Ik ben Daisy, 24 jaar en woon in Limburg (België), waar ik samen met mijn vriend Davy een huisje heb.
We zijn binnekort 10 jaar samen en wat is een mooiere bekroning dan een kindje.
Wij kijken enorm uit naar de komst van ons jongetje.

We zijn enorm blij met de zwangerschap na bijna 2 zenuwslopende jaren met hormonen e.d.
Maar deze zijn nu wel lang vergeten.
De zwangerschap heeft eigenlijk heel vlot verlopen afgezien van enkele kwaaltjes maar die heeft iedereen wel.
Ons kleintje is uitgeteld voor 12 september maar ik ben zeer hard aan’t hopen dat hij een weekje vroeger wil komen.
Wie wil ten slotte niet z’n beebje zo snel mogelijk in z’n armen houden.


En toen was het zover...
Ik werd ingeleid op 18 september. Om dat het niet opgang wou komen duurde het lang en heb ik om 16u een infuus gekregen en dat hielp wel maar toen was het al snel niet meer uit te houden van de weeën die elkaar voortdurend opvolgde dus kreeg ik een tijdje later een epidurale verdoving.
Ik was ook totaal uitgeput. Toen de verdoving werkte heb ik nog wat kunnen slapen en toen beek het eindelijk op te schieten.
Ons schatje is geboren op 19 september2006 om 1u.
Zijn gewicht was 3.180kg en hij was 50 cm groot.Het was onmiddelijk grote liefde en alle pijn was verdwenen.

Robbe is een hele lieve baby en huilt weinig , hij eet goed en hij slaapt van de eerste week al s’nachts door.
Ik geniet van elk moment met mijn kindje en zal met pijn in het hart binnekort terug gaan werken.
Ik koester deze hele gebeurtenis in het diepst van mijn hartje.
En hopelijk komt er op termijn nog een broertje of zusje voor robbe.

Ons manneke doet het enorm god tis een flinke kerel van ongeveer 9.5 kg en hij trekt zich al een hele tijd recht in zijn box.
Het is een een vrolijke baby, echt een schatje.
Nog enkel fotokes...
Ik zal binnenkort meer recente foto’s uploaden.