< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Anja » Gebroken nachten

Column van Anja

Gebroken nachten

Als je een kind verwacht, krijg je al maanden van te voren te horen dat je nog maar van je rust moet genieten. Want zodra de kleine er is, is het afgelopen met (vooral) je nachtrust. Je kindje zal zich op de meest vreemde tijden melden voor een voeding. En het is zorg om ervoor te zorgen dat je kindje zo vlug mogelijk door zal slapen. Iets wat in de praktijk vaak neer komt op moeders die op een haast opscheppende manier en vol trots vertellen dat hun kindje: "Al met 4 weken doorsliep", of nog veel eerder.
En ja, ik moet toegeven dat het waar is… Als je baby er is, wordt je 's nachts wakker op de meest onmogelijke tijden en wordt je verlangen naar minstens 8 uur slaap aan 1 stuk door, steeds groter. Maar bij mij begonnen die lange nachten toch al voor de zwangerschap.

Het begint al zodra je een kindje wilt. Je rekent wanneer DE dag, waarop het zou kunnen lukken, er is. En als DE dag voorbij is, lig je te denken of het ook echt raak zou zijn. Naarmate de dag van de waarheid nadert (de test ligt al te branden in de kast), lig je 's nachts te woelen totdat de dag daar is dat je de test kan doen. En als de test positief is, kan je weer niet goed slapen omdat je jezelf af ligt te vragen wat er je allemaal te wachten staat. Het duurt te lang voor het ochtend is zodat je nog voordat de drogist opengaat al voor zijn deur staat om een tweede test te kopen… Om er toch maar zeker van te zijn dat je de vorige wel juist gedaan hebt.
En zodra dat minimensje daarbinnen bepaalde maten aanneemt en je buik ook bepaalde maten heeft aangenomen, waardoor je alleen nog in een gestrande walvispositie in bed kan liggen en het in je buik een grote voetbalwedstrijd is met porrende voetjes in je ribben, je maagzuur hebt dat zelfs 's nachts niet te blussen lijkt en je een uur bezig bent om je weer in bed te installeren na het zoveelste wc-bezoekje… Dan zijn de gebroken nacht al een feit.

Ik heb eens zitten denken en ik kan me helemaal niet meer herinneren wanneer ik nog eens een nacht doorgeslapen heb. Er wordt wel altijd gevraagd of de kleine al doorslaapt maar ik heb nog nooit gemerkt dat die er last van hebben dat ze 's nachts wakker worden. Monter en fit worden ze 's ochtends wakker terwijl ik haast luciferstokjes nodig heb om mijn ogen open te houden en de wallen onder mijn ogen met de dag groeien.
Waarom vraagt er nou nooit eens iemand aan mij of ik heb doorgeslapen? Volgens mij weet ik geeneens meer hoe dat moet. Omdat ik helaas een man heb die 's nachts nog nooit wakker is geworden van welk eender kind, hoe hard het ook heeft gebruld, moet ik eruit om naar de wc te gaan (al dan niet met een van de kinderen) En de hond springt op de gekste tijden op bed om een plaatsje aan mijn voeten te veroveren. (Ik vraag me af waarom ik eigenlijk een hond heb. Want zij slaapt en ik word van elk geluidje wakker!)
Een ziek kind met een snotterneusje, dat geen lucht lijkt te krijgen, dat is nog allemaal niets… Weet je wat ik veel erger vind? Nog erger dan 's nachts een hongerig kindje aan de borst te nemen, een hond uit te laten, een luier te verschonen of een kijkje te nemen of buiten alles in orde is (want we wonen in een wijk waar in het weekend op en vooral aangeschoten jeugd graag aan auto's zit te rotzooien)… Het ergste vind ik het gesnurk van mijn man! Want ja, daar wordt je dus niet voor gewaarschuwd! Als je een kind krijgt, waarschuwt iedereen je voor de gebroken nachten maar wanneer je het huwelijksbootje instapt, is er geen schoonmoeder die wijst op dat ene grote gebrek van zoonlief: het gesnurk!
Gek word ik er van… Van al dat gezaag en geronk. De hele trukendoos heb ik al opengetrokken… Het is een wonder dat Marcel 's ochtends nog niet is opgestaan met gebroken ribben want ik heb hem al eens zodanig een por verkocht, dat ik er zelf van schrok. Ik las eens de truc van een tennisbal vastgenaaid in een T-shirt maar ja, met een blote man naast me schiet dat niet op. Hij is gewoon dood als hij slaapt. Of nee, dat niet helemaal want dan hoorde ik niets meer maar goed, schijndood dan. Heb ik eindelijk David zo ver dat hij de hele nacht lekker slaapt zodat ik de komende tijd ook wat slaap kan inhalen voordat de baby er straks zal zijn, heb ik dit weer. In de neus knijpen, kietelen, slaan, duwen… Niets helpt. Het logeerbed wordt steeds aantrekkelijker, alleen is manlief niet bereid om daar te gaan slapen. Oordopjes misschien?

Afgelopen week was hij heel zielig. Hij was nog zo moe toen hij 's ochtends op stond. Hij had zo slecht geslapen. Gek werd hij van mij… Ik was verkouden en wat kon ik er aan doen, mijn neus zat potdicht. En nu zuchtte hij dat ik toch zo snurkte! Mijn opmerking dat hij nu eens wist wat ik elke nacht te verduren had, vond hij wat overdreven. Zielig toch ook weer voor hem… Het is toch maar goed eigenlijk dat hij niet mij is, de wallen onder zijn ogen zouden dan inmiddels ergens onder zijn knieën hangen.
Maar erger is nog dat hij weet dat een zwangere vrouw ook buiten haar verkoudheden om snurkt (een natuurlijk iets waar veel zwangere vrouwen last van hebben) en ik dus ook tot deze groep vrouwen behoor. Pff, ik heb er geen medelijden mee hoor… Hij heeft het zichzelf aan gedaan (zwanger worden doe je per slot van rekening niet alleen) en wat zijn nu die paar maanden tot aan de bevalling in verhouding met wat een vrouw door moet maken. Het is wel weer duidelijk wie het sterkte geslacht is! Mijn man in elk geval niet, dat is duidelijk!

Groetjes van Anja,
mama van de Timmersbende:
Mandy (13), Kimberly (11), Michelle (7), Nick (5), Colin (4), David (1,5) en "Kruimeltje" (verwacht rond 5 augustus)



[Reageer]