Column van Anja
De bende is "still alive"...
Het is alweer een heel lange tijd geleden dat ik wat over ons geschreven heb. Dat was niet met opzet maar pff, het is hier altijd druk, druk en nog eens druk. En dan ontbreekt het vaak om gewoon rustig te zitten schrijven. Maar ik zal nu toch eens een poging doen om weer een kleine update te geven van ons hele stel.Om te beginnen gaat het gewoon goed met de hele bende. Ja, dat was toch in het kort samengevat hoe hun toestand is...
Er zijn wel een paar dingen veranderd. Zo is Colin in de kerstvakantie 4 geworden en is er voor hem en mij een nieuw tijdperk aangebroken, namelijk die van school. Hij keek er al weken naar uit om, net als zijn broer en zussen, 's ochtends gewapend met rugtas inclusief boterhammendoosje, naar school te kunnen vertrekken. En ik moet bekennen dat ik er stiekem ook wel een beetje naar uitkeek want hij was er gewoon aan toe. Op een gegeven moment is het net of het wereldje van je opgroeiende peuter in één klap te klein is en dan slaat de verveling toe, ondanks het proberen prikkelen van hun geestjes. Colin begon David serieus te plagen en dat ging niet altijd met zachte hand en weinig lawaai gepaard... Ik heb menigmaal met een hartverzakking op de stoel gezeten omdat David hartverscheurende kreten liet die me deden denken aan hoe een varken zich liet horen voordat het geslacht wordt.
Dus de maandagochtend na de vakantie was HET zo ver. Het was net wat te overdreven om de vlag buiten te hangen maar ik voelde toch een beetje opluchting toen we op weg waren naar de school om de hoek. Die opluchting sloeg wel al heel vlug om in een schuldgevoel toen ik hem zo beteuterd zag zitten op zijn stoeltje en hij me klampachtig vasthield toen ik weg wilde gaan. De juf kon nog net voorkomen dat ik me weg moest slepen met een hangend kind aan mijn broekspijp, maar zijn gehuil hoorde ik op weg naar huis nog. Wat was ik voor een ontaarde moeder om me hierop te hebben verheugd!
Nu zeggen ze wel eens dat de aanhouder wint en in dit geval lijkt het wel te kloppen. We zijn nu een maandje verder en hij gaat gewoon graag naar school. Geen scènes meer bij het afscheid… Hij heeft geeneens tijd meer om naar me te zwaaien en op zijn vrije vrijdag huilt hij haast omdat de rest wel naar school moet en hij niet.
David geniet duidelijk ook van de vrijheid die hij nu heeft, zonder constant op de kop te worden gezeten door zijn broer. En ik begin er zowaar aan te wennen dat ik me 's ochtends meteen moet aankleden en op tijd klaar moet zijn om hem te brengen want dat heb ik al lang niet meer hoeven te doen. Kortom: ook deze nieuwe periode hebben we goed doorstaan.
Ook met de rest gaat alles zo zijn gangetje. Mandy zit nu in het tweede middelbaar en heeft zich voor de zoveelste keer voorgenomen om meer haar best te zullen gaan doen op school. Laten we het hopen want haar kerstrapport was toch niet zo best. Haar bijbaantje van kranten rondbrengen heeft ze afgezegd omdat ze uren door de kou moest lopen voor een paar euro en ik me elke week opofferde om kranten te vouwen en mee rond te brengen... Dat vond ik geen probleem maar goed als het dan zo barkoud is, verkies ik ook liever een plaatsje bij de kachel dan buiten...
En over kachel gesproken... We hebben een kleine binnenbrand gehad wat, naast de nodige schrik en rommel, vooral veel rompslomp teweeg gebracht heeft. We hebben een maand zonder tv en computer gezeten omdat alles gereinigd en gecontroleerd moest worden... Ik weet niet hoeveel mensen we in één maand tijd over de vloer hebben gehad. Van de brandweer tot stukadoor en van complete poetsploeg tot schilder... Ik zou toch nooit een echte brand willen meemaken die echt veel schade aanricht. Wat moet dat een ramp zijn!
Aan die ramp blijken we ook ternauwernood te zijn ontsnapt want wat een eenvoudige stroomstoring in de keuken leek te zijn, bleek een tijdbom te zien...We hadden elk moment brand kunnen krijgen volgens de elektromonteur die hier vorige week was en ik schrok er behoorlijk van. Je weet niet wat je overkomt als je een tweetal uren later geen keuken meer hebt. Want er moest in de muur gekapt worden en de kastjes en het aanrecht stonden in de weg. Het is hier dus nu een te behelpen zaak zonder keuken en overal dozen. Gelukkig kan ik in de kelder koken maar voordat ik een pan of een potje zout heb gevonden, heb ik een ware speurtocht achter de rug.
En zo gaat dat hier altijd maar door… We staan voor de ene na de andere verrassing. Het houdt ons wel bezig en ach, met een dosis humor maken we er maar het beste van.
De leukste verrassing staat ons echter nog te wachten, ook al moeten we er nog een maand of 6 geduld voor hebben. Dan zal er een klein spruitje bij komen. Ja,ja,wie had dat verwacht?
We zijn er heel erg blij mee en we kijken er al heel erg naar uit. Ook de kinderen zijn erg blij met de komst van een nieuw brusje en de leuke reactie van Nick wil ik jullie niet onthouden. Op de vraag of het een meisje of een jongen is, kon ik hem geen antwoord geven. Toen vroeg hij maar: "Kan het ook een middelmatige zijn?"
En met dit laatste nieuwtje zal ik voor dit keer sluiten.Ik hoop nu weer wat vaker tijd te vinden om te schrijven en met Colin op school zal dat vast wel lukken (haha).
Nou, tot de volgende keer weer…
En tot dan…
Groetjes van Anja, mama van de Timmersbende:
Mandy (13), Kimberly (11), Michelle (7), Nick (5), Colin (4), David (1,5) en "Kruimeltje"(verwacht rond 5 augustus).
Reacties:
Door: Diny Schuurman op 12/02/2004 @ 21:19 
Hoi Anja, leuk om weer eens wat over de Timmerbende te lezen. Gefeliciteerd met "Kruimeltje", ik hoop dat je weer een fijne zwangerschap tegemoet gaat. En dat je inderdaad weer eens wat vaker een column
instuurt, want er zat dit keer echt veel te veel tijd tussen:-))
Gr. Diny van der Linde.
Door: Astrid op 17/02/2004 @ 19:34
Heeeeeeee!!!!!
Gefeliciteerd meid!! Wat leuk, nog een kleine erbij zeg. Ik vind het hartstikke leuk joh. Nr 7, toe maar. En dan te bedenken dat ik al vaak commentaar krijg nu nr 4 onderweg is.. hihi.. Ik had eigenlijk bedacht dat dit de laatste zou zijn, maar Patrick is het niet met me eens... Nu ja, we zien wel, eerst maar eens afwachten he.
nogmaals gefeliciteerd hoor!
Astrid
Door: Edith A op 19/02/2004 @ 11:36
Dat lijkt me nou geweldig, 7 kids!! Hoewel, 4 zijn er misschien ook wel genoeg...
Maar wat ik me nou afvraag, hoe doe je dat? Hoe kan je in hemelsnaam 7 kinderen verzorgen en (financieel) onderhouden? Niet dat het me wat aangaat, maar ik wil zelf graag 4 kinderen, maar stuit toch elke keer weer op het financiele plaatje... Mijn partner en ik hebben beide een aardig inkomen, maar als er kids komen en ik ga stoppen met werken, moet je het toch met een stuk minder doen. Of je moet de postcodeloterij winnen.
Heb je tips?
