< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Anita » Zondag 31 maart 2002

Column van Anita

Zondag 31 maart 2002

Mijn naam is Anita en ik ben bijna 30 jaar oud.
Ik ben getrouwd toen ik 21 jaar oud was. Ik wist zeker dat ik dat wilde, een gezin was en is alles voor mij.
Toen we een half jaar getrouwd waren, besloten mijn toenmalige echtgenoot en ik dat wij kinderen wilden. Ik stopte met de pil. Maar het heeft toen nog 16 maanden geduurd eer ik zwanger was. Het werd een lange bevalling. Ze duurde 36 uur maar o wat een mooie baby! Alle pijn was vergeten. Ik kon de wereld aan. Het was een jongetje geworden, dat de naam Kevin meekreeg.
Na 8 maanden begon het weer te kriebelen en ik stopte weer met de pil. Ik ging er toen van uit dat het wel weer lang zou gaan duren. Maar nee, hoor, pats boem… ik was gelijk zwanger. Ik was weer vervuld met grote dankbaarheid maar helaas werd het geen fijne zwangerschap. Als ik Kevin uit het autostoeltje tilde dan zakte ik zo door mijn benen. Ik had ook ontzettende lage rugpijn. Ik ging toch maar eens naar de dokter omdat dit niet meer normaal was. De dokter zei: "Och, dat hoort er nu eenmaal bij als je zwanger bent."
Maar ik kreeg wel een verwijskaart voor de fysiotherapie. Op een gegeven moment werd het me zelfs te veel om daar naar toe te gaan en ik belde de dokter huilend op dat het zo echt niet meer kon. Ze ging overleggen met de verloskundige en men besloot dat ik bekkeninstabiliteit had. Toen ging het snel bergafwaarts. Ik kreeg gezinshulp en kon zelf alleen nog schuifelen naar de wc, om vervolgens weer snel op het bed te gaan liggen dat ik van de thuiszorg gekregen had.
Mijn huwelijk ging samen met mijn gesteldheid achteruit. Ik wilde praten en mijn echtgenoot wilde ervan weglopen. Dat deed hij dus dan ook en we groeiden uit elkaar. Op 14 mei 1997 ben ik dan bevallen van een gezonde zoon, Justin.

Na speurwerk gedaan te hebben kwam ik bij een kynesioloog terecht die aan de andere kant van het land woonde. Daar ging ik liggend op de achterbank naar toe maar hij kreeg het voor elkaar dat ik na een paar dagen weer kon zitten. Ondertussen had ik al wel een depressie ontwikkeld. Het ging gewoon niet meer en ik smeekte de huisarts me op te laten nemen in het ziekenhuis. Dat gebeurde en ik dacht er na 3 dagen wel weer uit te zijn maar het werden 6 weken. Ik bleek een neurastene depressie (een depressie na lang lichamelijk en geestelijk lijden) te hebben.
Eenmaal uit het ziekenhuis had ik weer goede moed en vocht voor het geluk van mezelf en mijn gezin. Ondertussen had ik mezelf laten steriliseren omdat ik zeker wist dat ik dat nooit meer zoiets mee wilde maken.
Ikzelf vond dat ik na 1 jaar relatietherapie genoeg gevochten had. Ondertussen had ik ontzettend veel over mezelf geleerd en was sterker geworden. Ik vroeg een scheiding aan. Maar ik ging door voor het geluk van mijn kinderen.

Nu heb ik terug rust en harmonie gevonden en sinds bijna 2 jaar heb ik een relatie met een ontzettend lieve man. Hij heet Harold, is 32 jaar en heeft geen kinderen uit een vorige relatie. De kinderen hebben ook rust gekregen omdat ze Harold op hun gemakje hebben kunnen accepteren en omdat ik in een goede verhouding sta tot de vriendin van mijn ex-partner. Ook is mijn ex-partner tot rust gekomen en alles loopt op rolletjes.
Wat ik nooit voor mogelijk heb kunnen houden, is dat mijn moedergevoelens terug in alle hevigheid naar boven zijn gekomen doordat ik zo'n fijne relatie heb. Ik dacht die periode werkelijk afgesloten te hebben. Mijn partner wil ook graag een kleintje van ons tweetjes en daar moet nu dus wat aan gedaan worden want ik ben immers gesteriliseerd.
Wij zijn dus in de zomer van 2001 naar de dokter gegaan en hebben er gevraagd naar onze mogelijkheden. Eerst moest Harold een test doen of zijn zaad optimaal is. Hij bleek voldoende zaad te hebben, alleen waren de zaadjes wat traag maar dat zou geen probleem zijn.
In oktober 2001 zijn wij naar de gynaecoloog gegaan en toen ben ik op een wachtlijst terechtgekomen. De dokter wilde eerst een kijkoperatie doen om te kijken of er niet te veel littekenweefsel is. Ik dacht zo: "Als hij daar dan toch is, dan kan hij toch net zo goed gelijk de klemmetjes er af halen."
Maar zo makkelijk gaat dat niet want die operatie duurt 2 uur en het is dan de bedoeling om het dode weefsel van de eierstokken ertussenuit te snijden en dan minuscuul de uiteinden weer aan elkaar te zetten.

Spannend, spannend en het wachten op de eerste stap duurde lang. Bijna 6 maanden zijn we nu verder en eindelijk kwam de langverwachte brief op de deurmat. Op woensdag 3 april moet ik om 2 uur in het ziekenhuis zijn en gaat de dokter de kijkoperatie uitvoeren.
Ik heb goede hoop dat het wel degelijk mogelijk is maar dat hoor ik dan wel.

Tot gauw en groetjes,
Anita



[Reageer]