Ik ben San, gelukkig getrouwd en mama van een zoontje Marnik. 

In mei 2004 besloten mijn partner en ik dat het tijd was voor kindjes, en we zijn een IUI procedure opgestart in Jette. Ik was bij poging 1 meteen zwanger, maar het vruchtje is overleden op 10 weken. Na 2 weken heb ik een spoedcurettage gehad na een missed abortion.

Poging 2 in Jette, september 2004, liep ook mis na 5 weken. Ik had een zogenaamde "biochemische zwangerschap" (hcg waarden zakten te snel).

Poging 3 in Jette, na een extra boost met hormonen was weer prijs! En dit keer voelden we dat het goed zat. Misselijk, vermoeid, lage bloeddruk, zwangerschapsdiabetes, ... ik heb het allemaal meegemaakt, en tóch een prachtige zwangerschap meegemaakt! De diabetes bleef sterk onder controle, alles ging fantastisch. We hebben 8 weken lang gedacht dat we een dochter gingen krijgen, dankzij 2 misgelezen echo's :).

Maar uiteindelijk werd Marnik ingeleid en geboren op 14 juli 2005, op een hete zomerdag. Het was letterlijk puffen geblazen! Onze zoon bleek meteen een flinke knul te zijn die aan een lichte vorm van het KISS-syndroom leed. Dankzij ostepathie kwam dat dik in orde.

September 2006: We besluiten dat het tijd is voor "nummerke 2" en besluiten om terug naar Jette te stappen. Ditmaal gaat het echter niet zo eenvoudig. Eerst op aanraden 2 x ICSI geprobeerd. Elke keer bijna 3 maanden bezig geweest. 1 cryopoging mislukt wegens mislukte ontdooiing en dus geen terugplaatsing. Daarna terug overgeschakeld naar IUI.

Poging 1: Mislukt wegens te kleine follikel van slechts 12 mm door te weinig hormonen.

Poging 2: Grotere dosis hormonen maar weer te kleine follikel.

Poging 3: Na overleg met de professor dosis opgevoerd naar dezelfde dosis die ik kreeg bij Marnik. En bam! 1 follikel van 17 mm en 1'tje van 12 mm. Ik ben zwanger, en ik zal het geweten hebben. Op 5 weken tijd kreeg ik mijn broeken niet meer dicht, hcg was hoger dan bij Marnik, en alles begint pijn te doen. Vermoeid, misselijk, het kan niet meer. Ik heb een voorgevoel dat het er 2 gaan zijn.

Op 23 augustus, mijn verjaardag, krijgen we na 5 minuten te horen dat mijn voorgevoel klopt! Nummerke 2 lag goed verstopt maar op mijn vraag nog eens goed gekeken, et voilà. Ze worden verwacht op 5 april 2008 maar we weten nu al dat we die datum nooit zullen halen dus ik gok op ergens half maart.

Na een vrij voorspoedige zwangerschap zijn we op 28 maart 2008 de fiere ouders geworden van een identieke tweeling: Arne en Michiel. Ik ben 39 weken zwanger geweest, en ze werden geboren met de fantastische gewichten van 3,860 en 3,565 kg. De grootste tweeling ooit geboren in het ziekenhuis van Bornem!

Ze doen het ondetussen fantastisch goed, het zijn twee zeer rustige baby's die onze nachten relatief eenvoudig maken. Grote broer Marnik is ook ontzettend fier.

Ons gezinnetje telt verder ook nog 4 poezen en 2 schattige konijntjes. Ons "kot" zal te klein worden!