: Vandaag voel ik me redelijk. Ik sta eigenlijk verstelt van m'n eigen kracht op dit moment... Ik klamp me gewoon vast aan één idee: hoe anders ons meisje ook is, hoe speciaal ook, ze is en blijft ons kindje, ons dochtertje, ons prinsesje. En ze verdient alle zorg en liefde die wij haar kunnen geven!

Maar dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk zal zijn. Het zijn hele kleine dingen die me in tranen doen uitbarsten op dit moment. Kleine dingen die in me opkomen en waarvan ik besef dat dat anders zal zijn bij ons kindje... De momenten na de geboorte, het kraambezoek, de reacties van andere mensen, haar dagdagelijkse opvoeding, gezinsuitstapjes, noem maar op... Alles zal net dat béétje anders zijn, ook al zal ze welkom zijn en zullen we haar doodgraag zien...

Het blijft moeilijk om te geloven dat ik 2 dagen geleden een overgelukkige, onbezorgde jonge moeder in spé was, en dat we nu in deze situatie zitten. Wat zou ik graag de klok enkele dagen terug draaien!

11/08/08: We zijn vandaag naar het UZA geweest. Daar hebben ze een uitgebreide echo gedaan en een vruchtwaterpunctie.
Op de echo bleek dat ik vrij veel vruchtwater heb, maar het is nog net binnen de grens van het normale. Toch is het ook een tekentje dat er iets mis zou kunnen zijn. De bovenarmpjes en beentjes van ons meisje zijn inderdaad korter dan zou moeten. Maar het is niet zo extreem als onze gyne dacht (2 ledemaatjes net binnen de grens van het normale, 2 er net buiten). Er is ook zeker een gaatje in het tussenschot van de hartkamertjes. Waarschijnlijk geen andere hartafwijkingen...
Komt erop neer dat alles apart gezien nog wel meevalt (al is het allemaal kantje boortje), maar dat het natuurlijk vele alarmbelletjes samen zijn... Aleen de resultaten van de punctie kunnen echter zekerheid geven...
Ze waren vandaag niet uitgesproken negatief daar in het UZA, zeiden dat er zeker nog een kans was dat er niets aan de hand is... (wat de chromosoomafwijking betreft). Der zijn eigenlijk drie grote mogelijkheden nu: of er is geen grote chromosoomafwijking (om te kijken of er kleindere zijn moeten we nog 3 weken wachten), of ons meisje heeft Down, of ons meisje heeft een zeldzamere, niet-leefbare afwijking (al is die kans heel wat kleiner). Maar ik heb zoiets van: al die 'alarmpjes' kunnen toch geen toeval zijn? Dat kan ik echt niet geloven...
De hartafwijking en groeiachterstand willen ze goed opvolgen, binnen twee weken hebben we opnieuw een afspraak (met dan ook een kindercardioloog erbij).

Pfff... ik weet echt niet of ik nu blij moet zijn met dit nieuws of niet... We hadden ons voorbereid op het ergste, en nu geven ze ons weer opnieuw een sprankeltje hoop... Ik weet niet of ik dat wel wil, ik wil donderdag als we de resultaten krijgen niet opnieuw zoveel verdriet hebben als vorige week. Langs de andere kant maakt de mogelijkheid dat we haar nog moeten afgeven me gek... Net als de vele vragen die door m'n hoofd spoken.
Ik wou dat het allemaal al achter de rug was, dat we al zekerheid hadden, dat we verder kunnen...

12/08/08: Vandaag kan ik precies alles toch weer wat helderder zien dan gisteren, en kan ik wat ze ons vertellen weer een beetje beter plaatsen...  Donderdag weten we inderdaad of het al dan niet een grote chromosoomafwijking is (in ons geval het meeste kans op Down). Ik besef nu goed dat dit jammer genoeg niet wil zeggen dat een 'goede' uitslag betekent dat we een gezond kindje krijgen. Er bestaan nog zoveel andere afwijkingen en de 'waarschuwingen' zijn er nu eenmaal, dus...

We hebben vandaag een afspraak gehad met de gyne die de onze zal vervangen (die is net op zwangerschapsverlof gegaan) en hij sprak voor het eerst over dwerggroei. Nu hadden we daar zelf ook al wel aan gedacht... Dit zou ook een grote mogelijkheid zijn, als donderdag blijkt dat het geen Down is. Maar hierover hebben we pas wat meer zekerheid binnen 3 weken, als we alle resultaten van het chromosoomonderzoek hebben. En dan nog is het in dat geval afwachten hoe de groei zal evolueren.
Eigenlijk komt het er dus op neer dat, stel dat we donderdag 'goed' nieuws krijgen, we eigenlijk nog steeds niet goed weten waaraan we toe zijn en dat het eigenlijk zowieso de komende weken en maanden afwachten zal zijn hoe goed ons meisje groeit (ze kan klein blijven, maar wel verder groeien aan de ondergrens. Maar haar groei kan ook afbuigen en stoppen, en dat is natuurlijk wel erger...). En dan durf ik nog niet eens te denken aan de ontelbare andere afwijkingen die er kunnen zijn... Pfff... ik wou dat we al enkele maanden verder waren...

13/08/08: Ik weet niet precies hoe het komt, maar ik heb het vreselijk moeilijk vandaag, ik zit al uren te huilen... Is het nu omdat iemand anders op het forum die in een gelijkaardige situatie zat, gisteren het meest erge nieuws te horen heeft gekregen (haar kindje is niet levensvatbaar) en heeft dit ook mijn laatste hoop weggenomen, is het omdat ik me al de hele week sterk houd en m'n kracht nu even op is, ik weet het niet...
Ik ben er op de één of andere reden van overtuigd geraakt dat ook wij morgen te horen gaan krijgen dat ons meisje trisomie 18 heeft, dat ik haar ga moeten afgeven... Dit voorgevoel beangstigt me zo hard, maakt me zo bang voor morgen, dat normaal functioneren vandaag niet meer lukt...

14/08/08: We krijgen een dochtertje met het syndroom van Down...

Hoewel we voorbereid waren, komt dit zwart op wit toch nog hard aan. Toch ben ik in eerste instantie vooral blij dat ik mijn kleine meisje niet moet afgeven...
Mijn vriend heeft het wel erg moeilijk nu, die is tot het laatste moment blijven hopen op echt goed nieuws...
Maar we slaan er ons wel door! Het zal niet altijd even gemakkelijk zijn, maar ik ben er zeker van dat dit ons leven niet 'ongelukkig' zal maken, integendeel... dit wordt ons zonnekindje, daar ben ik zeker van... Mijn vriend en ik staan de laatste week dichter bij elkaar dan ooit, dus daar heeft ze alleszins al voor gezorgd...