< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Anja » Winkelellende

Column van Anja

Winkelellende

Je kan er niet aan ontkomen, het moet elke week weer worden gedaan: boodschappen. En als je voor een 7 persoonshuishouden inkopen gaat doen, reken er dan maar op dat je even bezig bent.

Dat is allemaal geen ramp want ik ben dol op boodschappen doen. Gooi de boodschappenkar graag vol met allerlei lekkere dingen (die ik thuis moet verstoppen want anders is het dezelfde dag nog op) en laat mijn man duwen. Ja, we verdelen alles heel eerlijk. Nadeel van boodschappen doen is dat je uiteindelijk nog langs de kassa moet gaan voordat je alles mee naar huis mag nemen maar goed, daar kan je ook niet aan ontkomen.

Vanwaar dan toch die titel hierboven? Het lijkt erop dat we geen ellende hebben. Nou... dat is dus niet helemaal waar. De ellende zit hem erin dat we soms de kinderen moeten meenemen.
De drie meiden zitten overdag op school dus daar hebben we geen last van. Maar dan moeten we onze twee zoontjes wel nog meenemen. De jongste zit dan lekker in de draagdoek bij mij dus ook van hem heb ik weinig last. Maar nu komt het... onze zoon van 3...
Het begint al dat hij niet in het zitje van de boodschappenwagen wil gaan zitten. En eenmaal als hij zit, ontsnapt hij als een kleine Houdini en dan begint het pas echt. Hij wil helpen met van alles in de kar te gooien en dan nog het liefst dingen die we niet nodig hebben.
De afdeling snoep en koek proberen wij dan wel te omzeilen maar als we plotseling Nick kwijt zijn, weten we hem daar wel weer te vinden. En probeer hem dan maar eens mee te krijgen zonder dat hij iets in de kar heeft mogen gooien... Dat tolereren we dan maar, al is het misschien pedagogisch niet verantwoord. Dan gaat zijn tocht meteen verder richting chips, ijsjes en de andere dingen die ze eigenlijk verborgen moesten houden voor kinderen.
En probeer dan eens nee te zeggen. Je wordt beloond met een gillend en brullend kind dat zo rood ziet als een kreeft en het schreeuwen ondersteund door op de grond te gaan liggen. Het alarmnummer hoeft niet gedraaid te worden omdat je zou denken dat hij een toeval heeft gekregen, nee, de mensen menen dat wij het alarm zijn. De zaak wordt alleen maar erger als je hem probeert te troosten. Ondertussen zijn we zelf nog roder dan Nick van al die blikken van medeboodschappers die allemaal het beter lijken te weten en ons een stel ontaarde ouders vinden.
Zwetend en bevend verlaten we na betaling zo vlug mogelijk de supermarkt, stouwen alles vlug in de auto en nemen ons voor om de volgende keer echt een uurtje oppas te zoeken voor we nog eens aan dit avontuur gaan beginnen.

Maar niet alleen de supermarkt is op deze manier een plaats die je liever zou willen mijden. Wat te denken van een winkelcentrum waar om de 25 meter een of ander speelding buiten staat waar je kind in kan schommelen, rijden of ronddraaien als je er wat geld in stopt. Of die aapjes en clowntjes die in zo'n kastje je kind zitten te lokken met hun "Hallo, ik ben Joepie. Doe een centje in mij en je krijgt een verrassing" (en dat is dan zo'n ei met een of ander klein prul waar je kind dan weer in kan stikken). De schepsnoepvakjes waar je niet omheen kan zonder je kind wat te laten uitzoeken om eerder genoemde scène te voorkomen. Het plakje worst dat je kindje krijgt als ze klein zijn en dat ze zo goed weten dat ze het op een gegeven moment er al een vragen van zodra we binnenstappen en de slager je aankijkt met een blik van: "Wat een onbeleefde kinderen!". (Moet er wel mee lachen, als we met ons allen in zo'n zaak komen zijn ze meteen een ons worst kwijt voor het vijftal.)
En wat dacht je van kleren kopen? De pashokjes zijn te klein, de video om je kindje af te leiden te leuk want eenmaal op zo'n stoeltje gekluisterd, lukt het mij niet om ze van hun plaats te krijgen en al helemaal niet om ze een trui of broek te laten passen zodat ik op een gegeven moment met broek en trui voor de video zit te wurmen... (Lang leve de postorderbedrijven!)
Aargghh... winkelen met kleine kinderen is een survivaltocht. Ik vind niets zo vermoeiend als een dagje boodschappen doen of gewoon gaan winkelen.

Gelukkig is mijn oudste dochter deze fase ontgroeid en kan ik met haar wel een middagje rustig de stad in gaan. En terwijl ik met haar ergens rustig een broodje ga eten of een leuke broek ga kopen, vraag ik me af of zij ook zo is geweest.
Gek toch dat je de minder leuke kanten zo vlug vergeet, hè?
Maar dat neemt niet weg dat ik nu toch even een oma ga charteren of die morgen wil komen oppassen voordat we weer richting supermarkt gaan...

Groetjes van Anja
mama van de Timmersbende:
Mandy (11), Kimberly (9), Michelle (5), Nick (3) en Colin (1).



[Reageer]