< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Zondag 12 mei

Column van oma Diny

Zondag 12 mei

Met Nikita gaat het inmiddels weer goed. Ze heeft in haar korte leventje al aardig wat meegemaakt.
Na haar ziekenhuisopname heeft ze nog een bultje op haar hoofdje gehad, gevolg van een ontsteking door een bacterie. Toen Claudia met haar bij de kinderarts moest komen voor controle, ze hadden net twee dagen de sleutel van hun nieuwe huis, hebben ze het bultje open moeten maken om het vuil eruit te laten lopen. En dat was niet leuk, voor Nikita niet want die zette het begrijpelijkerwijs flink op een brullen, maar voor Claudia nog minder want die moest toekijken hoe ze aan haar dochtertje kwamen en haar pijn deden zonder dat ze ook maar iets kon doen om het voor Nikita minder erg te maken. Dus Nikita overstuur in het ziekenhuis en Claudia 's avonds thuis. Die vond dat ze in het ziekenhuis sterk moest blijven voor Nikita maar al die emoties moeten er natuurlijk toch een keer uit, ook al ben je nog zo'n taaie.
Misschien maar een keer goed ook met opkroppen bereik je ook niets. Er is nogal wat op haar afgekomen na de bevalling en nu de drukte van het huis erbij, een mens kan nou eenmaal niet alles tegelijk. Terwijl ze eigenlijk had moeten rusten om bij te komen van de zwangerschap en de bevalling, waren haar dagen gevuld met heen en weer rennen van meubelzaak naar bouwmarkt, van consultatiebureau naar kinderarts en dat ging dus niet meer.

Nikita sliep' s nachts niet veel omdat ze last had van krampjes of omdat haar voeding terugliep, waardoor Claudia ook niet voldoende rust kreeg. Verleden week belde Claudia op, ze waren allebei aan het einde van hun Latijn, of ik Nikita een nachtje bij me kon nemen zodat ze weer eens een nacht konden slapen. Ja, en als trotse oma zeg je daar natuurlijk geen nee tegen!
Dus 's avonds kwamen ze binnen om de hele entourage af te leveren. Ik kreeg nog wat goede adviezen en vervolgens gingen ze op weg naar huis met z'n tweetjes. Om 22 uur belde Claudia nog op om te vragen hoe het ging. Nikita sliep als de spreekwoordelijke roos, dus kon Claudia lekker vroeg én gerustgesteld naar bed.
Ik ben om twaalf uur op een matras in de kamer gaan liggen omdat ik niet midden in de nacht voor een voeding naar beneden wilde. Zo had ik de magnetron en alle spullen vlakbij en Opa Gijs en Nick konden wel ongestoord slapen. Ik lag meer te luisteren hoe ze het deed dan dat ik sliep. Elk zuchtje of kreuntje hoorde ik. Je voelt je toch extra verantwoordelijk en je hoopt maar dat het goed gaat.
Na een nachtvoeding viel ze weer heel snel in slaap, heerlijk op haar zij in de wagenbak. Daarna ben ik ook in slaap gevallen tot 's morgens vroeg. Ze was heel gemakkelijk en rustig en dronk goed haar flesjes leeg. Omdat ik haar weer lekker fris wilde afleveren aan papa en mama, heb ik haar bij gebrek aan een badje laten zwemmen in de gootsteen onder de goedkeurende blikken van een fotograferende opa Gijs. Ze lag met die grote blauwe kijkers van haar om zich heen te kijken en genoot duidelijk van het warme water. Gewoon een lekkere ontspannen baby in het badschuim.
Wat ik niet had verwacht, ik had het wel aangeboden, is dat ze nog een nachtje mocht komen. Ditmaal sliep ik zelf veel beter en ik ben er alleen uitgeweest voor een voeding want Nikita sliep ook hartstikke lekker. Claudia had deze keer nog meer meegegeven dus nu kon ik lekker aan de gang met de bodylotion, haar haarborstel en Zwitsal haarlotion. Als er iets is waar ik helemaal weg van ben, dan is het van een heerlijk fris ruikende baby. Nou, volgens opa rook je het al als je de kinderwagenbak op zo'n twee meter naderde!
Ik zei de vorige keer al dat deze dame mij in no time om haar vingertjes zou winden. Nou, dat klopt! Ik ben helemaal weg van haar. Ik had niet verwacht dat ik zo razend snel gek op haar zou zijn. Ik vond het geen enkel probleem om 's nachts voor haar op te staan en wat slaap in te leveren, ik vermaakte me prima. De poepluiers, waar Claudia en Michel me van tevoren mee hebben gepest. Drie poepluiers verschonen stond, geloof ik, voor één keer mogen oppassen en daar maalde ik niet om. En dat terwijl deze dame volgens Michel kerrieachtige luiers brouwt. Net zoals de "Chicken Tonight"-kerriesaus, die kan ik nu dus nooit meer eten zonder die luiers voor me te zien! Ik vond het geen probleem.
Als ik haar oppak, is ze meteen stil. Ze slaapt zo in terwijl ze tegen me aanligt, mooier kan het niet. Gelukkig hebben Claudia en Michel er ook niet echt moeite mee om haar bij me achter te laten, kortom: oma zijn, is veel leuker dan ik had kunnen denken. Ik kan het iedereen aanraden maar dan moeten de kinderen wel meewerken natuurlijk!
Na die twee nachtjes bij ons sliep ze thuis ook veel beter. Waarschijnlijk omdat zowel Claudia als Michel, maar ook Nikita even tot rust waren gekomen.

In het nieuwe huis loopt alles op rolletjes. Nikita's kamertje was, zoals we al tijdens de zwangerschap beloofd hadden, als eerste klaar. Geel behang, boven effen en onder een brede streep als een soort lambrisering met een borderrand als afscheiding. Gijs behangt altijd en ik ben de krullenjongen (meisje!) dus ik had alles op maat gesneden en klaar gezet. Bewust eerst het effen behang alleen neergezet, kon hij zich ook niet vergissen. Maar ik moest naar mijn werk en lieftallige mama Claudia dacht te helpen en had ook het gestreepte behang erbij gezet. Na de lunch ging Gijs verder, vriend Bas kwam boven en maakte een opmerking of het zo wel moest: dat streepje aan de bovenkant. Maar opa was druk bezig, het drong niet tot 'm door. Michel kwam kijken en dacht: 'Ik zeg maar niets. Waarschijnlijk heeft Claudia weer wat veranderd en zal het dus wel goed zijn."
Maar opeens ging er bij opa (weliswaar een beetje laat) een lichtje branden. Hij keek nog eens goed naar de andere kant en dacht: "O jee, dit had niet zo gemoeten."
Gelukkig was het een speciaal soort behang. De muur moest ingesmeerd i.p.v. het behang zelf en hij kon het razendsnel verwijderen en alsnog op de onderkant plakken. "Niets meer van te zien," dacht hij. Totdat ik de volgende morgen kwam, stond te kijken en iets zag maar niet wist wat. Ik ben een andere kamer ingelopen, ging weer terug en opeens viel het kwartje, voor zover dat nog kan: er zat er eentje op zijn kop. In zijn haast had hij er eentje verkeerd op geplakt waardoor je nu twee gele banen en twee crème banen naast elkaar had zitten. Dus opnieuw aan de slag, die baan kon ertussen uit, nieuwe baan erop en klaar was ook deze klus. Maar het moet gezegd: als je nu kijkt, ziet het er gewoon leuk en netjes uit. Niemand die merkt dat het behangen met hindernissen waren.
En zo kunnen Claudia en Michel opa nog even voor schut zetten op familiebijeenkomsten de komende jaren. Behangen? Wij weten nog wel iemand voor je, neem alleen geen streepje want dan gaat het geheid fout!!!

Hun eigen slaapkamer is ook klaar, de studeerkamer idem dito. De badkamer vordert, nog een paar tegels aan de voorkant van het bad, wat voegwerk en het toilet en de wastafel kunnen erin. Even flink soppen, alle leuke nieuwe dingen erin en die is af. Hetzelfde geldt voor de keuken, alles functioneert alleen Truus moet nog aangesloten worden (dat is de afwasmachine), de afzuigkap ook en de plinten erop.
Dinsdag wordt het laminaat in de kamer en hal gelegd en in de loop van de week wat nieuwe radiatoren opgehangen en wat kleine dingetjes afwerken. Dan kunnen ze volgend weekend, met de Pinksteren, eindelijk in hun nieuwe huis.
Het is een hele drukke periode maar ook wel gezellig. Ten eerste zien we hierdoor Nikita natuurlijk erg veel en daar hebben we absoluut geen bezwaar tegen. Ten tweede is het best gezellig. Er werden al geintjes gemaakt over een eigen koffertje met gereedschap voor Nikita, die kon nu toch mooi de kunst van al die klussers afkijken. Opa Piet zag het al voor zich: Nikita door het huis rennend met een elektrisch zaagje, hier een stoelpoot weg, daar een tafelpoot ingekort. Bas zei meteen: "Nikita met haar Makita!!"
Vanmiddag heb ik even een stukje gelopen met mijn kleindochter in de kinderwagen. Lekker zonnetje, Nikita moest slapen en oma wilde stiekem haar kleindochter aan iedereen showen. Claudia en Michel gaan wonen in onze vorige woonwijk dus je kunt zo bekenden tegen komen. Je kunt natuurlijk ook even bij iemand binnenwippen. De eerste vriendin was niet thuis, haar man wel. Hij nam de honneurs prima waar maar 't is toch anders. Toen dacht ik aan een andere vriendin, niet zo gek ver weg. Mobiele telefoon gepakt en ook haar man nam op. Ze was er niet, naar haar moeder in Brabant. Ja, stom, het is natuurlijk moederdag. Dus ben ik maar gewoon verder gaan wandelen maar vond het wel jammer dat ik ze niet thuis had getroffen. Ik had het echt wel leuk gevonden om haar te laten zien. Ik keek op weg naar de eerste vriendin met argusogen in de wagen in de hoop dat Nikita nog even wakker zou blijven, had ze die mooie blauwe ogen kunnen zien!

Voor moederdag kreeg ik een heel persoonlijk cadeautje: een dubbele lijst met links een foto van Nikita en rechts een afdruk van haar handje in klei, door Claudia geschilderd en versierd. Dat handje heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad. Probeer maar eens een handje in de klei te doen. Dat werd dus een vuistje en die kon niet in het lijstje. Dus na ettelijke keren proberen heeft Claudia gewacht tot ze na een fles zo moe was dat ze bijna in coma lag en daarna een nieuwe poging gewaagd. En die lukte. Het handje kwam keurig in de klei voor een goede afdruk, schattig om te zien.
Claudia had er ook een voor Michel en eentje voor zijn moeder gekocht. De stand is nu: twee gelukt en nog één te gaan. Het wachten is op de volgende diepe slaap en dan slaat het kleimonster weer toe. Als Nikita later op de kleuterschool begint te brullen als ze moet kleien, weten wij hoe dat komt: ze heeft gewoon een klei-trauma opgelopen!

Groetjes van Oma Diny



[Reageer]