Toen wij op 5 augustus vernamen dat ik al 3 weken zwanger was,  het was niet gepland bij ons.Dat was  even slikken voor ons Waarom vragen jullie zich nu af, wel wij zaten midden in de verbouwingen. Wij waren overal nieuwe vloer aan het leggen, dat is niet zo makkelijk als je in het huis woont. Ook hadden we nogal een chaotisch leven en dat ging allemaal veranderen daar waren we ons bewust van. Wij hebben nog al een rare hobby, bordspellen en cardgames.Maar we sloegen er ons wel door.

Ik had een hele zware zwangerschap, de eerste maand viel mee, ook omdat ik het niet wist en ik was niet ziek toen. Maar vanaf maand 2 begon ik over te geven, plezant is anders, kon geen eten binnen houden en soms zelf geen drinken, heb op het randje gezeten van ziekenhuis, maar gelukkig beterde het een beetje. In september had 2 weken verlof op het werk, dat deed goed. Op 1 oktober ging ik terug werken, maar daar ben ik niet lang geweest. Ik werd opeens heel draaierig en spierwit, een bloeddrukval. Mijn werkgever wou geen risico nemen en stuurde me naar huis. Ik naar de dokter want ik had een briefje nodig voor het werk. Werd 2 weken thuis gezet voor die bloeddruk, hopelijk beterde dat. Maar neen hoor het bleef hetzelfde, dus terug 2 weken. Plezant was anders. Daarna heeft de arbeidsgeneesheer beslist dat ik thuis moest blijven het risico was veel te groot, ik werk namelijk in een droogkuis en daar zijn schadelijke producten. Dus daar zat ik dan, thuis alleen, zo ziek. Mijn echtgenoot moest dan ook af en toe eens naar het buitenland voor het werk, die vertrok soms met schrik.

Op maand 5 beterde alles een beetje, ik kon een beetje onder de voeten, overgeven deed ik niet meer alle dagen maar toch nog 3-4 keer per week. Maar ik kan alles beginnen plannen. De babykamer was toen al bestelt, gelukkig. In januari zijn we de geboortelijst gaan opstellen want ik kan niet meer onder de voeten lang lopen was er niet bij. Maand februari heb ik mijn verjaardag nog gevierd thuis met vrienden en familie, maar heb wel een traiteur laten komen voor het eten, want dat was te veel. Ik kreeg toen ook al hulp van mijn schoonmoeder in het huishouden. Eind februari was de babykamer klaar, was ik blij dat die klaar was, nu was het aftellen. In maart kreeg ik nog steeds hulp. Mijn echtgenoot vertrekt voor het werk nog eens naar het buitenland, slovakije, daar kon ik niet mee lachten maar hij ook niet.

En plots, paasmaandag 23 maart, kwam ik terug van mijn papa, feestje voor pasen. Het is een uurtje rijden voor ons, kreeg ik pijn in de auto, ik dacht och dat zal wel overgaan, maar neen hoor dat bleef duren, het was geen hevige pijn , maar leuk was toch anders. Begonnen de tijd te nemen, eerst 9 minuten dan 8 minuten en plots 5 minuten, het sneeuwde ook buiten dus zijn we maar naar het ziekenhuis vertrokken, het was 2 uur 's nachts, daar aan de monitor, en inderdaad weeën. Ik ben even in het bad geweest en natuurlijk stopt alles, zijn naar huis gegaan om 7 uur 's morgens met 1 cm. Om de 2 dagen begon het terug maar ging telkens terug over. De 25 maart naar de gyn, nog altijd maar 1 cm, maar hij zag aan mij dat ik moe was, en vroeg of ik de 2de april wou binnenkomen, toen zei ik heel rap ja, hoe vlugger ik er vanaf ben hoe liever. De dag is het in de winkel ook begonnnen, maar terug gestopt. De 30ste maart ook nog eens, mijn ventje is toen mar thuisgebleven en de 1ste april ook, hij was op van de zenuwen, maar de laaste dag ging heel traag.

2 april: eindelijk de dag. Om 7u30 binnen gegaan. Gyn gezien om 8 uur, pilletje ingebracht om het in gang te zetten. Moest een uurtje stil blijven liggen, lag niet zo gemakkelijk, maar je doet wat ze zeggen. Rond 8u45-9uur hebben ze mijn vliezen gebroken, had toch al 2 cm toen. Maar amai dat was niet simpel, de weeën volgde elkaar op en in het begin ging het maar toen ik 4 cm had, zag mijn ventje van oei die word moe en het word moeilijker voor de weeën op de vangen, je moet weten die kwamen om de 2 minuten. Ik heb toen epidurale gevraagt, want dat kon ik niet volhouden tot op het einde. Toen ik mijn epidurale had was het veel beter. Rond 12-13 uur is de gyn nog eens langs geweest en zat ik op 5,5-6 cm. Nog eventjes zei hij. Maar toen het 14 uur was, begon ik een drang te krijgen maar mee te persen, toen heb ik maar eventjes gebeld en ja hoor 8 cm. Toen begon het heel vervelend te worden want de baby had haar te ver gedraaid dus moesten haar terugdraaien, op mijn zij gaan liggen wat niet makkelijk was, maar hielden vol. Maar toen, oei, de epidurale was uitgewerkt aiaiai, dat was wat anders, toen ben ik wat beginnen paniekeren vooral omdat ik niet wist wat er moest komen, om 14u45 zijn ze alles beginnen klaarmaken want ik had 10 cm, hebben me naar de verloskamer gebracht, en me klaargelegt, toen was het nog wachten op de gyn, want die was er nog niet. Gelukkig dat ik mocht beginnen persen maar niet te hevig, want ze wilden de gyn er echt wel bij. Hij is toegekomen, maar ondertussen had mijn ventje het haar al gezien van de baby, dus het was bijna achter de rug. de gynheeft me vlug geknipt en hup daar was ze, ons kleine Ember. 15 minuten heeft het geduurt, maar was zo blij. Heb ook navelstrengbloed laten afnemen. En dan was het wachten, ondertussen werd ik genaaid en dan de nageboorte.

Ik was zo blij dat alles achter de rug was. Maar zou toch nog kindjes willen hoe hard het ook zweten is.

De 5 dagen in het ziekenhuis zijn heel vlot verlopen. en nu thuis is ook alles ok. Sommige dagen zijn wat vermoeiend zeker als ze krampjes heeft, maar dat gaat allemaal door.