< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Anja » Het perfecte kind

Column van Anja

Het perfecte kind

Toen vlak na de geboorte bleek dat het kindje - dat daar klein en teer in de couveuse lag - een bloeding in de hersenen had gehad. En het al vlug duidelijk werd dat deze bloeding meerdere gevolgen had, waren de ouders uiteraard geschokt en verdrietig, maar vooral bezorgd. Wat betekende dit voor de toekomst? Welke wegen zouden er genomen moeten worden? Welke beproevingen zou men moeten doorstaan? En waarom was er geen glazen bol waarin men in de toekomst kon kijken om toch maar een klein beetje van al deze onzekerheid weg te nemen?

Die glazen bol was er niet, en de ouders beseften dat er geen weg terug was. Het was een weg met kuilen en heuvels. Maar elke stap die zij vooruit kwamen, maakte hen wat sterker en met elke stap groeide, naast de zorgen en de twijfels, vooral het vertrouwen en de vreugde die zij hadden in en met hun kindje. Het deed hen beseffen dat de kleine dingen in het leven hen veel meer voldoening gaven dan luxe en geld. En zij prijsden zich gelukkig dat - wat in eerste instantie zo'n schok was - een aanvulling bleek te zijn op hun leven.

Maar de mensen buiten dit gezin snapten het niet zo goed. Ze zeiden, in de ogen van de trotse ouders, rare dingen. Dingen die wellicht te maken hadden met onwetendheid of vrees voor het onbekende want dit hadden zij nog nooit van zo dichtbij meegemaakt. Mensen wilden optimistisch zijn en zeiden dat het vast wel goed zou komen, of dat ze mensen kenden wiens kindje dit ook had en alles was nu goed. Veel oefenen en het zou opgelost zijn.
Een groep mensen maakte andere opmerkingen, minder mild van aard. Ze noemden het kindje een sukkelaar, een ongelukkig kind. Het deed de ouders pijn, want hun kindje was geen sukkelaar. Het kon er toch ook niets aan doen? Het had niet gevraagd om dit leven en deze handicap. Maar nu het er was, straalde het geluk en tevredenheid uit.
Andere mensen zeiden niets en bleven weg. Een reden was er niet en het maakte de ouders ongelukkig. Zij waren trots op hun kindje, dat misschien in andermans ogen niet perfect was. Maar dat deerde niet, ze wilden laten zien wat hun kindje - ondanks de slechte prognose - toch al had weten te bereiken. En zij wilden vooral ook gewoon weer ook even andere dingen horen: over hoe het met hun vrienden ging want ondanks hun eigen zorgen, stonden zij open voor anderen. Maar helaas waren er mensen die dachten dat de ouders genoeg aan hun hoofd hadden en wilden zij hen niet storen. Maar ook niet ontlasten want ja, wat moest je met zo'n kind, dat anders was en waar je vast een handleiding bij nodig had om er op te kunnen passen?

De ouders vroegen zich af of andere ouders met eveneens een kindje met een beperking, zich soms zo onbegrepen en alleen voelden. Hun trots, hun zo welkome kindje dat zij voor lief hadden zoals het was, leek eerder een last dan een vreugde in de ogen van anderen. En hoewel het soms inderdaad niet gemakkelijk was, waren zij vooral blij. Eerst hun kindje, dat een mensje van vlees en bloed was, met recht op liefde en warmte… Daarna kwam pas de handicap. Waarom snapten de mensen het toch niet altijd?

En het kindje? Het kindje hief haar hoofdje, toverde een lach op haar gezichtje waardoor de zon altijd door de wolken leek te komen en de ouders beseften: het is goed zo… Onze liefde voor dit mensje gaat voor het onbegrip van anderen. Voor ons is dit kindje perfect…

Liefs van Anja,
Mama van de Timmersbende:
Mandy (15), Kimberly (13), Michelle (9), Nick (7), Colin (5), David (3) en -het perfecte kind - Faith (1)
» http://tinyurl.com/3noh5



[Reageer]