Hallo,

Eind november kondigde zich een kleine, doch grote, verrassing in ons gezinnetje aan.Wat een heerlijk goed nieuws!!! Meteen hebben we de familie ingelicht, aangezien de 'gevaarlijke' weken reeds een hele tijd achter ons lagen. 

Ondertussen is hij er!!!!

Een heerlijk kereltje!! Onze STAN!!

De bevalling was zwaar en heeft lang geduurd. Op 19 april begonnen 's middags mijn weëen. Een hele namiddag had ik om het kwartier weëen. Ik herkende het gevoel natuurlijk niet meteen, maar na een tijdje dacht ik: 'hey, dit komt nu toch wel om de zoveel tijd'... Dan maar naar de papa gebeld die aan het voetballen was. Hij zou na de voetbal naar huis komen. Eigenlijk wilde hij ook nog naar een voetbalmatch gaan kijken 's avonds, en omdat ik wel wat afleiding van die weëen kon gebruiken, ben ik mee gegaan... daar zat ik dan. Naar de match aan het 'kijken' en elk kwartier een wee wegblazen. En dat allemaal zonder dat ook maar 1 iemand mocht merken dat 'het' begonnen was. Na de voetbal wilde papa nog even een pintje gaan drinken. Hij dacht, omdat ik mee gegaan was naar het voetbalstadion, dat het nog niet 'voor echt' was. Maar 1 uurtje was ik thuis, en toen heb ik hem gebeld... de weëen kwamen om de 10 minuten en werden pijnlijker. Rond 1u zijn we dan richting ziekenhuis gereden. Toen kwamen ze om de 5 minuten.

Pfff, geen lachertje die weëen. En nog dacht papa dat ik niet zou moeten blijven. Tot ik dus aan de monitor ging, en de verpleegster me vroeg of ik ook een makkelijker hemdje bij had. Toen werd papa pas écht wat nerveuser... Ging hij toch nog gauw een sigaretje roken. Na zo'n half uurtje monitor werd er gecheckt hoeveel 'opening' ik had. Teleurstelling.. Slechts 2 cm. Maar dat kon ook niet anders, want onze kapoen zat nog heel hoog en moest nog volledig indalen.

Rond 4 uur, en om de 3 minuten weëen, vroeg ik toch maar om een epidurale... het intresseerde me op dat moment niet dat alles wel eens zou kunnen stilvallen. Ik had al 2 nachten niet geslapen wegens voorweëen, en ik was doodop. Maar helaas werkte die ruggenprik maar een goed anderhalf uur... daarna kwam alles weer in alle hevigheid opzetten...

Rond half tien mocht ik beginnen persen... en ondertussen ging de vroedvrouw daar onderin wat helpen en alles iedere keer wat met haar vingers open trekken en duwen. AUCH!!
Eerst benen in de beugels en persen, daarna op linkerzijde gaan liggen en weer persen als ik een perswee had. Dat zou makkelijker moeten gaan en zou de indaling bevorderen... Na een dik anderhalf uur weer met de benen in de beugels en persen, persen, persen... maar die kleine bengel bleek vast te zitten in mijn bekken. De gyneacoloog werd er bij geroepen en er werd beslist dat ze zouden proberen om de zuignap te proberen. Als dat niet zou lukken, dan zou een spoedkeizersnede volgen. Dus ik heb geduwd en geperst en dat hele bevallingskwartier bij elkaar gebruld en geroepen... zo'n pijn deed het! 2 keer is die zuignap van het hoofdje geschoten en ik kreeg een serieuse knip.. maar na hard werken werd eindelijk onze kleine Stan geboren.

Een prachtige kleine jongen van 3,3 kg. Ik heb je niet kunnen aannemen, want ik was helemaal verzwakt... maar toen ze jou op mijn buik legden en je keek me aan met die grote verwonderde kijkers, was ik de gelukkigste vrouw op deze planeet. Ik zei: "hey kleine kapoen, ik ben jouw mama en ik hou heel veel van je". Ondertussen knipte papa de navelstreng door en gaf jij kleine krijsjes. Je zag helemaal blauw, behalve je gezichtje... dat was heel mooi roze.

Daarna belde ik al huilend jouw oma op, jouw peter en opa... papa belde zijn familie op. Overal was het feest en iedereen begon heel blij te gillen en sommigen begonnen te huilen...

Ondertussen ben je al 4 maanden oud. Goh, wat vliegt de tijd. Je bent een hele rustige, contente en vrolijke baby. Ja, je huilt natuurlijk wel eens... maar dan zijn daar die troostende armen van je mama, die je overstelpt met kusjes. Ik wist wel dat je je kind graag gaat zien, en dat het intenser is dan om het even welk gevoel dat je ooit gekend hebt... maar ik had nooit kunnen inschatten dat het zo heftig was... dat het je hele wezen overheerst en helemaal bezit van je neemt. Als je naar me lacht, dan smelt ik helemaal. Als je huilt, dan huil ik stilletjes met je mee... Lieve kleine Stanneman, Ik hou ongelooflijk veel van je!!!