Hoi meiden,

Ik ben Isje, een 28 jarige onderwijzeres.
Samen met mijn ventje en onze kleine hond vormen we een gelukkig gezinnetje, dat klaar is voor uitbreiding. We hebben een pracht van een dochterje, maar die is helaas niet langer onder ons. Maar onze lieve engel blijft altijd bij ons in onze gedachten!

In 2004 leerde ik mijn ventje kennen. Het werd al snel duidelijk dat hij de man van mijn leven was, en na een paar weekjes trok ik bij hem in.
Op oudejaarsavond 2005 verraste mijn ventje me met een huwelijksaanzoek, waarop ik natuurlijk volmondig "JA" antwoordde. Vanaf 1 januari 2006 begonnen we dus ons huwelijk te plannen, en 03 juni was onze grote dag.

Ondertussen praatten we ook heel vaak over kinderen. Voor mijn ventje kon het niet snel genoeg gaan, ik wou liever wachten tot na de trouw. Maar een doktersbezoek in januari bracht minder leuk nieuws: mijn eisprong werd 'overgeslagen' en mijn cyclus lag in de war.
Oplossing: hormonen nemen, en het zou wel in orde komen.
Dat zette me wel aan het denken: we willen allebei zo graag kinderen, en het menselijk lichaam is toch maar iets raars ... dus waarom het lot tarten en nog langer wachten?
Mijn ventje was zo blij met die beslissing, en wou metteen aan de slag...

En ja hoor, iemand daarboven moest ons goedgezind zijn: zwanger vanaf de eerste maal proberen!!!! En dus trouwde ik met een bol buikje, en vierden we die dag met z'n drietjes ipv met ons twee.

23 november 2006 was de grote dag, twee dagen voorbij de langverwachte dag, kondigde onze lieve meid haar komst aan ... eindelijk. Overtijd gaan is toch zo'n klein beetje sterven, we waren zo blij dat hét grote moment er was. Na 14 lange en pijnlijk uren van weeën, bleek er iets mis te zijn met de hartslag van onze lieve meid. Ik ga het hele verhaal niet opnieuw vertellen, maar dit is het belangrijkste:
na spoedkeizersnede gaf ons meisje geen kik, en moest ze gereanimeerd worden. Dat lukte, maar door het zuurstofgebrek was de schade in haar hersentjes zeer groot. Na 6 dagen in intensive care, overleed ze ... onze kleine engel kwijt.

We hebben de limiet van ons kunnen bereikt, hebben beiden in een ontzettend diep dal gezeten en elkaar moeten rechthouden. Maar het is ons gelukt om dit te overleven, ook als koppel. We vergeten onze lieve meid nooit, en het gemis blijft pijn doen. Maar na meer dan anderhalf jaar kunnen we dit alles een plaats geven in ons leven. Het lukt om weer een min of meer 'normaal' leven te leiden, en om weer te dromen van een toekomst.

En die toekomst heeft voor mij één heel essentieel onderdeel: een gezin mét kinderen. Na ontzettend veel gepraat, huilen en afwegen, samen én alleen nadenken ... besloten we deze zomer dat de tijd voor ons rijp is. We proberen opnieuw voor een tweede kindje.
Aangezien we in oktober ook beginnen bouwen aan ons huisje, is het tijd voor ons om een nieuwe start te nemen.

Dus, het spiraaltje is sinds eind juli verwijderd en snel daarna volgden de eerste MS.
Augustus 2008 wordt de eerste maand, waarin we opnieuw dromen van een babytje ... en wat mij betreft kan het niet snel genoeg gaan!

Uiteraard zal een nieuwe zwangerschap ontzettend strikt opgevolgd moeten worden. Maar ik zocht een nieuwe gynae, die gespecialiseerd is in zwangerschappen nà een traumabevalling. En die mens stelde me zodanig gerust, dat ik weer durf te dromen en te hopen.
Jongen of meisje, het maakt helemaal niks uit ... maar we hopen dat we deze keer het geluk zullen hebben een gezonde lieve baby in onze armen te mogen houden.

En lieve meisje, mijn gedachten blijven sowieso bij jou. Je bent en blijft mijn eerstgeborene, mijn dierbare schat. Niets of niemand kan je ooit vervangen en je blijft altijd deel uitmaken van ons gezin. Ik hou van je, engeltje.

[Voor mezelf:
Ronde 1: 5 dagen
Ronde 2: 21 dagen
Ronde 3: 32 dagen
Ronde 4: 13 dagen
Ronde 5: 19 dagen
Ronde 6: KOMT ER NIET! Zwanger]