Hallo,

ik ben 30 jaar en woon samen sinds september 2007.  In november besloten we voor kindjes te gaan en in januari had ik een positieve test in mijn handen, het ging dus veel sneller dan we hadden durven denken/hopen.

Ons eerste kindje is gepland voor september dit jaar.

De eerste weken van mijn zwangerschap waren een roes, een wolk.  Ik had niet gedacht dat het zo snel ging gaan en het leek zo ontastbaar, het was écht zo ver.  Ergens kan je het precies moeilijk geloven/vatten..

Ik ben wel netjes van mijn wolk gedonderd toen de echte kwaaltjes kwamen, tussen 10 en 18 weken zwanger was ik erg ziek en ben ik zelfs opgenomen in het ziekenhuis.  Ik ben dan ook moeten stoppen met werken.

Toch heb ik op geen enkel moment spijt gehad van mijn zwangerschap.  Ok die 'roze wolk' heb ik nooit gezien, het is soms echt wel aanpassen, doorbijten en intens beleven zowel positief als negatief.  Maar het is toch ook iets dat mij nu al vult met liefde en emotie, een kindje van onszelf, en het heeft mij en mijn vriend nu al dichter naar elkaar gebracht.

Binnenkort is het zo ver, allemaal zoooo spannend!   Ik loots mezelf nu door de laatste maand, af en toe zagen, af en toe hormoontjes en traantjes, maar ook enorm uitkijken naar de moment dat dat babytje in mijn armen ligt :-)

Groetjes

Emma