< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Anja » Kleine kinderen, kleine zorgen?

Column van Anja

Kleine kinderen, kleine zorgen?

Volgens mij kent iedereen wel de uitdrukking: "Kleine kinderen, kleine zorgen". In zekere zin zit daar wel een kern van waarheid in. De wereld van een baby die in de box ligt, is voor ons, als ouders, nog prima te overzien maar naarmate de bewegingswereld van onze spruitjes groter wordt, worden onze zorgen ook groter… Zijn de stopcontacten allemaal beveiligd? Zijn alle giftige flessen uit het gootsteenkastje. Is deze plant wel of niet veilig? Hebben we nu een traphekje nodig, enz…?Allemaal vragen die ons, als ouders onder elkaar, wel bekend in de oren klinken.
Dat de zorgen eigenlijk al eerder beginnen is ook een feit. Ik ken maar weinig moeders die zich tijdens hun zwangerschap niet ongerust hebben gemaakt. Of die steek in de onderbuik geen kwaad kan? Of de baby gezond zal zijn en of de bevalling niet gecompliceerd zal gaan?
Ook ik heb deze zorgen gehad en ook nu komen ze weer bovendwarrelen. Naarmate mijn zwangerschap vordert en ik de 28 weken nader, komen er weer spookbeelden naar boven. Eenmaal een slechte ervaring gehad, vaag je die niet zo één, twee, drie weg. Ik ben alerter… Of ik de baby goed voel bewegen. En oh wee, als dat een keer niet zo is, dan is het moeilijk om kalm te blijven. En of ik geen dingen herken van toen bij Colin (voor degene die het niet weten, Colin werd met 28 weken en 5 dagen via een spoedkeizersnede geboren en heeft het ter nauwer nood gehaald…
Een minimensje in mijn buik dus, waar ik me soms ongerust over maak want ook bij een zevende kindje is niets vanzelfsprekend. De zorgen die wij vier jaar geleden hebben gehad, wil ik echt nooit meer mee maken!

Goed, heb je als ouder eenmaal de baby en peuterfase overleefd dan breekt de kleutertijd aan. Een nieuwe stap waarin de wereld van je kind groter wordt en er nieuwe dingen staan te wachten: school! Ervan overtuigd dat je kind echt wel in goede handen is bij de juf of meester, voel je jezelf de eerste ochtend zonder kind wat verloren. Zou het nu nog huilen? Zou het wel kunnen wennen? Zal het niet geplaagd worden? Veel vragen dus… En hoe meer vragen er in je op komen, hoe groter de knoop in je maag wordt, hoe langzamer de tijd gaat. Om de tijd wat vlugger om te laten gaan, ga je een boodschap doen of koffie drinken bij je buurvrouw of beter nog, bij je moeder! Want zij zal toch wel weten hoe jij je voelt… Ze heeft jou immers ook op zekere dag voor het eerst naar school gebracht.
En wat is de schrik groot als je dan op zekere dag een keer gebeld wordt door de juf of meester met de voorzichtige mededeling dat je kind een ongelukje heeft gehad… Spookbeelden gaan door je hoofd… Een ongeluk?! Vaak zijn het inderdaad wat onschuldige ongelukjes: een val van het klimrek, een schommel tegen de mond of een bal die wat hard is aangekomen. Je voelt je wellicht even schuldig omdat je jouw kind hebt blootgesteld aan deze praktijken, maar het hoort nu eenmaal bij het leven.
En dan komt ooit de dag dat je kind naar de middelbare school gaat. Nog verder van huis en dus uit jouw vizier. Je hebt inmiddels wel geleerd om je kind losser te laten maar ook nu komen de waarschuwingen weer boven. Je controleert de fietsroute die je kind moet afleggen en waarschuwt bij alle mogelijke gevaarpunten. Je waarschuwt uitdrukkelijk om nooit rechts naast een vrachtauto te gaan staan, niet met drietjes naast elkaar te fietsen hoe gezellig dat ook mag zijn enz….
Ik zit gelukkig nog niet in de periode dat mijn oudste 's avonds uitgaat… Ik moet er (nog) niet aan denken welke zorgen ik me dan zal gaan maken…Drankjes, die je even alleen hebt gelaten, laten staan, bel een taxi als je de bus hebt gemist en ga vooral niet liften…

Waarom ik dit nu eigenlijk schrijf? Omdat er soms situaties kunnen voorkomen waarvan je nooit had kunnen denken dat je ermee te maken zou krijgen. Bovenstaande situaties zijn herkenbaar. Je kunt er met andere ouders over praten (of mailen). Er zijn voor "speciale" zorgen ook speciale oudergroepen en in dat soort gevallen is vaak gedeelde smart ook echt halve smart. Niets is zo fijn om je zorgen te kunnen delen met anderen die je echt begrijpen en je niet een overbezorgde ouder vinden.
Wij zitten momenteel in een situatie die niet zo vaak voorkomt maar ook de nodige zorgen heeft veroorzaakt. Colin ging een paar weken geleden na het avondeten nog even lekker buiten spelen. Gewoon hier in de straat (waarvan je denkt dat het veilig is), samen met een kindje uit zijn klas. Broer Nick en zus Michelle waren in de buurt dus dat was wel veilig…
Dachten we… Totdat opeens de moeder van het kind aan de deur kwam met een brullende Colin. Haar kind had een injectiespuit gevonden in de struiken en Colin ermee geprikt in zijn vinger. Op zo'n moment kan je niet verder denken, alleen handelen… Ik heb gelijk de dienstdoende huisartsenpost gebeld en we moesten meteen naar het streekziekenhuis.
Daar hadden ze dit echter nog nooit voorgehad bij een jong kind en ja, wat moest er gedaan worden? Nu heeft elk ziekenhuis een standaardprotocol bij dit soort voorvallen en er werd bloed afgenomen, een hepatitis B-injectie gegeven en na uren wachten, kregen we een zak met medicijnen mee naar huis. Het is echt schrikken als je dan leest dat het om HIV-medicatie gaat, hoor!

Een week later zijn we naar een academisch ziekenhuis doorverwezen omdat men er daar meer ervaring mee heeft (3 kinderen per jaar). Het verloop werd besproken: 4 weken medicatie, bloedcontroles en over een half jaar weten we zeker of alles in orde is. En hoewel de kans op besmetting 1 op 1000 is, bedenken we ons dat Colin al eerder een uitzondering is geweest, iets wat men nog nooit had meegemaakt in een (ander) academisch ziekenhuis.
We zijn wel positief. Je moet wel want anders heb je een half jaar geen leven meer, maar de zorgen zijn er wel.
Colin is ziek van de medicatie. Hij is al zo klein en heeft nu dus al die tijd geen één dag meer gewoon gegeten. Hij ziet er slecht uit (is gelukkig wel levendig) en heeft ander gedrag… En het meest rotte is dat we dit keer onze zorgen niet kunnen delen met anderen omdat het zo weinig voorkomt… Maar we komen er wel uit, zoals we overal uit zijn gekomen.

Laat ik dan nog een waarschuwing meegeven aan alle ouders die buitenspelende kinderen hebben: druk ze op het hart dat ze niets, maar dan ook niets, mogen aanraken. Vinden ze een spuit, laat ze dan meteen naar huis komen en het aanwijzen zodat het op een verantwoorde manier kan worden opgeruimd. En laat ze vooral niet met een spuit andere kinderen prikken. Ik gun dit echt niemand!

Groetjes van Anja,
mama van de Timmersbende:
Mandy (13), Kimberly (11), Michelle (8), Nick (5), Colin (4), David (1) en "Kruimeltje" (verwacht rond 5 augustus)



[Reageer]