Column van Anja
Haren
 |
Tijdens mijn zwangerschappen was één van de dingen die ik mij steeds af vroeg wat het geslacht van de baby zou zijn. Niet dat het van belang was hoewel er mensen waren die dachten dat wij hoopten op een stamhouder (we zijn toch niet meer zo ouderwets?). En zeker bij de geboorte van onze derde dochter op rij werd er door sommige mensen haast meelijwekkend gereageerd. Stralend van trots liep ik daar achter de kinderwagen omdat ik er een prachtige meid bij had -ik straalde zo dat ik vast licht in het donker gaf- en nog durfde men me vragen of ik het niet erg jammer vond om weer geen zoon te hebben gekregen… |
Toen ik 15 jaar geleden zwanger werd van mijn oudste dochter, wist ik gevoelsmatig dat het een meisje was. Hoewel de kinderkamer met blauw olifantjesbehang werd gedecoreerd en een hele kast vol blauwe babypakjes lag. Omdat we krap bij kas zaten, waren we dolblij met de dozen vol babyspullen die we hadden gekregen van iemand die de uitzet wegdeed en ja, zij had 3 zonen… (Zou men bij haar stiekem gedacht hebben dat ze de moed voor een dochter had opgegeven?) Terwijl ik naar jurkjes en typisch meisjesspul keek, dacht de papa daar heel anders over. Het zou beslist een zoon zijn.
Een echo verraadde niets. Het kind was al opgevoed en nog niet geboren want het liet zich niet zomaar tussen de beentjes kijken. Toen ze eenmaal geboren en wel op de wereld was en de gynaecoloog riep dat het een meisje was, zei ik: "Zie je nou wel?"
Een dochter… De roze kleertjes mochten komen!
Er volgden nog 2 dochters en daarna 3 zonen. Toen onze eerste zoon geboren werd, waren we zo blij dat hij eruit was dat we helemaal vergaten te vragen wat het was. Ik lag in de kreukels wat mijn bekken betrof (dat hevig had gekraakt tijdens de uitdrijving en waar ik nog lang "plezier" van heb gehad). De papa was zo bezig met het opnemen van de schade aan zijn handen want hij vermoedde dat al zijn middenhandsbeentjes verbrijzeld waren omdat ik in zijn handen heb geknepen tijdens het persen (hij zat achter mij, ik zat op de baarkruk). Toen stelde de verloskundige opeens de vraag of we niet wilden weten wat het was.
Oh ja, verrek,,, Wat was het geworden? Wat? Een jongentje?
Ik heb vol ongeloof zeker 5 minuten in het kruis van zoonlief gekeken zodat ik het zou geloven want na 3 dochters had ik daar dus niet meer op gerekend. Papa was uiteraard erg fier (anders ook hoor maar toch, volgens mij is het voor sommige vaders toch net even iets anders om een zoon te krijgen dan een dochter…) en ik zag hem al dromen over een stervoetballer bij Ajax. Maar verder dan een romper op babyleeftijd ging de voetballiefde van deze zoon niet want hij heeft een hekel aan voetbal.
Het heeft mij 3 dagen gekost om te wennen aan het verschonen want wat is dat vreemd. Het vereist een bepaalde tactiek om alles goed in de luier te steken. Want zo'n mannetje plast in het wilde weg en voor je weet komt de nattigheid aan de boven -of zijkant eruit. Om nog maar te zwijgen over de fonteinen die ontstaan als je niet vlug genoeg bent het wisselen van de luier!
En dan heb je 3 dochters en 3 zonen… Wat wil je nog meer? Er is niet meer keus dan deze 2 en dan komt er een 7e kindje…
Ik vermoedde een dochter en hoopte er misschien heel stiekem op. Enkele dagen voor haar geboorte wees een echo uit dat het waarschijnlijk een meisje zou zijn. Inderdaad… Het was zo! Natuurlijk was ik even blij geweest met een jongentje, begrijp mij niet verkeerd, want ik hou van mijn kinderen om wie ze zijn en niet om wat ze zijn maar toch… Nog één keer tutten met een meisje van wie de kast uitpuilt met roze kleertjes… Ik ben nooit een poppenmoeder geweest maar toch, dit tutten is zo heerlijk…
En zo kom ik eindelijk bij het punt waar ik het deze column over wou hebben: haren. Ik weet niet wat het is maar een baby in blauwe kleertjes wordt beschouwd als een jongentje. Of het nu blond, donker of rossig haar heeft, met of zonder krullen, lang of kort… Het wordt als een jongentje beschouwd. Een meisje met roze kleertjes met lang haar of op zijn minst een ieniemienie haarspeldje of haarband, wordt als meisje beschouwd.
Ik heb 3 babydochters (gehad) met kort haar…De jongste is haar haartjes een paar keer verloren door de operaties. Anders had ze nu vast ook een staartje gehad. Maar als er dan nog iemand durft vragen - als ze haar zien in haar knalroze outfit - of het een jongentje is… Of sterker nog, zeggen: "Wat een leuk kereltje!"
Dan stijgt mijn verbazing (want men vindt mannen in het roze "van de verkeerde kant"). Wat is dat toch? Hoe roze moet ik haar kleden?
Het roept dingen uit mijn kindertijd op want ik, met mijn rattenkop, werd ook vaak voor jongen uitgemaakt. Vooral de bakkersvrouw die wist dat ik een meisje was, en me toch steeds vroeg: "Wat zal het zijn, jungske?"
Arrghhh… Staat dit trauma mijn dochter nu ook te wachten? Meisjes worden niet geboren met staartjes, vlechten of haren tot op de billen, echt niet!
Ik ben nu op zoek naar "babyextensions"… Misschien een nieuw gat in de markt? Wie weet…
Liefs van Anja, mama van de Timmersbende:
Mandy (15), Kimberly (13), Michelle (9), Nick (7), Colin (5), David (3), en Faith (1)
» http://tinyurl.com/3noh5
Reacties:
Door: Anneke C. op 27/09/2005 @ 09:30 
Hahaha, dit klinkt me heel bekend in de oren! Terwijl mijn oudste dochter met een bos vol haren geboren werd en ik op haar 3 maanden al staartjes kon maken, is mijn jongste dochter (nu anderhalf) nog steeds practisch kaal (op een enkele krul in haar nek na) De mensen verbeteren die 'jongetje, of manneke' tegen haar zeggen doe ik al lang niet meer, die moeite bespaar ik me. Ze heet dan ook nog Janne, wat door veel oudere mensen blijkbaar als een jongensnaam wordt gezien. Maar ons Janneke is géén manneke! Nu moet ik er wel bij zetten dat ik haar zelden in het roze kleed (in tegenstelling tot haar zus) met haar kale bolletje erbij vind ik haar in het roze net een biggetje
Moet ik er net aan denken dat ze mijn zoontje vroeger, ondanks 'I'm a boy!' tut ook wel eens voor een meisje aanzien hebben. En die had toch net zo'n kale bol als Janne.Ach ja...
Door: Elke (profiel) op 27/09/2005 @ 11:47
Ik ken dat! Terwijl het overduidelijk is dat yarno een jongen is vragen er toch veel of het een meisje of jongen was. Hij had dan nog kort donker haar. Nu is hij blond geworden.
Elke
Ha ha! er zullen altijd mensen zijn die dat vragen vrees ik. Was eens met Nena op een feest, ze droeg een JURKJE en een HAARBAND met bloemen in der haar...is het een jongen of een meisje???
Tja...Wel jammer als je er trauma's van overhoudt natuurlijk, maar zo'n vaart zal het wel niet lopen denk ik! Leuk nog eens wat van jullie te lezen!
Nele
Door: Elisa op 28/09/2005 @ 08:57
Hahahaha...jaa..dit komt mij ook heeeel bekend voor. Bij mijn zoon vroeg niemand ernaar.....was blijkbaar voor iedereen duidelijk een jongetje...nu heb ik een dochter van 3 maanden....kleed haar ook Roze....ze heeft een een meisjes koppie vind ik...soms een bloemetje (speldje) in haar haar....en wat denk je....ook vragen ze mij of het een jongen of meisje is! Ik denk dat onze maatschappij gewoon zo in elkaar zit. Men is niet heel erg geinteresseerd...en mijn registreerd snel iets...zonder er echt op in te gaan. Tsja...het verbaasde mij ook enorm. Ik zou zeggen, probeer het langs je neer te leggen..hoe meer jij erdoor gestressed wordt..hoe meer het voor haar straks een probleem wordt. En waarschijnlijk is het probleem toch al over een paar maandjes opgelost. Knuffels.
Door: AnjaT op 28/09/2005 @ 09:13
Hoi Elisa
Ik ben niet gefrustreerd hoor,ben je gek.Ik heb heel wat andere dingen waar ik mij meer druk om maak.Het is een beetje cynisch bedoeld..wie vaker columns van mij leest weet wel dat ik bepaalde dingen op een manier bekijk met een korreltje zout
Anja
hoi hoi
ja haha ik ken dat!!
ik heb 2 dochters een van bijna 3 jaar en een van 4 mnd.
heb het bij de oudste altyd gehad dat ze zeiden``ow wat een leuk en een mooi jongetje!!``
of `` een jongentje?``
terwijl ze dus ook bijna geen haar had en ook veel rose kleertjes aan heeft!!
ikzelf kijk ook vaak naar de kleertjes voordat ik een gok doe!!
maar vraag altyd als je het niet kan zien`` wat is het een meisje of een jongentje!!``
als ze bv neutraal gekleed zijn!!
maar bij mijn jongste kan je het wel goed zien!!
ook omdat ze lang haar heeft en ze is een zomer kindje!!
mijn oudste niet!!
een winterkindje van 16 okt!!
en ja en toen is ze altyd goed ingepakt geweest als ik naar buiten ging!!
had namenlijk een creme kleurig jasje!!
wat voor beiden kan!!
maar bij de jongste had ze bijna nooit een jasje aan!!
alleen een dekentje of niks
ja behalve dan de eerste weken!!
maar bij haar kon je het eerder zien!!
heb 1 x gehad dat een oude vent zei een jongentje!!
ik zei terug `` nee ze is hellemaal in rose dus wat zou het nu zijn?? zei ik wel wat lachend!!
en hij had gelijk zoiets van ``oei wat stom`` dat zei hij ook!! ja dom van me had ik kunnen weten hahaha!!
ach ja, het gebeurt nu eenmaal en kan er niet meer mee zitten!!
hahah!!
grt xxx trienke
Door: expatmama op 28/09/2005 @ 14:53
Hela,
mijn dochter was 'duidelijk' een jongen [2,5J], mijn klein fijn zoontje is nu duidelijk een meisje [10M].
Bij dochterlief woonden we de eerste 6 maanden in Singapore, erna in Argentinie, dus ik heb het altijd gestoken op het gebrek aan oorbellen dat meisjes er wel krijgen 1 dag na de geboorte.
Toen een winkeljuf in het warenhuis, die mij trouwens voor de 100ste keer zag, weer maar eens vroeg: 'Boy or Girl?' [terwijl dochterlief meestal roze en bloemen aanhad] heb ik gerepliceerd: "it's a boy, but we dress him in pink because we want him to be gay!"
Daarna wist ze het en is ze het nooit meer vergeten!
Maar nu mijn dochterlief lange blonde krullen heeft, met vaak staartjes of dotjes is dat probleem van de baan.
En als er iemand zich geneerd omdat ie het niet weet of fout gokt zeg ik vaak: beter dat je nu het verschil niet ziet dan binnen 15 jaar
Trouwes: chapeau met je 7 kids...
Door: Anoniem op 31/01/2007 @ 04:14
toen mijn broer tien jaar was, en die man die de humo bracht, kwam ontvangen en mijn broer opendeed, zei die steevast:"het is voor het boekje, juffrakke", en daarna zei die:"het is honderd frank juffrakke". en dan was die toch al tien jaar.