Column van Anja
De 1ste verjaardag komt eraan.
 |
Nog een weekje en Colin, ons jongste spruitje, wordt 1 jaar. De meest bijzondere verjaardag van elk kindje, die eerste verjaardag want er wordt een hele bijzondere periode afgesloten. Een periode waar je begonnen bent met een klein, totaal afhankelijk wezentje dat je nog moet leren kennen, tot een ondernemend en soms ondeugend voortbewegend dreumesje dat je met zijn grootste glimlach 1, 2, 3 om zijn vinger kan winden. Wat zeg ik? Zijn hele handje! |
Die periode met Colin was ook een heel bijzondere. Voor ons in elk geval wel. Een periode die wij ingegaan zijn vol angst en zorgen, pijn en verdriet. Want het was ook een klein en totaal afhankelijk wezentje. Klein in de zin van 1200 gram en afhankelijk in de zin van heel veel medicatie, artsen en apparaten.
Colin werd immers te vroeg geboren. Mijn placenta had er opeens de brui aan gegeven en werkte gewoon niet meer, getroffen door diverse infarcten. Hoe, waarom en waardoor zal altijd een raadsel blijven maar het gevolg was wel dat Colin in de 28e week met een spoedkeizersnede geboren moest worden. Hij was erg ziek door o.a een longontsteking en een hoop andere dingen en de eerste dagen hebben wij geleefd tussen vrees en hoop. De artsen zeiden dat we rekening moesten houden dat hij zou kunnen overlijden en het klinkt erg grof maar ik heb dat ook echt gedacht. Hij lag daar zo doodstil, helemaal weggemaakt met morfine en weet ik wat voor een medicatie... Hoe zou zoiets in leven kunnen blijven? Zijn gewicht was nog wel redelijk maar zijn conditie was alles behalve hoopgevend.
Maar ons mannetje is daar bovenop gekrabbeld en zo kunnen we over een paar dagen (29 december om precies te zijn) zijn allereerste verjaardag vieren. En natuurlijk, ik ben daar ook wel blij om. De cadeautjes liggen al klaar en we hebben al een tafel gereserveerd want bij feest hoort ook goed eten.
Maar aan de andere kant... ik zie er zo tegen op. Want we hebben geen goede herinneringen aan die dag. Geen "Weet je nog dit of dat mooie moment?" maar wel een "Weet je nog, die eerste keer dat we hem zagen (een dag later)? Weet je nog hoe klein hij was en zo breekbaar? Weet je nog, die eenzaamheid die je voelde?" Ik, alleen in die operatiekamer en mijn man alleen op de gang... We waren ongelukkigerwijs ook nog eens in een buitenlands ziekenhuis... Nee, geen mooie blikken om op terug te kijken. En dat doet pijn. En dat snappen veel mensen niet want kijk eens hoe goed hij het doet, wat een mooi kindje het is. Ja, dat weet ik ook wel, Colin doet het heel goed. Maar die pijn, het gemis, die angst, die zorgen... die komen toch weer naar boven, hoe zeer ik me er ook tegen verzet.
Dit alles heeft wel 1 klein voordeeltje... er komt ook een 2de verjaardag en een 3de, een 4de... En elk jaar zal de pijn vast een stukje minder worden en de vreugde groter. De vreugde dat wij ons kindje groter, ouder en sterker zien worden en ons steeds meer doen beseffen dat er toch nog wonderen bestaan.
Ik wil jullie allemaal namens mij en de Bende een heel gelukkig Kerstfeest wensen en voor 2001 alleen maar het allerbeste!!
Groetjes van Anja,
mama van de Timmersbende:
Mandy (10), Kimberly (8), Michelle (4), Nick (2) en Colin (bijna 1!).
Reacties:
Door: Darinka Hanssen op 21/10/2003 @ 18:09 
Beste Anja
die leeftijden kloppen nu wel niet meer:
Mandy is 13, Kimberly 11 of 12, Michele 7 of 8, Nick 5, collin 3 en David 1.
Vriendelijke groeten Darinka, Je weet wel wie
