Column van Anja
Alles heeft 2 kanten... wat maak je ervan?
 |
Als mama van 5 kinderen heb ik al vanalles meegemaakt. Vijf verschillende zwangerschappen, vijf verschillende geboortes en vijf totaal verschillende kinderen. Toen ik voor het eerst zwanger werd, was alles nieuw. Ik had geen idee wat me te wachten stond en zat haast elke dag in het boek "Het grote wonder" te neuzen om te zien hoe groot de baby -die door de gynaecoloog, in mijn ogen, botweg embryo werd genoemd- was en vroeg me af of het normaal was om avondmisselijk te zijn terwijl er altijd over ochtendmisselijkheid gesproken werd. |
Al vlug had ik weer de kriebels en mijn man ging uiteindelijk overstag. Deze zwangerschap verliep minder prettig, met al vroeg weeën en veel pijn en de bevalling begon 5 weken voor de uitgerekende datum. We kregen een 2e dochter en ze moest helaas 15 dagen in het ziekenhuis blijven. Op dat moment was dat voor ons een teleurstelling en die dagen leken maar niet om te gaan.
Enkele maanden later bleek onze Kimberly zware luchtwegproblemen te hebben en we hebben enkele malen gevreesd voor haar leven. Dat zet je toch aan het nadenken als je zo'n klein mensje hebt dat amper kan ademen en veel medicijnen nodig heeft. Maar altijd weer die lach, ze was altijd zo vrolijk.
Een derde en vierde zwangerschap volgden elkaar op, na menige discussie. En tijdens beide zwangerschappen, met bekkeninstabiliteit, vroeg ik me vaak af of het allemaal goed zou gaan. Als je 2 gezonde kinderen hebt lijkt het wel of je de goden verzoekt en je bent dankbaar dat je al gezonde kinderen hebt.
Ik was opeens erg gevoelig voor bepaalde beelden... Ik zag opeens overal gehandicapte kindjes en ziektes. Tijdens mijn 4e zwangerschap bleek een zwangere kennis een niet levensvatbaar kindje in haar buik te dragen. Ik voelde me haast schuldig dat ik wel een blakend gezond kindje kreeg en zij een week na mijn bevalling een crematie moest regelen. Dat duwt je met de neus op de feiten, zo is het leven.
Zwanger van ons 5e kindje ging ik er haast vanzelf vanuit dat het weer goed zou gaan. Afgezien van de bekkeninstabiliteit mocht ik niet klagen en ik keek al uit naar het uitzoeken van kaartjes, kleertjes kopen, thuisbevallen... Het liep anders. Ik kreeg in de 28e week een spoedkeizersnede en ons kindje Colin werd erg ziek geboren. En deze gebeurtenis heeft mijn kijk op het leven voor 100 procent veranderd. Niets is meer vanzelfsprekend.
Er wordt wel eens gezegd dat mensen die zwaar ziek zijn geweest meer gaan genieten van het leven. Dat is zo. Dat doen wij ook. Ik geniet veel bewuster van mijn kinderen want ik heb ervaren hoe een mensenleventje, zo klein en breekbaar maar oh, zo dapper, aan een zijden draadje kan hangen. Dat het noodlot ons ook had kunnen treffen en dat wij het slechte nieuws kregen in plaats van de moeder die in het kamertje naast Colin haar dochtertje verloor. Of dat ons kindje pas na 1 jaar thuis zou komen met zuurstof en een hoop apparatuur in plaats van het kindje van een andere moeder.
En ik denk dat het goed is dat wij ons allemaal eens realiseren dat alle dingen in het leven een dubbel zijde heeft. Dat we dingen moeten relativeren. Niet alleen maar zuchten als ons kind weer eens dwars is maar kunnen zeggen "Wat lekker dat hij dwars kan zijn". Want ik ken ouders die dit zo graag zouden willen kunnen zeggen maar helaas met lege handen staan...
Groetjes van een ietwat nadenkende Anja,
mama van de Timmersbende:
Mandy (10), Kimberly (7), Michelle (4), Nick (2), en Colin (1).
Reacties:
Door: Jasmine op 10/04/2001 @ 01:34 
Hoi Anja, Wij hebben inderdaad de "slechte" gewoonte onze ervaringen te spiegelen aan vroegere ervaringen. Bij een eerste zwangerschap hoop je dat alles goed gaat. Bij een tweede ga je er, net zoals ik, vanuit dat het weer goed zal gaan net zoals de eerste keer. Maar niet dus, ik kreeg de tweede keer op twaalf weken rugweeën en had veel bloedverlies. De baby was ok, maar ik mocht meteen voor meer dan 2 weken het ziekenhuis in ... aan de baxter met weeënremmers. Uiteindelijk mocht ik terug naar huis, als ik elke dag netjes om de 8 uur een pilletje nam. Aan 19 weken kreeg ik opnieuw weeën en moest ik overstappen op 4 pilletjes per dag, elke 6 uren één. Ik moest zelfs 's nachts de wekker zetten om mijn pilletje te nemen. Nuja, niet zo erg zoalng de baby maar netjes bleef zitten. Aan 37 weken mocht ik stoppen met de pilletjes en mocht de baby komen. Natuurlijk kwam hij niet, maar aan 38 weken bleek de placenta aan het afsterven en moest ik met spoed binnen om ingeleid te worden. Toen ik voor de derde keer zwanger was, had ik natuurlijk schrik. Pessimistisch als ik ben, was ik ervan overtuigd dat het nu toch weer net als de vorige keer ging lopen. Dus deed ik het van het begin af aan kalmpjes aan en dat hielp. Ik kreeg pas weeën toen ik al 35 weken ver was en kon de baby met pilletjes nog mooi 2 weken bij mij houden. Hij was toen groot genoeg om bij me op de kamer te mogen. Moraal van dit verhaal: we denken steeds dat we alles weten, omdat we het al een keer meegemaakt hebben. Maar geen zwangerschap is gelijk. Dus kappen met al dat vergelijken. Groetjes, Jasmine