Column van Annelies
Erfelijkheidsonderzoek...
Half november trek ik mijn stoute schoenen aan en bel het UZ in Gent om te horen of de uitslag van het genetisch onderzoek in ons dossiers zit. De verpleegkundige vertelt me de dat de onderzoeken bekend zijn. Omdat manlief vaak naar het buitenland moet, en we eigenlijk het heel druk hebben, vraag ik of ons gesprek van maandag niet een telefonisch consult kan worden. Even later komt de verpleegkundige weer aan de lijn en geeft aan dat de arts wil dat we langs komen.Verslagen leg ik de telefoon neer... Mijn hoofd begint allerlei doemscenario's voor het oog te halen... En ik krijg het wel even benauwd... Wat als? Aan de andere kant komt de nuchtere ik naar boven die even mezelf op de plaats zet en me vertelt dat het een formaliteit is dit soort zaken face to face te bespreken. Ik was er vrij gerust in... Tot dit telefoontje.
We besluiten er maar het beste van te maken en een weekendje daar lekker door te brengen… We vliegen van hier naar daar, familie bezoekje hier en daar. En voor we het wisten, was het gesprek met de gynaecoloog daar.
"Mevrouw, meneer, uit het onderzoek is NIKS gekomen..."
Verbaasd en misschien ergens ook teleurgesteld, bekijken we de gynaecoloog.
Hij valt direct in en geeft aan dat het misschien teleurstellend voor ons kan zijn, maar dat het ergens ook wel goed nieuws is. We hebben een heel fijn gesprek... Praten nog wat na en 15 min later staan we weer buiten in de gang, op weg naar het gesprek met de verpleegkundige.
Nieuw schema, recepten mee, uitleg... En zo rijden we weer naar Nederland.
Ondertussen denk ik bij mezelf: kan ik het wel? Durf ik het wel? Is het wel de juiste tijd hiervoor? Kan mijn lichaam het aan?
De onzekerheid, de angst slaat me weer om het hart.
In Nederland loop ik bij een mesologe en een osteopaat. Ik besluit hun advies hierin te vragen, want ik hecht waarde hieraan… De mail vestuurd, afwachten op hun reactie.
En ik? Ik twijfel... Ja, met mijn gevoel maar mijn verstand schudt neen... Wat zal ik volgen ? Ik ben er nog niet uit.
Eerst even het advies van mijn osteopaat afwachten… Jullie lezen het in de volgende column.
Tot columns,
Annelies
Reacties:
Door: mama-van-kim op 09/04/2008 @ 11:30 
Hoi Annelies
heb aan een stuk al je collums gelezen wat een heftig verhaal
ben benieuwd hoe het nu met je gaat hoop gauw weer verder te kunnen lezen.
liefs Mama van Kim
Door: Ada op 10/04/2008 @ 20:49
Heb je hele verhaal gelezen en kan enkel zeggen dat woorden tekort schieten. Ik zit niet in dezelfde situatie, maar kan me inbeelden hoe hartverscheurend dit alles is. Ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat jullie een kindje gegund is en dat je ondanks alles toch nog zwanger mag worden!!!!
Het leven is soms echt **** zo oneerlijk!
Ik bewonder je moed! en natuurlijk de moed van je man!!! Hééééél veel sterkte!!!
Ada