Hallo, even voorstellen. Mijn vriend en ik zijn sinds februari 2004 aan het proberen om zwanger te worden. In november 2004 kregen we te horen dat we enkel kunnen zwanger worden via ICSI. We gingen van start in februari 2005 met onze 1ste ICSI met een negatief resultaat. Onze eerste cryopoging in mei 2005 was ook negatief. Een 2de ICSI in september 2005 was ook negatief zonder cryootjes. In december 2005 een 3de poging, weer negatief en de cryopoging ook. In november 2006 een 4de poging die ook negatief was en de daaropvolgende cryopoging ook. Omdat we bot vingen bij onze toenmalige fertiliteitsarts wat betreft verdere onderzoeken zijn we naar UZ Jette getrokken naar dokter Tournay. Dit dankzij een paar positieve verhalen over deze man en dankzij Merlijn en haar jollige bende. Dokter Tournay stelde een hysteroscopie voor en een genetisch onderzoek van ons beiden. De hysteroscopie was pijnlijk maar alles was normaal enkel een naar achteren gekantelde baarmoeder. Na 6 weken afwachten kregen we de resultaten van de genetische testen en alles bleek bij ons beide normaal. Wat een opluchting want het waren 6 bange weken.

Er werd besloten om te starten met een lange procedure voor de 5de ICSI en ik mocht starten van zodra mijn regels zouden doorkomen in april. Nu zijn we reeds 10 dagen na mijn uitgerekende NOD op 10 april en ik heb net de moed gehad om een testje te doen. En wat blijkt we zijn ZWANGER. Ik kan het niet geloven. Ik zal het pas echt beseffen als ik mijn eerste echo heb gehad, zolang durf ik nog niet volop te genieten. Gisteren 23/04 BA laten doen bij huisarts. Daarnet mijn vriend laten bellen voor het resultaat en HCG was in de 18.000. We zijn OFFICIEEL ZWANGER!!! Ik kan het met de beste wil van de wereld maar niet geloven. Mirakels bestaan dan toch echt.

Op 26/06 hebben we het hartje voor het eerst horen kloppen. Wat een kracht . Volgende maand zouden we normaal het geslacht kunnen zien. Ik kan amper wachten. Vandaag 24/07 hebben we weer een echootje gehad. Onze kleine pruts is niet meer zo klein. Prutske is ongeveer 25 cm en weegt tussen de 270 en 300 gr. Hij was heel actief. De dokter bevestigde dat de proebeltjes die ik nu toch al dik 2 weken voel de beweginkjes waren. Hij is nu uitgerekend voor 19 december.
Op 18/09 hebben we ons Prutske nog eens gehoord en gezien. Het manneke wou zich deze keer niet bewegen. Hij lag met zijn armpjes over zijn gezicht om hem te verstoppen. Hij woog nu tussen de 1,040 kg en 1,090 kg. De lengte heeft hij niet gezegd. Bevallingsdatum is nu voorzien op 17/12/2007.
Vandaag 09/10 nog eens naar de gyn. Prutske heeft zich al klaar gezet voor de bevalling, hoofdje zit al beneden en de bult in mijn rechterbuikhelft is zijn rugje met zijn poep net onder mijn pijnlijke ribben. Ik ben sinds de vorige meting 2 kg bijgekomen. Baarmoedermond was nog mooi dicht. Volgende afspraak op 23/10 en dan mag ik aan de monitor hangen.
Vandaag 06/11 terug naar de gyn geweest en Pruts doet het zeer goed. Ik heb echootje gehad van zijn gezichtje en zijn ballekes. Je kon er niet naast kijken. Pruts weegt nu 2,388 kg en ligt perfect op schema. Uitgerekend op 18/12 zoals bij de allereerste echo en momenteel ziet het er naar uit dat hij niet vroeger komt. Alles is nog mooi dicht en hij zit nog hoog. Ik ben wel 1,900 kg bijgekomen op 2 weken foei.

Vrijdag 16 november. Ik voel mij al gans de dag niet lekker (misselijk) en last van harde buiken.  Om 13u start mijn lunchpauze zoals elke dag. Ik ben nog maar goed een kwartiertje aan het eten toen ik plotseling iets warms in mijn onderbroek voel vloeien. Ik sprint naar de wc. Wat blijkt ik heb een bloeding, ik roep in paniek op mijn collega die onmiddellijk de 100 verwittigd. Een andere collega komt bij mij op de wc om mij rustig te houden. Mijn buik voelt keihard aan en ik voel ons Prutske niet bewegen. Ik denk het ergste, het kan toch niet dat ik nu ons kindje ga verliezen na 8 maanden. De ambulanciers arriveren en mijn hartslag piekt tegen de 150 slagen, ik voel opeens een schop aan de rechterkant van mijn buik. Oef, ons Prutske leeft nog. Mijn hartslag daalt onmiddellijk naar 90. Ik word weggevoerd met de ambulance, terwijl ondertussen mijn collega's proberen Yves te bereiken. Aangekomen in het ziekenhuis word er een echo gemaakt. Daarop is een kleine zwarte vlek te zien in de placenta en er is weinig vruchtwater. Prutske is nog aan het bewegen. Verpleegsters proberen baxters aan te sluiten maar vinden nauwelijks aders in mijn armen. Mijn gyn doet ondertussen een inwendig onderzoek en wat blijkt mijn vliezen zijn gebroken en ik heb weeën (waarvan ik niets voel). Er wordt beslist om een keizersnede uit te voeren. Ze vragen of mijn vriend nog lang weg blijft maar daar kan ik niet op antwoorden. Ik bel ondertussen heel kalm naar mijn moeder om te zeggen dat ik aan het bevallen ben. Opeens gaat alles razendsnel en word ik naar de OK gevoerd. Daar aangekomen krijg ik de plaatselijke verdoving voor een epidurale maar de epidurale zelf wordt niet gestoken. Ik word geheel verdoofd. Ik word wakker en mijn vriend feliciteert mij met de geboorte van onze zoon. Dylan moet wel naar Jette gevoerd worden omdat hij door de verdoving last heeft met zijn ademhaling. Ik besef er niets van, ben nog zo groggy als iets. Mijn vriend volgt samen met mijn moeder de ambulance die Dylan naar Jette voert, terwijl ik in Vilvoorde achterblijf. Pas op 18/11 zie ik mijn zoontje voor het eerst op de Neonatologie afdeling in Jette. Ik heb niet onmiddellijk dat moedergevoel waarover iedereen het heeft. Het voelt alsof ze een vreemd kindje in mijn armen leggen. Pas 's nachts om 3u schiet ik wakker en besef ik ten volle dat dat kindje mijn zoon is en vloeien de eerste tranen. De dag kan nu niet snel genoeg om zijn zodat ik 's avonds terug mijn Pruts kan vasthouden. Onze zoon arriveert terug in Vilvoorde op dinsdag 20/11, hij moet nog wel in de couveuse en onder de zonnelamp omdat hij lichtelijk geel ziet. Ik sta 's nachts op om hem telkens zijn flesje te geven en dan zit ik daar ongeveer een uur met hem in mijn armen te genieten. Gedurende de dag kan je mij ook met moeite bij hem weghouden. Zaterdag 24/11 mogen we beiden naar huis. De eerste nacht verloopt heel goed. Dylan slaapt gewoon door tot we hem wakker maken voor zijn flesje. 

Vandaag 1/12 is Dylan 15 dagen oud. Hij groeit goed (45 cm) en weegt 2,640 kg.

Vandaag 28/12 Dylan weegt al 3,690 kg en is over de 50 cm. Het wordt een flinke bazeke. Hij heeft op 28/12 zijn eerste vaccinatie gekregen via orale weg en was heel flink.

Op 11/1/2008 woog onze man 3,930 kg en is hij 51 cm groot. Volgende bezoek aan de KA krijgt hij zijn eerste spuitje. Ai ai

 Op 06/02/2008 woog ons Prutske 4,950 kg en was hij 54 cm groot. Op 12/02/2008 krijgt hij zijn tweede spuitje, hopelijk lacht, weent en lacht en hij terug zoals de eerste keer.