Column van Annelies
De wereld staat op zijn kop
25 December 2004: kerst…We horen in een vrolijke bui te zijn en ik kijk al uit naar het diner met de familie… Tot opeens de telefoon gaat… Mijn tante is aan de lijn… Ze doet vaag, zegt dingen maar lijkt wat te verbergen, tot ik opeens zelf zeg: "Zeg het nu gewoon maar."
"Ik heb slecht nieuws…"
"Mijn god", denk ik bij mezelf… Mijn tante kennende… Wie is er dood?
"Je moeder ligt in het ziekenhuis, veel weet ik er niet van."
Als ik vraag wat de reden is, kan ze dat niet echt zeggen… Wat ze wist of beter gezegd wat ze gehoord had wel: "Bloedkanker."
Ik krijg een behoorlijke dreun tegen mijn oren en ben die dag echt van slag. Met mijn schoonmoeder praat ik erover…
"Wat moet ik nu?? Halsoverkop naar het ziekenhuis rijden?"
Ik besluit dat het niet zo een vaart zal lopen en bel een paar dagen later het ziekenhuis op. Het valt me op dat mijn moeder behoorlijk in de bonen is en wel heel erg in de war.
Ik besluit daarom toch maar om daags erna richting ziekenhuis te rijden… Ik moet daarvoor wel 5 uur rijden want ik woon immers niet naast de deur…
Van niks op iets lijkt mijn wereld opeens anders te zijn… Wanneer ik mijn moeder aantref ben ik diep geschokt… Het is een fragiel vrouwtje, waarvan je, als je niet beter zou weten, zou denken dat ze 80 is. En geloof me, dat is ze niet.
Ik heb een gesprek met de behandelende arts en die vertelt me dat mijn moeder de ziekte van Kahler heeft ( met andere woorden kanker )… Ik hou me sterk, maar eenmaal weg staat de wereld voor me stil… Het enige wat ik kan bedenken: hoelang nog? Op dat laatste kan niemand een antwoord geven.
Eenmaal terug bij mijn moeder begint ze over mijn kinderen… Steeds weer moet ik haar corrigeren, dat ik geen kinderen heb, dat het mijn broer is die al twee kinderen heeft. Ergens in mijn hart voel ik me diep gekwetst want bij mezelf denk ik: je zou eens moeten weten…
Wanneer ze zegt: "Ik wil je graag, voor ik doodga, nog met een dik tonnetje zien", hou ik het niet meer… Diep in mijn hart hoop ik dat ze het nog mag mee maken.
Terwijl ik de weken ginds doorbreng, heb ik niet eens tijd om stil te staan bij zwanger worden. Mijn gynaecoloog is immers met vakantie en ik had een cyste… Dus een rustpauze.. Achteraf denk ik: het had zo moeten zijn.
Ik leef maar word geleefd, heb geen tijd stil te staan bij dingen of sociaal te zijn. Ik kan op dit moment alleen denken: ieder moment bij mijn moeder is er een.
Gesteund door mijn schoonfamilie en mijn echtgenoot besluit ik er het beste van te maken. Het kost me uiteindelijk zoooooooooveel energie, dat ik op een gegeven moment breek. "Tijd om weer aan mezelf te denken", zegt opeens een stemmetje in mijn hoofd.
Zes weken lang heb ik gewerkt, soms 10 uren op een dag in de auto gezeten om even bij mijn moeder te kunnen zijn… Na zes weken kom ik tot de conclusie dat de situatie nooit veranderd is… En ik besef:11 verloren jaren haal je niet opeens meer in…
Ik kan voor mezelf het boek sluiten, heb gedaan wat ik kon… Alleen tijd is niet in te halen, ik heb nu alleen geleerd om er vrede mee te hebben… En te genieten van wat ik heb… Al is de tijd nog zo kort.
Annelies
Reacties:
Door: Gea op 11/03/2005 @ 14:11 
Hoi Annelies,
Begrijp ik ne goed uit je verhaal dat je zwanger bent?en je hebt een cyste?
Groetjes gea
Door: annelies op 12/03/2005 @ 10:27
Hay Gea
Zwanger.. was het maar waar... neen had een grote cyste van 4,5 cm ... en mocht daardoor niet starten met de volgende iui.
de rest lees je in mijn volgende columm weer
groeten Annelies
Door: hatice op 18/03/2005 @ 12:54
hoi annelies
ik zelf had 2 cystes op ieder eierstok 1 en er werd gezegd dat ik niet zwanger kon raken.MIS!! ik raakte dus wel zwanger en ben nu 30.Tussentijds is er wel een gesprongen,maar de ene zit er nog en die is 6,5 bij 4,9. Dus heel groot!wat ik wil zeggen is :geef de moed niet op en geniet van de tijd die je nog met je moeder zal hebben.
Veel sterkte!!!
groetjes hatice
Door: Anoniem op 23/03/2005 @ 22:57
Wat een herkenbaar verhaal,verloren jaren inhalen kan inderdaad niet meer.Daarom,geniet van de momenten die er nog zijn.Misschien te weinig momenten nu maar altijd genoeg om later op terug te kijken.
Door: Anoniem op 08/04/2005 @ 21:21
Hallo annelies,
Ik wil je enorm steunen in de situatie waarin je zit. Ik heb enkele maanden geleden ook vernomen dat mijn mama ernstige kanker heeft en niet lang meer te leven heeft. Zij stelde ook de vraag naar kleinkinderen. Maar jammer genoeg kunnen wij haar deze nu niet geven. Met enorm veel pijn in ons hart moeten wij haar dat ook melden.
Het enige wat ik je nog wil meegeven: Weet dat je er nooit alleen voor staat. Hou je sterk!!! en probeer te genieten van de momenten die jullie nog samen kunnen doorbrengen.
Veel sterkte voor u, je man en de familie