Column van Anja
Een welkom en een afscheid
 |
Wat vliegen die weken toch! Zo doe ik een zwangerschapstest en zo ben ik alweer 30 weken ver! Na 3 maanden moe en misselijk te zijn geweest, is mijn energie teruggekomen en ben ik weer de draad gaan oppakken en heb huis, man en kinderen zoals voorheen verzorgd. Nu begint daar stilaan enige vorm van nesteldrang bij te komen dus mijn man wordt de dupe van mijn ideeën en moet me helpen met allerlei meubels te verplaatsen en met hoognodige klussen die al dertig keer zijn uitgesteld te volbrengen. En klagen? Niks daarvan… moeders wil is wet! |
Ook de kinderen vinden het ook wel spannend worden (de discussie of het een broertje of een zusje zal zijn, leeft nog steeds) nu mijn buik wel erg grote vormen begint aan te nemen en ik meermaals gevraagd ben geworden of het er echt geen 2 zijn en of dat ik misschien al over de 40 weken ben.
Het kleintje hierbinnen heeft het wel naar zijn/haar zin in het luxe privé zwembad en laat de hele dag (en nacht) door weten dat het er heerlijk vertoeven is. De misselijkheid van een paar maanden geleden heeft plaats gemaakt voor eeuwig brandend maagzuur waardoor ik niet veel meer kan eten en ik 's avonds met een zielig glaasje water op de bank zit. Het heeft 1 voordeel: daar word je niet dik van.
En ik moet zeggen: ik geniet er gewoon van. Natuurlijk, ik heb ook momenten van twijfel en zorgen maar dat is toch normaal want welke zwangere heeft dat niet? Daarbij speelt het hier een grote rol door wat er de vorige keer is gebeurd want onze jongste werd immers ruim 11 weken te vroeg geboren. De dag dat ik nu even ver was als destijds, heeft me een heel raar gevoel bezorgd. Blijdschap dat het nu wel goed gaat maar ook verdriet want waarom is het de vorige keer niet goed gegaan? En is dan een 6e kindje niet vragen om problemen? Nu weten we wat we hebben en stel het gaat alsnog verkeerd? Dat zijn van die momenten die soms door mijn hoofd gaan, maar niet voor lang want dan krijg ik weer een flinke opdonder van die hummel hierbinnen alsof hij/zij wil zeggen: "Hé mama, het gaat allemaal prima, hoor!"
Ik blijf erbij, ook een 6e kindje op komst is een wonder. Het is misschien allemaal niet meer zo nieuw als bij een eerste want dan weet je niet wat je allemaal boven het hoofd hangt maar toch. Het voelen bewegen van een onbekende maar ook weer niet, het zien groeien en het toe leven naar de geboorte… het is heerlijk. Het treffen van voorbereidingen is niets meer dan het welkom heten van een nieuw mensje, een nieuw wondertje dat wij mogen begeleiden tot een nieuwe volwassene. Wat een mooie taak is dat toch. (Ja, ook als je ouder bent van een bijna puber! Helaas vergeet je dan vaak welke idyllische gedachten je jaren geleden had.)
<< En tegelijk met dit welkom heten, neem ik ook meteen afscheid want na dit kindje zal het tijdperk van zwanger worden, zijn en bevallen afgesloten worden. Aan de ene kant geeft het me een goed gevoel, mijn taak zit er op als het op voortplanting aan komt maar aan de andere kant is het ook pijnlijk. Nooit meer die dikke buik, nooit meer die schopjes… ja, zelfs de weeën zal ik gaan missen. Het gevoel van compleet te zijn heb ik nog niet maar dat komt misschien wel als ik deze hummel in de armen heb. Tot dan zal ik elke dag dat ik zwanger ben koesteren en ach… wie weet… ooit...
Groetjes van Anja
Mama van de Timmersbende: Mandy (11), Kimberly (9), Michelle (6), Nick (3), Colin (2) en Hummeltje dat rond 1 juni verwacht wordt.
Reacties:
Door: Veerle op 18/04/2002 @ 10:24 
Hoi Anja,
Ik ben heel blij voor je dat je nadat Colin zo’n zware start had toch nog eens zwanger bent geworden. Ik ben bij ons Wouterke ook geen normale kraamtijd gehad (het verhaal is alom bekend). We hadden altijd graag drie kinderen gehad. Twee en later nog een derde. Het derde kwam er uiteindelijk heel snel en dan nog die kraamperiode weg.... Daardoor hebben we beslist dat er tenminste nog een kindje zal komen eens de bend e op school zit. We hopen dan van een normale kraamtijd te kunnen genieten. We hebben al vanopvoorhand gezegd dat we zullen kiezen voor een polyklinische bevalling om het risico op ziekenhuisbacterie te verminderen.
veel succes!!!
Door: Rida op 18/04/2002 @ 20:52
Hallo Anja,
Weer ontzettend leuk je verhaal hier te lezen. Een hele dikke knuffel van mij.
Enne........ik blijf duimen dat ’Hummel’ het nog even prima naar zijn zin zal hebben in je buik. Tot mails. (Deze oma mag nu toch wel opschieten met haar ’borduur / breiwerkje)
Veel liefs Rida.
