Column van Anja
De bendeleider oftewel papa Marcel.
 |
Een vriendin had het idee geopperd dat het misschien ook eens leuk zou zijn om de vader van het stel eens apart te belichten. En dat is misschien wel een goed idee want zonder hem zou de bende niet bestaan en had ik niets om over te schrijven. Of hij er blij mee zal zijn, weet ik niet maar hij is nu toch niet thuis dus kan ik gerust mijn gang gaan! |
De bendeleider oftewel de papa van onze 5 kinderen heet Marcel. Hij is 3 jaar ouder dan mij (ik mag zijn leeftijd vast niet noemen maar ik ben 31 dus reken maar uit..) en we zijn alweer bijna 11 jaar gehuwd. Om precies te zijn, op 15 december 1989 zeiden we "ja" tegen elkaar. De regen viel met bakken uit de lucht zodat onze huwelijksfoto's allemaal binnen gemaakt zijn. De ambtenaar van de burgerlijke stand was zijn speech kwijt en ik kreeg van de zenuwen de trouwring niet om zijn vinger.
In die 11 jaar hebben wij dus 5 kinderen gekregen. En het is nooit van begin af aan het plan geweest dat er ook 5 zouden komen. Marcel vond 2 kinderen eigenlijk meer dan genoeg. Nadat onze 2de dochter geboren was, heeft het me heel wat overredingskracht gekost om hem zover te krijgen dat er nog een derde kindje bij zou komen. Dat is me dus gelukt en nog wel meer dan dat aangezien we er na onze 3de dochter ook nog 2 zoontjes bijkregen. En papa... die is maar wat trots op zijn kroost.
Nu is de papa hier niet zo'n vader van de reclame, die met een kind op zijn schouders en een kind aan de hand over het strand rent of die over de grond kruipt als paard om mij vervolgens op zondagochtend met een ontbijtje op bed (met zachtgekookt eitje en vers sap) te verassen en er dan gezellig bij komt liggen met de kinderschare om ons heen. Nee, dat is niks voor hem.
Hij houdt wel van stoeien maar helaas zijn onze meisjes er te gevoelig voor en zetten het meteen op een schreeuwen als vader hen de lucht in werpt of in een houdgreep heeft. Onze Nick is er dan wel weer voor te vinden maar verzet zich met zijn beste wapen: zijn tanden! Marcel heeft al menige bijtwond opgelopen door zijn pitbullachtige zoon!
Het is meer een praktische vader. Is er iets stuk (vakkundig gesloopt door een van de bendeleden): papa kan alles wel weer maken. Nouja, meestal dan toch want hij kan nu eenmaal niet van een in 100 stukjes stukgevallen vaas terug 1 hele maken. Een lekke band, papa gaat gewapend met een emmer water en plaksel aan de slag (om vervolgens na een half uur prutsen en ergeren de zaak aan de buurman over te geven want fietsenbanden plakken is toch niet zijn sterkste kant).
Zijn er kinderen die de onze pesten? Papa schiet wel te hulp. Zo hebben we in het verleden eens een paar politieagenten aan de deur gehad omdat een jongentje (zo'n klein ettertje dat anderen terroriseert...) beweerde dat "die man hem wilde vermoorden". Ahum, Marcel had hem alleen even bij zijn kraagje gevat en gezegd dat hij onze kinderen met rust moest laten. Het is allemaal wel goed gekomen, papa hoefde niet naar de gevangenis. (Iets wat de kinderen hier wel erg spannend hadden gevonden!)
Moet een van de kinderen ergens heen met de club? Papa rijdt wel. Of het nu met een auto vol groengebloesde scouts is of met een stel melige bijna-tienermeiden... het maakt hem niks uit. En zo zijn er nog heel wat voorbeelden te noemen.
Marcel is een doe-vader. Geen uren op de bank zitten tutten met een baby, liedjes zingen en verhaaltjes voorlezen, eten geven enz... Nee, dat gedoe met een kleintje vindt hij wel leuk maar niet te lang want dan wordt hij nerveus. Zoals wel meer mannen hier niet zo'n gat in zien want we roepen wel allemaal dat onze man de beste vader is, die de hele dag met zo'n kleine wurm kan spelen maar het is geen schande dat er ook mannen zijn die dit gewoon niet doen.
Hij is de dagen aan het aftellen tot hij met zijn zonen naar het voetbalveld kan en naar de Formule 1 kan gaan kijken. Een van onze dochters zei na "mama en papa" het woordje "Ajax"... En ik gun het hem wel hoor. Ik zie hem straks al als jeugdleider bij die minimannetjes op het veld staan als een soort Johan Cruijff. Daar is hij tenslotte vader voor.
En ik... ik ben maar wat trots op hem als papa. Een ware bendeleider! Dus hij mag dit stukje gerust lezen, geen slecht woord over hem te vinden, wel?
Groetjes van Anja,
mama van de Timmersbende
