< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Anja » Gemengde gevoelens

Column van Anja

Gemengde gevoelens

Het is alweer even geleden dat ik hier een stukje heb geschreven over mijn gezinnetje. Niet zonder reden want er is wel het één en ander gebeurd in de tijd dat Faith thuis is gekomen. Ik heb nog nooit zo vaak een ziekenhuis bezocht als de afgelopen maanden… Gelukkig hebben we nu de hele maand december "vrijaf", de eerste nieuwe afspraken staan alweer op de 2005-kalender. Faith is inmiddels een half jaar oud. De afgelopen maanden waren alsof ik op een bootje gezeten heb en heen en weer geslingerd werd door mijn gevoelens.

Aan de ene kant ben ik vreselijk trots dat ik moeder geworden ben van een geweldig mooi en lief meisje (want dat is ze gewoon!). Aan de andere kant is er de angst en de bezorgdheid om de toekomst. En het verdriet om te accepteren dat ze een gehandicapt kindje is, waar altijd zorgen om zullen zijn. Maar ook weer het gevoel dat ze een rijke aanvulling is op ons gezin. En dan was er een soort van voornemen om niet elke dag bezig te zijn met de zorgen, maar ik betrapte me er elke keer toch weer op dat ik die wel had. En waar kan je dan heen op zulke momenten?
Ik wil niet overkomen als een zeur (\"Daar heb je haar weer\"), dus ik zwijg maar…
Omdat niemand kan voorspellen wat ze in de toekomst zal kunnen, is het niet altijd gemakkelijk. Ik zie bepaalde dingen aan haar die anders zijn, die ik nooit heb gezien bij mijn andere kinderen. En ja, je moet het toch elke keer terug koppelen aan haar hersenbeschadiging. Zo hoorden we deze week van haar fysiotherapeut dat haar beenbewegingen en houding echt wel iets is om ons zorgen over te maken. Dan is toch weer even slikken. Niet omdat het een verrassing is (ik zeg al maanden dat het niet goed is), maar omdat het een soort bevestiging is van iets wat we zelf ook zien. En het beeld van een meisje in een rolstoel (een beeld dat ik al heb sinds we hoorden dat ze een zware bloeding had gehad), komt weer een stukje dichterbij. En dan probeer je het weer weg te stoppen. Je wilt het niet hebben maar het beeld komt steeds terug. Aan wie kan je dat nou uitleggen hoe dat voelt?

Faith moet regelmatig op controle voor schedelecho's om zo te kunnen zien of het hersenvocht netjes blijft weglopen. Het zag er steeds redelijk goed uit maar eind oktober was het niet goed. We zagen het zelf al meteen (je onthoudt gewoon de beelden en de maten van de keer ervoor… zoiets staat haast in je geheugen gegrift) en we gingen met gemengde gevoelens naar huis.
Een paar uur later belde de neuroloog al op om te zeggen dat Faith dezelfde dag zou worden opgenomen en dat een ingreep nu niet meer te voorkomen was. Dat moment… We hadden er altijd rekening meegehouden maar als het dan opeens een feit is, wordt je er toch mee overvallen.
Vlug oppas geregeld en een paar mensen ingelicht, spulletjes gepakt en met lood in onze schoenen naar het ziekenhuis gereden. Het was echt zo zwaar. Ik had het gevoel alsof ik haar naar de slachtbank moest brengen…
De eerste dagen werd er via haar draintje hersenvocht weggehaald. Het blijft elke keer weer pijnlijk om mee te maken (ik kan absoluut niet tegen naalden) maar ik wilde er zo vaak mogelijk bij zijn om haar meteen te kunnen troosten… En ik werd zo al verscheurd door mijn gevoelens want thuis is er immers nog een hele bende die me nodig hadden.
Na een paar dagen werd Faith dan geopereerd. Tijdens de operatie werd er een gaatje in een hersenkamer gemaakt, waardoor het vocht via de natuurlijke weg kon afvloeien (een andere optie was een drain maar dat wilde de neurochirurg liever niet). Het waren een paar lange uren van wachten, maar alles is goed gegaan en ons meisje was zelfs al van de beademing af toen we haar weer terug zagen.
Een paar uur later mocht ze alweer aan de borst en ze was één en al vrolijkheid!

Twee weken heeft ze in het ziekenhuis gelegen en daarna mocht ze mee naar huis. Heerlijk,ons gezin weer compleet! Want wat had ik de rest gemist… Samen eten, boodschappen doen… Ja,zelfs strijken was opeens leuk, want in die 2 weken is het thuis allemaal niet zo geregeld verlopen. En dan besef ik weer wat een heerlijk gezin ik toch heb, wat een kanjers het toch allemaal zijn! Want ze hebben het ook niet altijd gemakkelijk gehad. Het is gewoon zo dat in een gezin waar één van de kinderen ziek is of veel zorg nodig heeft, dit ten koste gaat van de andere kinderen. En het is niet dat je zo wilt, het gebeurt gewoon. Je doet het niet met opzet maar je hoofd zit zo vol met zorgen en verdriet en het is alsof je een spons bent die je zieke kindje opzuigt. Je kan haast niet anders… Je functioneert nog maar half en je wereldje wordt steeds kleiner. En dan is het belangrijk te beseffen dat de andere kinderen er ook nog zijn, dat zij je ook nodig hebben.
Je kunt het bijna niet beschrijven hoe dat voelt om tussen 2 \"vuren\" in te zitten. Was ik thuis dan wou ik naar Faith (ik heb 2 weken amper geslapen en ben afgevallen - elk nadeel heeft zijn voordeel -). En als ik bij Faith was, zat ik aan thuis te denken… Of Marcel het allemaal wel aankon want hij is het natuurlijk niet gewend om hele dagen met de kinderen bezig te zijn.
Gelukkig is het allemaal goed gegaan en we hebben het overleefd. We hopen nu een rustige en gezellige decembermaand te hebben waarbij we vooral samen willen zijn. Even geen artsen, geen onderzoeken maar gewoon genieten van elkaar.

De zorgen zullen blijven want ondanks dat de operatie gelukt is, zullen we altijd alert moeten blijven. Een garantie is er niet… Het kan een maand, een jaar of 10 jaar goed gaan maar het kan ook morgen weer slecht gaan. Maar ik denk dat dit voor ons allemaal geldt. Niemand heeft de garantie om een leven lang gezond te zijn. Gelukkig denken we daar meestal niet over na en gaan we gewoon ervan uit dat het zo is. En dat is maar goed ook anders zouden we allemaal erg zwaarmoedig door het leven gaan. Maar zo nu en dan is het misschien toch wel eens goed te bedenken dat niets in het leven vanzelfsprekend is…

Liefs van Anja,
mama van de Timmersbende:
Mandy (14), Kimberly (12), Michelle (8), Nick (6), Colin (4), David (2) en Faith (0).

[Reageer]