< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Anja » Veranderingen

Column van Anja

Veranderingen

Een weerman (of vrouw) zal het kunnen beamen: niets is zo veranderlijk als het weer. Als de weersvoorspellingen niet uitkomen dan is dit een goed excuus. Maar niet alleen het weer verandert steeds, ook in een mensenleven veranderen er constant dingen en zo ook in Huize Timmers.

Zo worden ook kleine meisjes groot en zal onze oudste, Mandy, binnenkort starten op een nieuwe school in de brugklas. Ongelooflijk eigenlijk, ik zie mezelf nog met haar, als 4-jarige aan de hand, de eerste keer de kleuterschool (pardon, groep 1 van de basisschool) binnenstappen. Misschien was ik toen wel nerveuzer dan dochterlief. Dat alles is alweer 8 jaar geleden en misschien ben ik nu wel weer een beetje nerveus. Het brengt toch weer bepaalde herinneringen naar boven van toen ikzelf, als brugpieper met een onmenselijk zware (en vooral lelijke) leren boekentas,

die enorm grote school binnenstapte met in de ene hand een lesrooster en in de andere hand een plattegrond en een blik in mijn ogen van: "Waar moet ik heen?"
Nu zal ze ook het zonder mij aan de hand moeten doen. Natuurlijk zonder… Stel je voor dat wij als ouders mee zouden gaan. Dat zou toch een enorm gênante vertoning voor zo'n kind zijn, dat ze waarschijnlijk de rest van haar schoolcarrière mee zou moeten dragen. Maar toch… Ik zal haar opwachten met een pot thee en de verhalen aanhoren die ze gegarandeerd te vertellen zal hebben.
Het is een heel nieuwe stap in haar en ons leven en het doet me beseffen dat elke volgende stap die ze neemt, haar een stapje dichter bij het zelfstandig en volwassen brengt. Ik moet maar oppassen… Voor ik het weet, is ze op kamers en ben ik "oud en versleten"!

Doordat Mandy de basisschool verlaat, wordt Kimberly de oudste van het stel op de basisschool. Zij zal eindelijk diegene zijn die de schoolgids, de briefjes en de nota's voor de ouderbijdrage mee zal krijgen. De rol van oudste wordt nu een beetje naar haar doorgeschoven en dat vindt Kimberly toch wel leuk. Eindelijk van haar zus af! Nou ja, in elk geval voor een groot deel van de dag. Want ze zijn nog steeds als kat en hond en ik heb de hoop op verbetering opgegeven. Klaarblijkelijk verandert toch niet alles!
Michelle zal gaan beginnen in groep 3 (voor de Belgische ouders is dat het eerste leerjaar) en dat betekent dat ze zal gaan leren lezen en schrijven. Ongelooflijk maar rond de Kerst zal ze zelf kunnen lezen en ze verheugt zich er al op om mij dan te kunnen voorlezen in plaats van andersom. Als ik nu maar niet eerder dan haar naar bed hoef…
Nick zal nu in groep 1 (of de eerste kleuterklas) gaan beginnen.Voor de vakantie is hij wel al een paar weken weggeweest maar toen maar zat Michelle nog bij hem in de groep (combinatiegroep 1 en 2), en ze waakte over hem zoals een grote en vooral wijze zus dat doet. Nu zal hij het echter zonder haar moeten doen (tot aan de pauzes) en ik ben eens benieuwd hoe dat zal gaan. Hij is thuis een enorme boef en op school een heel stil jongentje. Kan de juf dit ook niet laten veranderen zodat ik thuis ook zo'n lieverdje heb?

Colin verandert ook. Hij is inmiddels een echte peuter met allerlei kleine peuterstreken, niet zo erg als Nick destijds (en nog) maar ik moet hem toch goed in de gaten houden want wat zijn die minimensjes vlug, hè? Hij kletst me de oren van het hoofd. Soms kijk ik nog wel eens vol ongeloof naar de foto's van toen hij als piepklein mensje in de couveuse lag. Als er iemand in 2 en een half jaar verandert is, is hij het wel!
David verandert elke dag. Was hij een paar weken geleden nog een echt ieniemienie mensje dat niets anders deed dan drinken en slapen… Inmiddels is hij een bolle baby die als een wijze man om zich heen kan kijken en je betovert met zijn innemende lach. De speklaagjes her en der, lijken elke dag wel te groeien en hij kan opeens van alles: speeltjes vasthouden, hele verhalen vertellen in zijn "urreurre"-taaltje en hij kan zich zelfs al van rug naar buik rollen als hij boos is.

En wij? Veranderen wij als ouders ook? Op het eerste zicht lijkt het niet zo. Ja, er komen wat rimpeltjes bij en wat grijze haren maar dat gebeurt geleidelijk en dat valt niet zo op. Maar ik denk dat we geestelijk ook elke dag veranderen. Elke stap die onze kinderen zetten naar het groter worden, doet ons ook mee groter worden. Er wordt wel eens gezegd "Kleine mensjes, kleine zorgen. Grote mensjes, grote zorgen."
Misschien klopt dat wel. Iedereen hoopt dat zijn/haar kind(eren) opgroeit (of groeien) tot gelukkige en eerlijke volwassenen. Het begint met de enorme trots die we voelen als onze uk voor het eerst naar ons lacht en we blijven veranderen: elke prestatie die er geleverd wordt door onze kinderen maakt ons geluk groter, maakt ons ouders "ouder". Laat dus de kinderen maar veranderen… Ik voel me er een heel gelukkig mens bij!

Groetjes van Anja
Mama van de Timmersbende:
Mandy (12), Kimberly (9), Michelle (6), Nick (4), Colin (2) en David (0)



[Reageer]