Column van Anja
Opvoedkundige EHBO
 |
Ik weet niet of de Belgische lezers onder jullie het tv-programma "EHBO bij opvoeden" (als ik het goed heb onthouden) kennen? Het is een programma waarin een echte Engelse nanny (inclusief naaldhakken en leren handschoenen) radeloze ouders te hulp schiet bij het temmen van hun onhandelbare kroost. De kinderen zijn de heersers in huis. Ze tiranniseren en manipuleren en het zijn gewoon onvoorstelbare ettertjes die haast elke ouder tot wanhoop drijven. Op de één of andere manier vind ik het een soort leedvermaak waar ik hoofdschuddend bij zit te kijken en me af vraag hoe ver zoiets heeft kunnen komen. |
En terwijl ik met verbazing kijk hoe de nanny deze kinderen in een mum van tijd onder de duim heeft, dan lijkt het me toch niet moeilijk voor de ouders om het gareel over te nemen en vrolijk en gelukkig verder te leven met hun afgerichte kinderen. Maar nee, hoor, nanny heeft de hielen amper gelicht of het hele circus begint bij de meeste ouders van vooraf aan. En ik vraag mij dan af of ze er nu echt niets van geleerd hebben. Gelukkig is daar wel nog de camera die alles volgt zodat de nanny wel nog even terug kan komen om de ouders op de punten op de i te wijzen, in de hoop dat de ouders zich er nu wel aan zullen houden.
Tot zo ver de tv. Nu terug naar de realiteit, terug naar mijn kinderen. Daar kan ik kort over zijn: het is gewoon een bende. Misschien dat de kinderen in een rebellieachtige opstand zijn gekomen. Of, zonder de betekenis van het woord te kennen, aan de anarchie zijn begonnen maar het beest is los. Of beter gezegd: de bende is los! Help, lieve nanny, kom en red mij!
Nee, zonder gekheid. Ik heb geen idee wat er met een deel van mijn kinderen aan de hand is. Waren ze tot nog niet zo heel lang geleden, gewoon een stel heerlijke kinderen met zo nu en dan wel een ruzie of een woordenwisseling, inmiddels zijn deze taferelen ingewisseld voor heftigere scènes en ik overdrijf heus niet.
Zo hebben mijn oudste 2 dochters tegenwoordig steeds op zondagavond (weet ik veel waarom juist op dat moment, wellicht omdat ik dan juist iets wil opsteken van bovengenoemde nanny) ruzie. En niet zomaar ruzie, nee! Het zijn ware drama's die in een soap nog niet voorkomen. Ze gaan elkaar te lijf en de scheldwoorden zijn niet mis. Geen idee of dat tegenwoordig ook op school geleerd wordt? Wij steken er in elk geval nog eens wat van op. Ze hebben een hekel aan elkaar, haten elkaar, vervloeken elkaar en ga zo maar door… De aanleiding is steeds te onnozel om te beschrijven en na een half uur van schreeuwen en gillen, gaan ze terug naar hun kamer om weer een week vooruit te kunnen. Snap jij het?
Vervelender is het gedrag van Colin. Hij was eens een lief, onschuldig mannetje maar hij is erg veranderd. Nu de juf op school ook steeds vaker begint te klagen, lijkt het ons verstandig om de kinderarts hier over te gaan aanspreken. Wij zijn van mening dat hij zo omgeslagen is vanaf hij die zware HIV- medicatie heeft gehad. De bijwerkingen kunnen dan misschien wel niet deze zijn, toch is het wel erg opvallend dat hij juist na het slikken hiervan zo is veranderd. Hij is een stoker (en David doet alles wat hij zegt), hij schreeuwt om alles, hij is gewoon vervelend. En ja, het is oppassen om niet in een cirkeltje te blijven ronddraaien...
Negatieve aandacht is ook aandacht dus komende week bij de arts gaan we er zeker over praten. Het is gewoon jammer dat de sfeer in huis verpest wordt door o.a. zijn gedrag. En niet alleen dat van hem… Zijn broer Nick heeft ook een vinger in de pap te brokken. Hij kliedert graag en is stiekem. Daar hou ik niet van…
Tijd om aan tafel te gaan zitten en deze keer serieus. We gaan ze waarschuwen dat ook hier de nanny zal komen met haar strafstoeltje. Dat we niet meer met ons laten sollen. Nu ben ik altijd consequent, daar niet van. Maar hier moet gewoon iets aan gedaan worden.
Het is misschien een tijdelijke fase (oh, waarom is er ook zoiets als winter… Ik heb buitenkinderen, die zitten niet graag binnen, ze moeten hun energie kwijt kunnen!) en ik wil geen EHBO in opvoedkunde. Ik kan het zelf wel af, zeker weten!
En waarom schrijf ik dit nu?
Omdat ik zeker weet dat elke ouder soms wanhopig is en zich afvraagt wat er verkeerd is gegaan? Elke ouder maakt dipjes mee tijdens de weg van de opvoeding. Ook ik, je ziet het. Maar het is juist de kunst en de uitdaging om naar oplossingen te zoeken en de moed niet te verliezen. Hup, schouders eronder, een doos humor opentrekken en verder gaan. Doe ik ook.
Misschien lach ik over een tijdje wel om dit stukje en zeg bij mijzelf: "Was het echt zo erg?"
Ik lijk Emiel Ratelband wel om mijzelf op deze manier moed in te spreken maar het werkt… Echt.
Dus, tjakka! Ik stop nu en ga, met al mijn moed, nu boven kijken wat Colin en David hebben uitgespookt. Het behang hebben ze al van de muur afgehaald… Dus misschien hebben ze nu van het stapelbed een bouwpakket gemaakt. Wie weet?
Ja, kinderen… Ze blijven me verrassen. Hoe dan ook…
Groetjes van Anja,
Mama van Mandy (14), Kimberly (12), Michelle (8), Nick (6), Colin (5), David (2) en Faith (8 maanden)
Reacties:
Door: Anoniem op 16/02/2005 @ 17:20 
Hoi...
Dit zijn herkenbare verhalen...voor vele ouders. De moed niet opgeven. En de lente komt eraan. Maar als ik het goed begrijp, is Colin met het HIV-virus besmet?
Hoe kan zo’n klein kind daaraan komen? Ja sorry hoor als het misschien een beetje bot over komt...maar ik schrok er nogal van.
Groetjes
Door: sanne op 16/02/2005 @ 21:00
hallo.Ik moet zeggen dat het heel verhelderend is om te lezen dat ik niet de enige ben die af en toe de neiging heeft om supernanny erbij te roepen.Ik heb vier{b}engeltjes en de leeftijden varieren.De winter maakt het allemaal dubbel zo erg ja,ons huis is ook net een speeltuin annex boksring,een microfoon erbij en een life concert schreeuwen krijg je gratis toe.Dus Anja we luchten ons hart maar en zetten de schouders er maar weer onder.Toi toi toi.gr sanne
Door: Bedje (profiel) op 17/02/2005 @ 10:46
voor anoniem:
colin vond een tijdje terug een spuit in een bosje en heeft er zich aan geprikt
nu moet hij medicatie nemen, en binnen het half jaar wisten ze waar ze aan toe waren, maar blijkbaar is dat half jaar nog niet om
je moet maar eens tussen haar vorige columns kijken, daar staat het verhaal (ik geloof ’kleine kinderen grote zorgen’ of zoiets)
Bedje
Door: wendy op 17/02/2005 @ 14:16
Hallo Anja
ik wou net op de site van Faith gaan kijken en constateer dat er nu een paswoord gevraagd wordt.Mogen we niet zomaar meer gaan kijken en jullie verhaal volgen?Zonde!!! Alvast bedankt voor een reactie!
Wendy
Door: Anja op 18/02/2005 @ 08:25
Hallo
De site van Faith heb ik inderdaad beveiligd.Wie graag de site wilt bezoeken (en de reden wilt weten waarom ik dit gedaan heb) mag mij uiteraard mailen.Ik hoop dat het voor tijdelijk is...
Wat Colin betreft,we hebben gisteren de laatste bloeduitslagen gekregen.Hij heeft geen HIV en geen Hep.C.We kunnen dit hoofdstuk gelukkig afsluiten.
Liefs van Anja
Door: jessica de bakker op 26/02/2005 @ 15:20
Heel erg gefeliciteerd met het goede nieuws!! Nu maar hopen dat ie voortaan van al die vieze dingen in de bosjes afblijft.
Ik volg ook met gebalde vuisten die serie op rtl4...ik kan ook maar moeilijk begrijpen hoe die ouders het zover laten komen, maar ik dnek dat er een verschil is....ik heb nu pas 1 kindje van 2,5 jaar en ben in verwachting van de 2e. dus wie weet, gaat het mij ook nog gebeuren!
Liefs,
Jessica
Door: edith op 27/02/2005 @ 19:40
Hoi, Met een glimlach van herkenning heb ik je stukje gelezen. Wij hebben zelf 6 kinderen en verwachten nummertje 7. Het grappige is dat de stemming in het gezin als een blad om kan draaien. Is er het ene moment rust en vrede in de tent, meteen daarna kan er een soort bom barsten die je sterk aan je ouderlijke gezag doet twijfelen. Met man en macht probeer ik dan de orde weer te herscheppen, want overigens niet altijd lukt. Soms blijft het gewoon een bende. Het behang is bij ons ook opgeleukt met viltstiftstrepen en scheuren. In de deur zit een gat (komt door een driftbui) en ook in het zeil kieren enkele tochtgaatjes. Meestal kan ik het wel relativeren, maar soms ook niet. Dan is het gelukkig een uitkomst als je je hart even kan luchten. Daarom; je verhaal is herkenbaar op vele fronten. En we gaan maar gewoon door. Zelfs achter de ergste driftbui kiert alweer de zon!! Groetjes van een moeder