Dag lieve mensen allemaal, Ik ben Jessie en ik ben bijna 31 jaar, sinds januari 2004 is er bij ons een actieve kinderwens en hoopten we snel zwanger te zijn, maar na een jaar vruchteloos proberen heb ik toch maar de moed bijeengeraapt en ben ik eens met een gynaecoloog gaan praten, dit alles in het Imeldaziekenhuis in Bonheiden bij dr. J. Bosteels. Zoals vele onder jullie hebben ze mij daar in het ziekenhuis ook binnenste buiten gekeerd van follikelmetingen tot HSG-onderzoeken, maar alles bleek in orde te zijn met mij. Mijn man zen sperma hebben ze dan ook maar is onderzocht, en hier bleek de fout te zitten, ze waren niet beweeglijk genoeg, er waren erbij met een afwijkende vorm, en de hoeveelheid was ook niet het normale aantal. Ok goed, dat wisten we dan ook weeral, bij mijn man werd ook nog een aantal onderzoeken gedaan om de oorzaak hiervan te vinden, hij zit met spataders in de teelballen waardoor de temperatuur van de spermatozotjes veel te hoog wordt en eigenlijk sterven. Ze hebben bij hem ook nog een gezwel (goedaardig) gevonden waardoor hij eigenlijk maar op 1 bal functioneert. Goed, na al die onderzoeken zijn we in de zomer van 2005 beland, en werd er ons voorgesteld om met IUI-pogingen te beginnen, ondertussen hebben we al 5 pogingen achter de rug en nog steeds geen resultaat. Op 15 februari 2006 hadden we bij de gyn een gesprek over een volgende behandeling, ik moet eerst een laparoscopie ondergaan om te zien of ik geen endometriose heb, als dit zo is, 5 IUI’s naar de maan natuurlijk, deze operatie zal al doorgaan op 1 maart 2006, dus duimen maar. Heb men kijkoperatie ondertussen laten doen, en hier hebben ze inderdaad endometriose gevonden, heel miniem, maar het was toch de moeite zei hem, nu moet ik effe herstellen en op 15 maart mogen we terug op gesprek gaan bij hem om onze verdere behandelingen te bespreken, er is afgesproken dat we naar Gasthuisberg gaan voor een IVF-behandeling. Dit gesprek zal doorgaan op 16 mei Op 16 mei op gesprek geweest, er is nog bloedgetrokken geweest om onze genetica te bepalen, uitslag van dit onderzoek, een wachttijd van zes à acht weken. Dus vanaf half juli mogen we starten (allez ik toch) met de pil, dit voor een maand om mijn volledige cylcus in slaap te doen, en naar het einde toe zal alles worden gestimuleerd met hormonen suprefact, menopur en uiteindelijk pregnyl, en na terugplaatsing van embryo utrogestanpilletjes opsteken, en tijdens gans de behandeling uiteraard ook foliumzuur slikken. Zo eind augustus weten we dan of we volgend jaar ons wondertje mogen verwachten of niet. Duimen jullie mee??? Op 14 juli ben ik dan begonnen met de pil tot en met 10 augustus, op 6 augustus mocht ik al beginnen puffen met suprefact, op 17 augustus was er de basisecho, hierop was alles normaal dus deze dag was het startschot van de spuitjes Gonal-F, sinds 23 augustus ben ik 4 keer op folikkelmeting geweest, en op vrijdag 1 september hebben ze een pickup gedaan van tien folikkels, waarvan er uiteindelijk vijf met eicel waren, en vier goeie rijpe, en hiervan waren er drie bevrucht, op maandag 4 september heb ik dan een terugplaatsing gehad van een 6-cellig embryo’tje, de andere twee waren niet genoeg gedeeld om in te vriezen voor een eventuele volgende poging, dus hopen dat dit ene embryo nu een goeike is, op vrijdag 15 september mag ik mijn bloed gaan laten testen en dan weten we of met zen drietjes zijn. Vrijdag 15 september, rond 13 uur al telefoon, helaas geen goed nieuws voor ons, maar we blijven doorgaan, ben al terug begonnen met de pil, dus volgende maand meer geluk hé. Dat het in onze 2de IVF-poging dan toch eindelijk gelukt is merken jullie wel aan men banner, bij deze poging op 31 oktober waren er 15 rijpe eicellen en ook bevrucht, waarvan er uiteindelijk nog 6 van zijn overgebleven, twee werden er teruggeplaatst en vier verblijven momenteel in den diepvries, na twee weken (15/11) hadden we al het verlossende telefoontje dat de bloedtest positief was, en nog is vier weken later (12/12) mochten we al op echo gaan waarop dan te zien was dat er zich uiteindelijk maar eentje heeft ingenesteld, was toch ergens een opluchting voor ons. Onze volgende echo is op 12 weken en dat zal op 12/01/2007 zijn, dan zal er vele meer te zien zijn.

Ondertussen zijn we al veeeele verder, als ik eens veel tijd heb zal ik eens wat bijschrijven hoe de zwangerschap en uiteindelijk de bevalling verlopen is. Ok hier gaan we: zoals reeds gezegd is de zwangerschap zeer goed verlopen met zo goed als geen kwaaltjes, behalve op het einde wel wat last van aambeien en vochtophoping, maar al bij al viel dit nog mee, heb al vrouwen gezien die meer vocht ophielden, en qua gewicht is het ook in vrij normale stijgende gegaan, uiteindelijk 17à18 kilo bijgekomen in totaal, dus dat valt nog wel mee, kortom een droomzwangerschap, zo zou ik er wel duizenden aankunnen, maar de laatste dagen waren toch zwaar, maarja op die moment weet je dat het niet lang meer zal duren hé, op 27 juli 3 dagen na uitgerekende datum zijn we nog op controle geweest, toen had ik al 3 cm opening, ze hebben mij die dag aan de monitor gehangen, maar van weeën was er op dat moment weinig sprake, dus werden we terug naar huis gestuurd en we moesten na het weekend nog maar is terugkomen om aan de monitor te hangen.

En toen, s'avonds nog bij men broer gaan eten, ik vond daar al dat ik toch niet zo gemakkelijk meer zat op de stoel zelfs niet met kussens en toestanden rondom mij, dus ikke blij toen men ventje zei dat we naar huis gingen gaan, thuisgekomen kwam ik nog op het geweldige idee om nog de naampjes van ons innieminnie (zo noemde ze zolang ze nog in men buik zat) op stickerpapier af te drukken en nog op de suikerboondoosjes te plakken en de versiering van de mand enzo nog klaar te maken en in orde te brengen, nog wat gespeeld en gelachen en onnozel gedaan, nog foto's getrokken, zie foto met eend onderaan profiel, om dan eindelijk in slaap te dommelen voor tv tot men ventje zei rond half twaalf zoiet kom mie we gaan boven verder slapen, dus ik tot boven gesukkeld men bed ingekropen, oogjes toegedaan en dan heeft het welgeteld een kwartier geduurd of ik zat op het toilet, krampen, krampen, nie normaal en pijnscheuten in de rug, ik voel ze nog als ik er aan denk, ik was echt niet gerust dus ik heb de kraamafdeling gebeld, ja mevrouw ga lekker een halfuurtje ontspannen in een warm bad, dan zal het wel beter gaan, zo gezegd zo gedaan, in bad zelfs even in slaap gevallen, maar voelde dat alles alleen maar erger werd, uit bad gekomen, toch nog geprobeerd om te willen gaan slapen (3 uur s'nachts), tegen de wil van men ventje in, want die vond het hogen tijd om naar het ziekenhuis te vertrekken, kzei nog maar nee dan staan we hier binnen een uur terug, dan hebben we ons daar weer belachelijk gemaakt, dus nog in men bedde gekropen, maar van slapen is dan toch niet veel in huis gekomen, men ventje ik ga ne koffie drinken en dan zijn we weg, ikke allez ja tis goe, kzal me klaarmaken, dus het allerlaatste nog in de valies gestoken, en rond  4 uur s'nachts zijn we dan richting ziekenhuis vertrokken, toen had ik al weeën om het kwartier ongeveer, eens ik in de auto zat kwamen ze altijd maar rapper en rapper, zodat ze tegen we in het ziekenhuis waren om de vijf minuten kwamen, daar aangekomen hebben ze me naar de verloskamer gereden, hebben ze alles gecontroleerd, en jaja hogen tijd da we daar waren want ik had al 7 cm opening en het ging niet lang meer duren, het was toen 5 uur, moet zeggen die weeën echt pijnlijk, en die pijnscheuten in de rug, jeezes op die moment vergaat de wereld, ben daar ook nog in het relaxatiebad geweest, heeft ook wel even deugd gedaan, ben daar zelfs even in slaap gevallen, en dan terug op de arbeidstafel, men krachten waren echt op en kon de pijn niet langer verdragen dus ik vroeg achter verdoving, ja mevrouw maar das nu wel te laat hoor, je hebt al 9 cm dus het gaat voor alle momenten zijn, we zullen de gynaecoloog al verwittigen, toen was het 7 uur, allez ja dan maar, nog even op de tanden bijten hé, de assistent kwam al toe, de beugels werden onder men knieën gestoken en de persweeën konden beginnen hé, na tien minuutjes was de gyn daar, oef ikke chance dienen van wacht was onze eigen gyn, het eerste wat hem zei, ah allez kzal ulle maandag nie zien dan op de raadpleging, pfff dat persen ging toch iet moeilijker dan verwacht, maar drie kwartiertjes later (8u20) met behulp van de verlostang is ons dochtertje Kayley dan eindelijk geboren, op die moment is dat een verademing, men rug stond stijf van de pijn, maar die moment voel je het al niet meer omdat je zulk klein schattig ding op je buik hebt liggen, terwijl naaide ze mijn knip nog toe, even later kwamen ze haar halen om haar te wassen en kleertjes aan te doen, daarna was het mijn beurt, en dan werden we samen naar de kamer gereden, toen dacht ik oef eindelijk slapen, maar daar is de rest van de dag niet veel van in huis gekomen, want de gsm stond roodgloeiend, qua bezoek viel het nog wel mee, en men eerste nacht, ja die was toch niet zo zorgeloos als ik dacht, maar al bij al het is een rustig kind en dat is ze nog steeds.

Tot de volgende Groetjes Jessie en Nico en Kayley