< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Anja » Afsluiten

Column van Anja

Afsluiten

Nog een week te gaan en Faith wordt 1 jaar. Ons jongste spruitje is dan officieel gezien geen baby meer, maar wel een echte dreumes. Onvoorstelbaar hoe snel een jaar voorbij vliegt. Een jaar geleden was ik nog totaal onbezorgd (nou, ja, voor een groot deel dan) zwanger en vol plannen en dan, van de één op de andere dag: weg buik, weg plannen en nooit meer onbezorgd zijn. Ik kan wel stellen dat het afgelopen jaar, in heel mijn moedercarrière, het heftigste jaar ooit is geweest. Los van het feit dat Faith, evenals broer Colin, veel te vroeg

geboren werd (want dat hoofdstuk, daar ben ik nooit aan toe gekomen om daar lang over na te denken, laat staan het te verwerken),is het accepteren van de handicap van ons meisje een acceptatie die niet over één nacht ijs gaat. En ik ben inmiddels al aardig op weg maar toch, de confrontatie met leeftijdsgenootjes is soms slikken en de onzekerheid is nog het zwaarste van alles.
Je wilt zo graag dat je kind gelukkig is, het beschermen voor alle kwaad en het een fijne toekomst bieden. Maar hoe leer je er mee omgaan als je niet weet wat de dag van morgen zal brengen, geen beeld hebt over hoe het over een half jaar zal zijn, laat staan over hoe het "straks" zal zijn?

In een jaar tijd 3 operaties achter de rug, want eind februari is er een derde ingreep nodig geweest in dat kleine hoofdje van haar. Wie het dagboek van Faith wel eens leest ( http://tinyurl.com/3noh5) is hier van op de hoogte, voor degene die niet weten wat Faith heeft… Kijk even op haar site :.
In elk geval was dat weer een spannende week. We hoopten dat we voorlopig van de spanning verlost zouden zijn, maar niets was minder waar. Want de controle nadien liet zien dat het toch nog steeds onstabiel was, en we moesten dus weer afwachten of er nog een operatie zou volgen en dan wel deze maand.
Ik heb zowat peentjes gezweet toen we 2 weken geleden op controle moesten, maar gelukkig was het nu wel weer stabiel genoeg en hebben we weer 4 weken "rust"… Volgende maand zien we verder, maar gelukkig kunnen we nu haar verjaardag vieren want ik zag haar al aan de taart met een half kaalgeschoren hoofdje…

Maar wat heet rust? Ik kan geen kant op… Faith is extreem eenkennig en dus ik ben gekluisterd aan huis met haar (zie mij hier zitten typen met haar op schoot want ik kan haar niet neerzetten). En al kon ik dat, waar moet ze dan in zitten? Een wipstoel is ongeschikt, liggen vindt ze 3 keer niks en een lekkere wandeling maken, gaat ook niet. Want Faith kan niet goed zitten, niet omrollen, niet goed grijpen, … Laat staan zichzelf vermaken. Ga maar eens een cadeautje kopen voor deze bijna-dreumes en je komt uit bij speelgoed voor kindjes van 3 maanden…
En dan kom je in het circuit van aanpassingen die aangevraagd moeten worden: de ambtelijke molen… We zijn er pas ingestapt en hebben geen idee hoe lang we moeten wachten tot er daadwerkelijk hulp komt. Twee maanden, drie of zes? Wie weet mag het zeggen… Het is vreselijk om zo afhankelijk te moeten zijn van de welwillendheid van ambtenaren. Tot die tijd modderen we maar verder aan met kussentjes en veel schootzitten.

Het klinkt wellicht negatief wat ik hier allemaal schrijf en zo is het natuurlijk niet bedoeld. Faith is een enorm vrolijk kind (als mama er dan maar wel bij is!), sociaal en ze begint nu ook te brabbelen. Het eten gaat op haar manier steeds beter, het drinken minder maar goed, de borstvoeding vangt dat weer op.
De andere kinderen zijn dol op haar en mocht er ooit iemand zijn die Faith op latere leeftijd zal plagen (want ook daar denk ik wel eens over na in dit alles-behalve-tolerante-land-op-gehandicapten-gebied), dan zal die 6 beschermende broers/zussen over zich heen krijgen! Op haar manier is ze gelukkig en ik houd zo onwijs veel van haar…

Dus sluit ik volgende week een emotioneel, indringend jaar af. Dag baby, welkom dreumes. Ook al zal Faith beslist nog een tijdje baby zijn.
Ik hoorde onlangs van iemand dat het eerste jaar het moeilijkste is, je moet zoveel ideeën bijstellen en het aanvaarden. Laat ik dan hopen dat ik over een jaar kan zeggen dat het echt zo is. We komen er wel, de toekomst zal het uitwijzen.

Liefs van Anja,
Mama van Mandy (14), Kimberly (12), Michelle (9), Nick (6), Colin (5), David (3) en Faith (bijna 1)



[Reageer]