Home » Columns » Column van Anja » Een jongenswens…

Column van Anja

Een jongenswens…

Wie kent dat niet? Als kind zijnde wensten we toch allemaal iets bijzonders? Een paard, een mooie fiets, een lievere papa, een grote zak met snoep elke dag… En natuurlijk, de meeste wensen bleven dromen en kwamen gewoonweg niet uit. En ook nu, nu we ouder(s) zijn, wensen we van alles wat niet uitkomt: geen grijze haren (al dan niet bezorgd door de kinderen), geen rimpels (ook al dan niet bezorgd door de kinderen), een nachtelijke vrijpartij zonder gestoord te worden…

Zo hebben mijn kinderen en wij, de ouders, ook hun kleine en al dan niet grote wensen. Mijn oudste dochter (ver)wenst haar zus Kimberly naar de maan, Kimberly (ver)wenst Mandy op haar beurt naar Mars. Michelle (ver)wenst ze allebei ver weg en ik wens op mijn beurt weer dat er een dag komt dat mijn oudste twee eens een uur bij elkaar kunnen zijn zonder ruzie te maken. Mijn man zijn grootste wens is van een heel ander kaliber: hij zou zo graag eens in een echte Formule-1 auto willen rijden. Om alvast te oefenen scheurt hij nu graag met ons gewone huis-, tuin- en keukenautootje want je weet het maar nooit… misschien wordt zijn talent nog wel eens ontdekt op één of andere autoweg. 't Zal eerder door de politie zijn dan door de manager van Michael Schumacher maar dat deert niet (zolang de boetes weg blijven). Colin heeft nog niet veel wensen, als hij maar op tijd de borst en schone Pampers krijgt, is hij tevreden.
Maar de meest bijzondere wens heeft toch wel onze zoon Nick. Sinds ik de fatale fout heb gemaakt om uit de bieb het boek van "Huub en zijn kip" te lenen, is zijn wens heel duidelijk: hij wil ook een kip! En dan wel zo één als die van Huub. Voor wie het boek niet kent: Huub heeft een superkip die kan goochelen, fietsen, waterskiën, een bed kan op tillen en het meest bijzondere is wel dat ze eieren kan leggen. Dus al maanden horen we niets anders dan zijn kip die hij wil. Een bruine kip die ook kan fietsen, schilderen, voetballen en eieren leggen. Nu lijkt het me niet moeilijk om aan een kip te komen die aan het laatste voldoet, maar de andere kunsten… dat zal zoeken zijn, vrees ik.

Al zijn hoop had Nick gevestigd op de kindervriend van iedereen: Sinterklaas. Hevig teleurgesteld was hij toen in zijn schoen echter geen kip maar een auto zat en al zijn vertrouwen in de goedheid van deze man was in 1 klap weg. Ik heb hem nog proberen uit te leggen dat een kip niet in een schoen past maar hij meende dat de Sint die kip dan maar in de schoen van papa had moeten stoppen. Tja, daar heeft de Sint vast niet aan gedacht…
Een paar weken hoorden we hem er niet meer over, hij zei alleen nog maar dat hij geen kip meer wilde want die maakte vast zoveel lawaai dat hij niet zou kunnen slapen. Tuurlijk, de kip zou uiteraard op zijn bed komen slapen… in een hokje buiten is veel te zielig. We lieten al een zucht van verlichting en hoopten dat hij een andere wens zou gaan krijgen. En dat deed hij al was het van korte duur. Een schildpad leek hem ook wel heel erg leuk. Die wens is wat gemakkelijker te realiseren maar eenmaal in de dierenwinkel bedacht hij zich en zei dat een kip hem toch veel leuker leek.

Inmiddels zijn we toch alweer maanden later, de Sint is allang weer in Spanje maar Nick blijft maar vragen om een kip. Al zijn hoop is nu gevestigd op zijn naderende verjaardag. Elke dag vragen we of hij toch niet liever iets anders wilt (hij heeft al een vis mogen uitzoeken voor in de vijver) maar nee… hij wil een kip. Hij heeft zelfs al gevraagd of ik naast een baby toch ook niet toevallig een kip in mijn buik heb. Of een kuikentje, daar is hij ook al tevreden mee. Tja, op de echo was er toch echt alleen een baby te zien dus ik moest hem teleurstellen.
Al onze argumenten dat een kip niet kan (te kleine tuin, 2 katten die vast wel een kipje lusten, geen hok, enz..) mislukken en ach, kijk hem dan eens zielig kijken met die 2 grote bruine ogen. Je zou toch bijna naar de boer gaan om een kip te halen…
Ik heb echter nog even de tijd voor zijn verjaardag. Als er iemand nog goede tips heeft om hem van gedachten te kunnen veranderen… graag. Maar toch… een kip is wel leuk en niet zo groot…We hebben namelijk nu een biebboek hier over olifanten en ik vrees dat…

Groetjes van Anja,
mama van de Timmersbende
Mandy (11), Kimberly (9), Michelle (6), Nick (3), Colin (2) en Hummel (verwacht rond 1 juni)

Anja is op 21 mei bevallen van een prachtige zoon, David. Hij werd om 6.17 uur geboren na een vlotte bevalling, woog 3.995 gram en is 53 cm lang.

Reacties:

Door: Timka op 14/05/2002 @ 14:33

Misschien kan je hem een kuikentje kado doen voor zijn verjaardag en heeft een oma of opa wel een plekje in de tuin ... Niet alle kuikentjes groeien uit tot wonderkippen. Ze zijn een beetje zoals mensen, vaak heel gewoon. Dat maakt het vaak makkelijker om mekaar te begrijpen.
Je moet echt toegeven aan die kippenwens, mijn man heeft dat ook gehad. Hij ging zelfs in zijn pyamaatje blootvoets door de sneeuw om zijn "witje" ’s morgens eten te geven.
Van zodra wij een eigen huis/tuintje hebben komen er kippen!

Door: sedra op 15/05/2002 @ 11:29

Wij hebben een paar weekjes ook 2 lieve kippen aangekocht. En dat is ons zo goed bevallen dat we eraan denken er nog 2 bij te nemen. één kipje heeft zoveel plaats niet nodig hoor. Als je het hok op hoge poten zet, kunnen ze eronder ook scharrelen en als je dan een kleine overdekte ren erbij maakt, kunnen de poezen ook geen kwaad. Onze twee zoontjes zijn alvast gek op de kippen en vinden het prachtig wanneer ze in het hok een nieuw eitje ontdekken! Kleine kuikentjes hebben wij niet genomen, omdat die zo teer zijn en ook niet echt geschikt voor kleine kinderhandjes...
veel succes ermee

Door: Astrid op 15/05/2002 @ 19:32

Ik heb volledig begrip voor deze dieren wens. Zelf hebben we ons zoontje 4 visjes voor zijn 4e verjaardag gegeven. Onze dochter wil een cavia voor haar zesde verjaardag en die gaat ze krijgen. En dat naast onze poes en 2 honden. Een mini dierentuin is het einde voor kinderen om in op te groeien vind ik. Toffe colomn trouwens, helemaal te gek lijkt me dat zoveel kids. Ik ben nu zwanger van de derde, en als ik dit allemaal lees, ben ik er meer en meer van overtuigd dat het wat mij betreft nog steeds niet de laatste is.