Column van Anja
Ervaring door de jaren heen.
 |
Het is eigenlijk verbazingwekkend hoe snel het allemaal gaat. Ik zie het nog zo voor me... mijn eerste zwangerschap. Ik was 20 en wist ik veel wat het krijgen van een kindje allemaal in hield. Mijn man en ik waren tot over onze oren verliefd en een maand later was de test zo positief als maar kon zijn. De babykamer was met 3 maanden al klaar en in een tuinbroek die nog van Marcel kwam, heb ik de laatste weken als een soort moedereend rondgewaggeld en had geen idee wat er allemaal zou gebeuren. |
Ik werd aan alle kanten van advies voorzien en hoewel de een de ander tegensprak, probeerde ik alles uit. Ik las mijn handboek heel vaak en op het laatst leek het wel alsof ik een soort theoretisch examen moest gaan afleggen... ik kende de antwoorden al voordat ik de vraag had. Maar moederschap leer je niet uit een boekje wel door het te doen. En vaak heb ik dingen verkeerd gedaan door meer naar adviezen van anderen te luisteren dan naar mijn eigen gevoel. Achteraf denk ik wel eens "Wat ben je toch een onnozel kuiken geweest" maar ik wist niet beter.
Ook op het consultatiebureau werden de adviezen meer als een wet voorgeschreven waar ik me angstvallig aan hield. Ik had steeds het idee dat de wijkverpleegster op zekere dag onverwachts zou binnenvallen om me te controleren of ik wel elke dag vitamine D gaf en om te voelen of het badwater niet te warm was.
Hmm... Hoe anders is dat toch als je dan na jaren moeder bent van 5 kinderen. Ik voel me zoveel rustiger en ben helemaal niet meer in paniek als een van de kinderen niet wilt eten. Zou ik bij de oudste nog allerlei trucjes uit de kast hebben getrokken om er een paar hapjes in te krijgen, nu haal ik het bordje weg en zorg dat diegene tussendoor wat extra's krijgt in de vorm van een stukje fruit of een plakje kaas.
Ik laat me niet meer op stang jagen door de mevrouw van het consultatiebureau als ze met een scheef oog kijkt naar de groeicurve en me erop wil wijzen dat mijn zoontje wel wat klein is. Ik doe nu wat mijn gevoel zegt: dus kindje bij me in bed en lekker lang borstvoeding geven.
Ik dwing niets meer maar doe het met zachte hand want ik heb ondervonden dat ervaring doet luisteren. Wil mijn dochtertje geen dichte schoenen aan als het regent? Ik ga niet meer roepen dat ze die wel aan moet doen maar laat haar met sandaaltjes aan naar buiten lopen. Nog voordat we bij de auto zijn heeft ze zich al omgedraaid om andere schoenen aan te doen.
En daarom vind ik het zo jammer dat mensen vaak zo negatief reageren als ze horen dat we een groot gezin hebben. Ik ben een heel ander mens geworden door mijn kinderen.
Ik voel me niet alleen rijk door het hebben van 5 kinderen maar ook doordat ik veel geleerd heb in die jaren. En nog steeds want ik verschoon niet alleen met 1 hand een luier terwijl ik met de andere hand een huilende peuter, die gevallen is, over zijn hoofd aai en troost en ik luister niet alleen naar een kwebbelende kleuter terwijl ik voor mijn middelste dochter insignes op haar scouting hemd naai. Nee, ik leer elke dag weer. Met een net 11-jarige dochter die stilaan naar de pubertijd begint te gaan en die, naast veel zeuren over hoe hopeloos ouderwets ik wel niet ben en haar alles verbied, mij ook laat zien hoe meisjes van deze eeuw met hun gedachten en problemen omgaan. Want ik merk dat ik inderdaad wel ouderwets ben als ik in de Tina de problemenrubriek lees. Daarin staan dingen waarvan ik als 11-jarige geeneens het bestaan van afwist.
En dat maakt mij tot een moeder die openstaat voor alles, die leert en respecteert, die zorgt en soms ook eens foetert, die ook maar een mens is en die haar kinderen probeert te leren om ook menselijk te blijven. Met vooral een hoop humor want als dat er niet meer is... dan is het einde in zicht. Neem dat dan maar aan van een ervaren rot als mij (ahum).
Groetjes van een lichtelijk filosoferende Anja
mama van de Timmersbende:
Mandy (11), Kimberly (8), Michelle (5), Nick (3) en Colin (17 maanden).
Reacties:
Door: monika mama van mick op 07/06/2001 @ 10:35 
Lieve anja, Wat mooi geschreven zeg. Het zet je wel aan het denken. Onze kanjer is nog maar 11 maanden, maar ik zal aan je woorden denken als hij ouder is. Je verhaal geeft mij een zeer tevreden gevoel. Ga hier zeker mee door.
Door: Tineke op 08/06/2001 @ 20:23
Mooi gezegd. Iedereen zou zo'n moeder willen. Ik heb zlef nog geen kinderen. Maar zoals als jij het doet zie ik het ook wel zitten. Ik zie trouwens niet in waarom mensen een probleem van 5 kinderen maken??? Ik wil er zelf ook 4!!(en ik niet alleen) In alle geval kei-tof om dit verhaal eens te doen. (ik denk ook wel dat er over een moeder van 5 kinderen een beetje neerbuigend ofzo gedaan wordt) Groetjes en nog veel succes met de beginnende tienerdochter.
Door: Ann mama van Yannick op 08/06/2001 @ 22:13
Vroeger had ik honderd theorieen over het opvoeden van kinderen.Nu heb ik één kind en geen theorieen meer.Ik ben het volledig met je eens dat ervaring de beste leerschool is en bovendien ,kinderen kun je niet in vakjes plaatsen,wat voor de ene werkt is voor de ander soms niet goed.In ieder geval een pluim voor jou omdat je de moed hebt om jezelf en je kinderen op zo'n humoristische en realistische manier onder de loep te nemen.Een voorbeeld voor mij.
Door: Anja op 08/06/2001 @ 22:42
hallo, Ik ben mama van een dochtertje van 2,5 jaar en een zoontje van bijna 3,5 maanden. Ik vind het enorm tof hoe je je verhaal doet en wou dat ik dit ook kon zeggen. Ik maak mij bij het minste druk. Alles moet in orde zijn, de was en de plas de kindjes verzorgen, enz. Ik ben enorm blij met mijn kindjes en zou ze echt niet meer kunnen missen, maar ik ken hier dus echt geen moment rust meer. Jij laat alles precies over je komen, is het nu niet, of gaat het nu niet dan is het iets voor later en ik bewonder dat echt! Ik zou zeggen doe zo voort en ik wil ooit nog wel een derde kindje, maar soms vraag ik me af waar ik dan nog tijd ga vinden voor mezelf of om het huishouden te doen. Iemand een goede raad voor mij? Groetjes Anja
Door: Anke op 11/06/2001 @ 12:36
Dag Anja,
Het doet me plezier te lezen dat een groot gezin je zo veel vreugde kan schenken. Zelf ben ik zwanger van ons eerste en we willen er graag 4! Maar de reacties die je van de mensen krijgt als je dat vertelt! Je moet wel zot zijn om de dag van vandaag vier kinderen op de wereld te willen zetten. Als je ze alles wil geven dat ze nodig hebben... Begin maar met eentje... Twee vind ik toch meer dan mooi genoeg... enz.
Het geeft enorm op om te lezen dat onze droom zo gek nog niet is
.Groetjes,
Anke
Door: joelle op 14/06/2001 @ 13:07
Beste Anja,
Zelf ben ik moeder van drie kinderen (4j, 2j en 8 maanden). Net zoals jij heb ik een druk leven, maar ik maal er niet om en ik maak me nergens druk in. Ook ik heb bij mijn eerste de boekjes gevolgd. Nu laat ik alles aan mijn gevoel over.
Toen ik zwanger was van mijn derde, kreeg ik heel veel negatieve reacties. Terwijl het na de geboort omsloeg. Nu vraagt iedereen me wanneer nummer vier volgt. Voor mij mag dit zeer snel !
Groetjes,
Joelle
Door: Ellis op 14/06/2001 @ 22:30
Hoi Anja
Wat komt jou verhaal mij bekent voor.Ik ben moeder van 4,5de opkomst.Bij mijn eerste kind deed ik het nog allemaal strak volgens de regels,maar bij mijn 3de deed ik alles op eigen gevoel.Net wat je zegt lekker bij je in bed nemen.Daar kreeg ik altijd heel veel kritiek op zo van kinderen horen toch in hun eigen bed.ik vond toen dat ik het moest uitleggen dat doe ik al lang niet meer.Mijn jongste dochter is nu bijna vier langzaam laat ik haar nu wennen aan haar eigen bedje dit gaat prima,dat gaf met de anderen ook nooit problemen.Ik vind het ook jammer dat mensen zo negatief reageren op een groot gezin ik krijg altijd te horen of het niet verschrikkelijk druk is en dat ze er zelf niet aan moesten denken.Oke druk is het,maar heeft niemand zich bedacht dat ik juist houd van die drukte,van al dat kinder gekwebbel,gezellig savonds samen op de bank en dan al die kusjes en knuffels....
Ellis