< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Astrid » Gezinsuitbreiding...

Column van Astrid

Gezinsuitbreiding...

Hoi allemaal,

Zoals de meeste van jullie wel in de gaten hadden, is er dus inderdaad een kleintje op komst: nummertje 4.
Logan is nu ruim 14 maand en als de kleine in mei geboren wordt, zal hij 16 maanden zijn. Lekker vlug dus. Wij hadden gedacht: "Ach, als het nu lukt, is dat mooi. Als het nog een paar maand duurt, is het ook goed."
We waren dan ook eigenlijk niet echt verbaasd dat het gelijk raak was. Het is echt zo dat als je ergens echt op wacht, het langer duurt. Of in elk geval lijkt het wel zo. Niet te min zijn we erg blij. Uiteindelijk hebben we dan toch nog 4 kinderen op 8 jaar tijd. Wat wil een mens nog meer?
Patrick zit me al te pesten dat nummer 5 toch ook heel erg leuk is maar zoals ik er nu over denk, vind ik 4 een heel mooi getal. Je moet het geluk ook niet pushen, hé?
En ja, mei, hé… Zowel Jessica als Jurre is ook in mei geboren en nu wordt deze ook in mei verwacht. Zou het toeval zijn? Hmm… Ik geloof toch dat ik Patrick de maanden augustus en september extra in de gaten ga houden. Grapje ;)

De voorbereidingen voor deze baby zijn al in gang gezet. Al valt het me wel op dat het bij elk kindje later werd. Had ik bij Jessica met 6 maanden alles al klaar en in orde, nu moet ik nog veel doen. De baby komt eerst bij ons op de kamer dus een eigen kamer maken, is niet nodig. Het bedje staat er al maar er moet nog wel een matrasje voor gekocht worden. Verder staat nog veel wat we nodig hebben bij Logan op de kamer en daar ben ik ook nog niet echt aan toegekomen. Het is dus nog gewoon kwestie van opruimen, geloof ik. Erg, hé?
Gelukkig hebben we een heel leuk bedje voor de baby op de kop kunnen tikken. We zochten namelijk een wat groot uitgevallen, houten wieg. Dit past beter in onze kamer dan een ledikantje. Tegen de tijd dat de baby zo groot is dat het in een ledikantje moet, is Logan bijna twee jaar en gaat hij in het grote bed. Dit bed is al gekocht en staat in de kelder op hem te wachten.
Het houten wiegje is wit en heel schattig. Het is bijna een meter lang en bijna een halve meter breed, lekker knus dus. Het hemeltje dat ik voor Jessica zelf gemaakt had, had ik meegenomen en dus dat komt ook op dit bedje. Ik verheug me nu al op het resultaat.
Een ander groot pluspunt is dat mijn moeder deze keer overkomt. Bij Logan was mijn schoonmoeder er wel maar eerlijk is eerlijk, soms gaat er niets boven je eigen moeder, hé. Ze blijft ook lekker lang, ruim 6 weken. Ze komt 8 dagen voor de uitgerekende datum aan. Dat wil zeggen: eigenlijk ben ik 8 mei uitgerekend maar omdat ik altijd laat beval (bij alledrie meer dan een week laat), hebben ze een vroege echo gemaakt en zeiden ze dat ik er beter 10 dagen bij kon zetten, en nu zit ik dus op 18 mei. Ik hoop nu voor het eerst dat ik niet eerder beval maar op of rond de uitgerekende datum van de echo. Ik zou het heel jammer vinden als ik zou bevallen voordat mijn moeder er is. Bovendien zou het zo mooi zijn dat mijn moeder bij ons drietal kan blijven als wij dus naar het ziekenhuis moeten.

Jessica en Jurre verheugen zich erg op de baby. We weten dit keer niet wat het is, dat wisten we bij Logan wel. Patrick en ik vonden het een stuk leuker om het niet te weten, zoals bij Jurre en Jessica. Toen Logan geboren was, vertelde de verloskundige gelijk dat het een jongen was en wij hadden allebei zoiets van: "Ja, dat wisten we maar is hij ook gezond?"
Maar die euforie die we hadden toen die andere twee net waren geboren, zo van: "WOW!! Een jongen!" of "WOW, een meisje!"
Dat was er niet. Dus deze keer hebben we bewust gezegd: "Nee, we willen het niet weten."
De spanning is nu ook veel groter moet ik zeggen. Uiteindelijk maakt het niets uit natuurlijk. Helemaal niet omdat we al een meid en twee jongens hebben en meer soorten zijn er niet. Maar toch, iedere keer voel je weer, wat zal het zijn? Leuk, hoor...

Verder heb ik ook nog een leuke vriendin leren kennen. Ze komt net als ik uit Nederland en is hier tijdelijk in verband met haar werk. Het grappige is dat zij ook zwanger is en het scheelt maar twee weken met mij. Het scheelt wel enorm als je iemand hebt waar je een beetje op terug kan vallen, hoor.
We hebben veel lol samen en wisselen ook regelmatig onze zwangerschapservaringen uit. We zitten allebei in hetzelfde schuitje: ver van huis en een kind krijgen. Het verschil is dat ik hier blijf en zij over anderhalf jaar terug gaat, maar daar wil ik nu maar niet aan denken, hoor. We hebben eerst nog een leuke tijd voor ons!
Laatst hebben we een dagje gewinkeld in dat grote winkelcentrum hier ('s werelds grootste en het staat dus praktisch bij ons om de hoek). Nou, dat hebben we geweten. Al waggelend hebben we ons van winkel naar winkel geschommeld en na de nodige tussenstops (toilet en koffietentjes) zijn we heerlijk moe weer naar huis gegaan. Gelukkig hadden we allebei het mannetje thuis om ons 's avonds te verwennen met een voetmassage, haha. De volgende winkeldag wordt er dus een met baby! Tot die tijd laten we het maar even.
Het leven is een stuk leuker met vrienden om je heen, dat blijkt wel weer. Als je zover van je familie en vrienden weg zit, heb je het des te harder nodig, zo heb ik gemerkt. Dus Syl, we maken er nog een paar leuke maanden van!

En nu is het dus al bijna zover, nog maar 6 weekjes te gaan… Voor je het weet, zijn die om. Daarnaast gaat het gewone leven uiteraard ook zijn gangetje. Zo heeft Jessica vandaag "show and tell" en ze wil het konijn meenemen. Ik moet dus vanmiddag met het konijn in de kooi naar school om te assisteren. Logan gaat ook mee. Het zal wel een leuk spektakel worden. Het is een Engels hangoorkonijn, zo een met oren tot ver op de grond en hij is niet klein. Alle kinderen zullen hem wel willen aaien, dus hij krijgt de tijd van zijn leven. Het is al zo'n knuffel en hij is super tam, dus dat wordt nog wat. En voor je het weet is er dan al weer een dag voorbij, dus die 6 weken? Die zijn weg voor je het weet!
Ik hou jullie op de hoogte en het volgende verhaal zal dus naar alle waarschijnlijkheid het bevallingsverhaal zijn. Ik hoop dat alles goed gaat en ik jullie dan een mooi en vooral gezond verhaal kan vertellen.

Vele groeten uit het eindelijk lenteachtige Canada,
Astrid



[Reageer]