< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Woensdag 18 juni 2003

Column van oma Diny

Woensdag 18 juni 2003

We zijn ruim twee maanden verder en er is weer een heleboel gebeurd.
Rond haar eerste verjaardag liep Nikita al aardig langs de tafel, bank enz. Dus we hadden zoiets van: "Die loopt zo los!"

Nou vergeet het maar, deze dame nam er aardig de tijd voor. Terwijl ze het eigenlijk al lang kon, verdomde ze het. Ze moest een steuntje hebben, anders zakte ze door haar benen en ging pontificaal op haar bipsje zitten. Er waren momenten dat ze los stond zonder dat ze er erg in had. Claudia zat een keer met haar op een grasveld en Nikita stond een hele tijd los zonder problemen. Ineens had ze door dat haar mama op het bankje tegenover haar zat. Claudia zag haar denken: "Verrek, wie houdt mij nu vast?" Ze keek om zich heen en toen ze niemand zag, zakte ze prompt weer op haar achterste!

Verleden week donderdag heb ik met Gijs op haar gepast. Iedere keer "Wie komt er in mijn hokje" gedaan: op mijn hurken voor haar zitten en madam op me af laten lopen. Ik ging heel sneaky steeds een stukje verder naar achteren en ze liep steeds meer los. En ja hoor... Op een gegeven moment liep ze de hele kamer door, zo de keuken in. Armpjes nog een beetje wijd voor haar evenwicht. Maar o zo trots en glunderend. Wie er trotser was, deze dame of wij? Geen idee!

Zoals eerder gemeld, heeft ze moeite met het woordje "nee". Ze gaat vrolijk verder met uitproberen en Claudia begint er al aan te wennen. Hoewel… Laatst kreeg ik een mailtje van mijn dochter met de volgende tekst: "Ons monstertje zit nu even in de fase van: 'Neeeee? Wat is dat dan, neeeeee? Bedoel je dat ik nog een keer aan de stereo moet zitten?? Doe ik wel ff hoor. Jeetje, waarom reageer je nou zo moeilijk, ik mag ook niks! Wat zeg je, neeeee? Oké, doe ik het nog wel ff een keertje. Tevreden?? Heeeeee! Waarom moet ik nou in de box, ik deej toch niks!'"
Geloof me, ik heb zitten genieten achter de pc. Nu is de periode aangebroken dat ik kan genieten en inwendig een wraakgevoel kan hebben voor alle moeilijke uurtjes die Claudia mij vroeger bezorgd heeft. Ze wilde mama zijn, dan zal ze het weten ook!

Nikita heeft ook geleerd hoe ze kusjes moet geven en kushandjes trouwens ook. Ze is er heel gierig mee. Je moet echt bij haar op een goed blaadje staan, wil je er eentje krijgen. Gelukkig is ze tegen ons heel gul, heerlijk om te zien hoe vertrouwd wij voor haar zijn.

Claudia en Michel moesten laatst een nachtje weg voor een uitje van zijn werk. Nikita kwam op vrijdagmiddag bij ons en het ging allemaal prima. Gelukkig was het goed weer, dus ze kon in de tuin spelen. Ze ging 's middags heel lief slapen, heeft daarna heerlijk in een badje in de tuin gespeeld en we hebben weer genoten. Wij hebben een tuin met verschillende niveau's. Ze ging heel voorzichtig treetje voor treetje naar beneden of omhoog. Geen enkel probleem. Ze kroop ook vrolijk over de tegels, haar knietjes voelde ze kennelijk niet. Maar bij de keukendeur was ze heel clever bezig. Wij hebben een ruwe mat over de breedte van de keukenvloer bij de deur die overgaat in zeil. Iedere keer kwam ze aankruipen, ging voorzichtig over de drempel en "liep" vervolgens op handen en voeten over de mat. Zodra ze het veilige zeil had bereikt, kroop ze weer verder. Die mat vond ze kennelijk niets voor haar knietjes. Heel grappig om te zien, iedere keer ging dat luierkontje omhoog!

's Avonds was ze gevloerd, ze ging zonder problemen slapen. Hoofdje tegen mijn schouder en een houding van: "Ik wil erin, ik wil erin!"
Heel de avond hebben we geen enkel geluidje gehoord uit die kamer, ondanks de babyfoon. Ik dacht: "Dat gaat goed."
Ja, had je gedacht. Net toen ik naar bed wilde gaan om half 12 werd mevrouw wakker met megadorst. Kan met die warmte, dus drinken gegeven. Gewoon water met een vleugje appelsap erdoor. Alsof ze in geen zes weken drinken had gehad, zo viel ze er op aan. Meteen weer doorpitten. Ik dacht weer: "Dat gaat goed."
Nou, madam heeft dit de hele nacht nog een aantal keren herhaald, pure dorst, drinken en weer verder slapen. Om kwart over 4 had ze een behoorlijke poepluier (wat een ritme!) en daarna heeft ze gelukkig geslapen tot bij zevenen. Lekker geknuffeld en bij opa en oma in bed gespeeld en toen kon de zaterdag beginnen.
We hebben zaterdagochtend met haar gefietst om boodschappen te doen. Toen ze geslapen had, zijn we bij mijn zuster langs geweest. Die oude rot in het vak heeft al drie kleinkinderen dus die kent de klappen van de zweep. Maar ik wilde Nikita toch wel graag even showen! Voor de rest rustig aan gedaan. We hebben eendjes gevoerd, flink geknuffeld, ontzettend om haar gelachen. Kortom een weekend voor herhaling vatbaar!

Deze dame eet nog altijd met smaak. Ze is maandag naar het consultatiebureau geweest. Ze is 81 cm groot en weegt 9980 gram. Keurig op schema, genoeg aangekomen zonder te zwaar te zijn. Dus dat gaat prima. Ze houdt vooral van hartige dingen, wil je haar belonen... Stop dan een plakje worst in haar handje en je bent haar grootste vriend. Toastjes gaan er ook in als koek, met een flinterdun laagje van een salade of kruidenroomkaas. Ze is er gek op.
Rozijntjes is ze gewend, speciale kinderkoekjes, veel fruit, maar tot nu toe nog weinig zoetigheid. Alleen afgelopen zaterdag toen we op bezoek waren bij haar overgrootouders in Friesland. Opa was zo lief geweest om een speciaal kindergebakje voor haar te halen. Een schattig klein chocoladebakje, rond met wat cake erin, mooi opgemaakt met lekkere dingen en een groen figuurtje erbovenop. Dat groene beestje was te hard voor haar, drie maal raden wie 'm op at? (ik vond 'm erg lekker!) Nikita vond het zalig, zat bij Michel op schoot en als hij niet snel genoeg met het vorkje kwam omdat hij zat te kwekken, ging ze weer met haar koppie naar voren om dat lekkers op te halen!
Tegenwoordig is ze zo ver dat ze zelf om eten vraagt als ze honger heeft: "Etuh, etuh, etuh."
En als ze een hapje wil en je komt niet snel genoeg dan roept ze: "Ham, ham, ham."
Ze eet zelf brood met een vorkje, als het maar stevig is, gaat het goed. Prikken, happen en slikken! Maar warm eten... Een drama. Voeren hoeft niet meer, zelf eten en ondertussen elke lepel op weg naar je mond halverwege omdraaien en dan verbaasd zijn als je een lege lepel in je mond krijgt. Maar, niet mama laten helpen, selluf doen! Al moet je het 5 x uitspugen, stug doorgaan tot je mama doorheeft dat jij toch echt van plan bent om selluf je bord leeg te eten. Maar met gegoochel/vlieg/kunstwerk van Claudia's kant krijgt ze er ook nog wel eens een hapje in bij de gratie van deze koningin!

Claudia en Michel sparen muntjes voor haar, wij dus ook. Alle kleine rode eurocentenmuntjes worden uit onze portemonnee's geronseld ten behoeve van onze kleindochter. Volgens Claudia en Michel kon ze opa zeggen. Eerst waren wij allebei OWA, wel handig zo'n verzamelnaam! Maar ineens was daar het grote moment: opa kon ze goed uitspreken. Nou, dat wilden we horen. Dus de centjes werden tevoorschijn gehaald en opa steeds voor gezegd, zo van: "Zeg even Opa, want dan krijg je centjes."
En ja hoor, heel netjes werd er vlak daarna "opa" gezegd. Iedereen trots en Nikita was flink wat centjes rijker. Ze bleven op de tafel liggen door omstandigheden.
Later zei Michel tegen zijn dochter: "Wie is dat, is dat opa of is dat apie?"
Antwoord dat krengetje "Apie."
Lijkt me duidelijk dat die centjes weer in opa's portemonnee verdwenen, hij is nog altijd in therapie!


Claudia belde laatst en vroeg: "Wat krijg je als je een kind van ruim een jaar in de kinderstoel zet met vingerverf? Een heel vies kind, een nog viezere kinderstoel en keukenkastjes, gelukkig zat het niet op het plafond."
Maar ook: drie schitterende kunstwerken, een tevreden dreumes en een blije opa toen hij er eentje op vaderdag in ontvangst mocht nemen!

Nikita heeft trouwens haar eerste mobieltje. Nee, we zijn niet zo gestoord om een echte te geven, hij is van de speelgoedwinkel. Maar de lol is er niet minder om. Ik had 'm voor haar gekocht en langs gebracht op de fiets. Ze was er helemaal weg van. Je hoort echte geluidjes als je op de toetsen drukt en af en toe een stem: "Operator, can I help you?" of een andere boodschap. Helemaal gebiologeerd zat ze dat ding te bekijken, stralend kwam er: "Hallo, hallo, hallo", uit haar mondje met dat ding aan haar oor. Gevolg... Claudia pakte meteen de telefoon om Michel te bellen hoe schattig dit was en hoe leuk Nikita het vond. De eerste dagen was dat mobieltje daar waar Nikita was. Volgens Michel is het genetisch bepaald dat vrouwen zo weg van zijn van telefoneren en dat daarom dat ding automatisch aan hun oor blijft kleven. Maar lol hebben we als we madam bezig zien met haar mobieltje en dat voor 1,50 euro!

Komende vrijdag gaan we weer voor 10 dagen naar Oostenrijk. Vrijdagochtend gaan we eerst nog even knuffelen, uiteindelijk moeten we er even op teren. Verleden jaar was ik bang dat ze zou gaan huilen als ze me na onze vakantie zag. Daar hoef ik deze keer niet bang voor te zijn, gelukkig. Maar wat zal ik haar missen daar!!!

Groetjes van oma Diny



[Reageer]