Column van Cleo
Roze wolk..?!
Soms neemt het leven de regie even over. Dacht ik 2 weken geleden nog dat mijn leven zo ideaal was, waarbij er (los van een o zo gewenste nieuwe baan als P&O'er) niets te wensen viel, nu bevind ik me in een emotionele achtbaan.Wie ik ben? Ik ben Cleo, 36 jaar oud en moeder van een 5-jarige dochter. We wonen samen in ons eigen huis dat de afgelopen maanden aan een aantal verbouwingen onderhevig is geweest: een nieuwe keuken, een nieuwe badkamer en een nieuwe tuin met daarin plaats voor een stukje eigen tuin voor mijn dochter. Een huis dat precies van pas is, met een slaapkamer voor haar, een slaapkamer voor mij, een badkamer en een niet al te grote woonkamer waarin dochter met haar speelgoed veel ruimte inneemt.
Mijn dochter, waar ik stapelgek op ben, woont de helft van de week bij haar vader, van wie ik 4 jaar geleden gescheiden ben maar met wie ik een vriendschappelijk contact onderhoud.
En dan mijn vriend, sinds 3 jaar mijn steun en toeverlaat. We hebben een Lat-relatie en vinden dat ontzettend ideaal, geen gekibbel over huis, tuin en keukenergernissen, maar altijd fijn om samen te zijn in de weekenden. Ruimte voor mijn dochter en mij, ruimte voor ons drieën, ruimte voor samen en ruimte voor onszelf! Hij heeft zelf geen kinderen. We hebben het de afgelopen maanden regelmatig gehad over een kind van ons samen maar mijn werkloosheid zorgt ervoor dat onze kinderplannen tot op 2 weken geleden niet echt vorm kregen. Sterker nog... Stiekem vroegen we ons regelmatig af of dat kindje er nou wel moest komen…
Het denken, het afwegen, de analyses, de twijfel, het dromen, het gepieker… Ze zijn niet langer nodig. Op zaterdag 17 april jl. verklaarde een test mijn lichte bloedverlies, mijn zere borsten, mijn stemmingswisselingen en mijn tranen bij het zien van zieke kinderen op tv. ZWANGER!
Nog steeds verkeren we in shock, ons niet helemaal realiserend wat er op ons af komt. Ik ben blij en raak soms in paniek, hij is bang en raakt soms in paniek. De roze wolk vertoont nog erg veel grijs, godzijdank duurt een zwangerschap 9 maanden! Eind december zijn we er klaar voor, gaan we met open en verwachtingsvolle harten ons kindje blij begroeten.
Groeten van een zwangere Cleo
Reacties:
Door: Anneke (profiel) op 04/05/2004 @ 10:04 
Beste Cleo,
Al weet je nu niet echt goed hoe je je moet voelen, begrijpelijk na het lezen van je verhaal, toch wens ik jullie véél steun, doorzettingskracht en ook een goede Zw toe ! Samen zullen jullie er geraken hoor !!!
Liefs Anneke
Laat het stilletjes tot je doordringen en geniet van elke seconde!
Door: Leeneke op 05/05/2004 @ 09:59
Ja, meisje ik heb hetzelfde meegemaakt als jij en ben nu 27 weken zwanger. Ook ik heb een kindje uit een vorige relatie, nu bijna 8 jaar, een goede vriendschapsband met zijn papa enz... Ik kon er ook niet goed aan wennen in het begin, zeker de eerste 4 maanden! ik was lastig, ambetant, nerveus enz... Ik kon er mij niet goed bij neerleggen dat ik zwanger was, wij wonen wel samen. Nu geniet ik van het zwanger zijn maar soms overtreft mij wel is een gevoel van : ach, was dit niet te snel, maar je moet vooruit of je nu wilt of niet, je zult het een eigen plaatsje moeten geven in je leven, hoe dan ook, veel succes!
Door: Ank (profiel) op 07/05/2004 @ 16:34
Cleo,
Ik ben wel getrouwd, maar kan helemaal met je meeleven.
Wij hadden ons leven uitgekiend, reizen, sporten, eroplos leven,... en ergens die twijfel van een kind of niet? Jaren hebben we getwijfeld. Op 1 moment beslist ik stop met de pil en eigenlijk nog geen 14 dagen daarna, ik begin terug met de pil want waar ben ik aan begonnen? Wat ga ik met mijn leven doen, als ik een kind heb? Hoe evolueren wij als koppel met een kind?..... Maar ik was al zwanger. Bang, kwaad, gelukkig,...ik had een mooie zwangerschap en een zware bevalling, wil dit nooit meer terug doen! Maar ik heb een pracht van een dochter die ik nooit meer zou willen missen, al loopt mijn leven nu een heel andere weg dan dat ik gepland had.
Veel succes en veel sterkte want je zult nog door een heel emotioneel proces moeten samen met je dochter en vriend. Maar probeer er toch van te genieten.
Proficiat! (ik zou het nog vergeten)
Ank en Nell (morgen, 14 maand)
Door: Anoniem op 08/05/2004 @ 17:41
Wat leuk!
En ook zo herkenbaar, dit verhaal en deze naam......
Door: monique op 10/05/2004 @ 10:55
ben er maar heel blij mee er zullen heel veel mensen zijn die de zwangerschaap van je over willen nemen
Door: Linda op 24/05/2004 @ 11:26
Wat een mens al niet tegenkomt op het internet.....poppenkasten en toneelstukken....
