Op vrijdag 18 januari ben ik naar mijn werk vertrokken, niets vermoedend dat het mijn laatste werkdag zou worden.  Mijn vervangster was sinds de dinsdag begonnen en we zouden nog de hele maand samen werken. De bevalling was voorzien voor 14 februari en ik wou graag werken tot 6 februari. Na mijn werk moest ik op controle gaan bij de gynaecoloog. 

Toen ik binnen kwam bij de dokter maakte hij onmiddellijk de opmerking dat ik er niet goed uitzag.  Mijn gezicht, nek, handen, benen en voeten waren dik. Terloops vertelde ik hem dat ik alle dagen een bloedneus had. Tijdens de controle bleek dat ik al 1 cm opening had. De dokter schreef mijn zwangerschapsverlof voor, maar liet de datum van de start open, aangezien ik graag zo lang mogelijk wou werken. Omdat ik er zo slecht uitzag, vroeg de dokter om nog bloed te laten trekken. Hij zou mij die avond nog bellen voor de resultaten hiervan. Afhankelijk van deze resultaten, zou hij de bevalling ofwel volgende week inleiden, ofwel wou hij mij binnen de week terug zien voor controle.  Aangezien ik niet thuis ging zijn, gaf ik de GSM nummer van mijn man door.

Die avond ben ik nog naar een feestje van collega's vertrokken.  Rond 20 uur keek ik naar mijn GSM, om te zien mijn man mij al had proberen te bellen. Ik zag 4 gemiste oproepen! Vervolgens belde ik hem terug, hij vertelde mij dat de gynaecoloog gebeld had en gezegd had dat ik onmiddellijk moest binnen gaan voor de bevalling in te leiden.  Hij was zelfs al onderweg om mij te komen halen! Ik begon onmiddellijk te wenen van het verschieten! Alle collega’s waren ook geschrokken en leefden enorm mee. 

De gynaecoloog heeft mij toen nog eens gebeld om mij uit te leggen dat ik een beginnende zwangerschapsvergiftiging (hellp syndroom) had. Mijn bloedplaatjes waren zeer laag, 60, terwijl dat normaal gezien tussen 150 en 400 moet zijn. Hij had overlegd met de dokter van wacht dat weekend en ze vonden het beter niet meer te wachten tot na het weekend. 

Om iets na 21 uur zijn we via spoed binnen gegaan. Iets laten hebben ze een pilleke opgestoken om de weeën op te wekken.  Rond 22u30 zijn dan de weeën begonnen. Tot 6 uur ongeveer heb ik om de 5 minuten weeën gehad. Dit was goed te verdragen, tegen de ochtend werden ze steeds heviger. 

In de ochtend kreeg ik ook een andere vroedvrouw, die uiteindelijk de rest van de bevalling gedaan heeft.  Dit was een verademing, want mijn vaste vroedvrouw van de nacht was maar een norse en wou maar dat ik probeerde te slapen tussen de weeën!  Diezelfde vroedvrouw was mij ook vergeten van de monitor te halen, anderhalf uur heb ik daar dus moeten voor stilzitten in mijn bed!

Die nieuwe vroedvrouw heeft om 8 uur mijn vliezen gebroken en vanaf dat moment werden de weeën steeds heviger. De pijn sloeg blijkbaar op mijn darmen en maag, want ik kreeg diarree en moest enkele keren overgeven.  Maar alles ging snel vooruit, rond 9u30 had ik  al 7 cm opening.

Rond half 11 mocht ik, nadat de gynaecoloog gecontroleerd had, naar de verloskamer. Ik was heel blij dat ze mijn bed doorbrachten! Ik lag van de pijn helemaal op mijn zij tegen de bedrand. Er was nog sprake dat ik in bad mocht gaan, maar hiervoor was het blijkbaar al te laat. Eens in de verloskamer, was er blijkbaar nog een andere bevalling die sneller zou plaatsvinden. Aangezien het weekend was en maar één arts op de dienst, moest ik terug uit de verloskamer. Ze brachten mij naar de arbeidskamer. Van 10u40 tot 11u10 was het echt afzien, ik had persweeën, maar mocht nog niet persen.  Die minuten duurden zo lang, ik was zo blij toen ik die andere baby hoorde wenen.... Zowel de vroedvrouw, als de dokter, kwamen regelmatig kijken. Mijn man en ik hebben samen de weeën weggepuft. Hij was een goede steun voor mij en samen puffen gaf mij meer kracht om verder te zetten. Rond 11u10 mocht ik dan terug naar de verloskamer. Daar ging het zeer vlot, tijdens het persen heb ik wel nog enkele keren per ongeluk op de schouder van de gynaecoloog getrapt…   Ik wou zelfs persen zonder dat ik een wee had... Maar na een 5-tal keer persen was Fleurtje er!! We waren heel blij en verrast met ons meisje. Het is zalig om dan ineens met zijn drie te zijn! Onmiddellijk na de geboorte is de kinderarts gekomen, maar alles was in orde met haar!

Daarna zijn we met ons drietjes terug naar onze kamer gegaan, daar hebben we nog een uurtje gecocoond en vervolgens zijn ze haar komen halen voor te wassen. Vanaf dat moment is ons nieuw leven begonnen!