Column van Diny (een "bijna" oma)
Negenentwintig weken is Claudia nu.
Negenentwintig weken is Claudia nu en het gaat nog steeds goed, gelukkig. De pijn in haar rug is er nog wel maar is dankzij de accupunctuur redelijk uit te houden. De baby groeit prima en ligt precies op schema. Houden zo, denken we dan maar.Het is enig om Claudia's buik steeds dikker te zien worden. Inmiddels heb ik de baby ook al een paar keer voelen bewegen. Hartstikke leuk en hoewel ik nog helemaal niet weet wat eruit komt, ons kleinkind is me nu al heel dierbaar. Ik kan het ook niet laten om steeds iets te kopen. Het zijn vaak kleine dingetjes maar wel leuk om te geven.
Laatst waren we op bezoek bij de aanstaande overgrootouders in Lemmer en gingen even het dorp in. Bij een kledingzaak hingen leuke kleertjes, allemaal aanbiedingen. Dus Claudia en Michel zoeken en ja hoor, drie leuke pakjes in maat 74, drie halen en twee betalen. Michel zag er nog een die ze allebei leuk vonden in maat 62 dus ik kon niet achterblijven. De reactie van de aanstaande (trotse) opa:" Leuk pakje heb je meegenomen maar hadden wij nou niet die derde kunnen geven, was een stuk goedkoper geweest!"
Als je nu ziet wat er al in de kast en commode hangt en ligt, schitterend. Van maat 56 tot zeker maat 74 is er al aardig wat aangeschaft. Allemaal in leuke tinten, vooral veel crčme met een accentkleur, zodat zowel een jongen als meisje het aan kan.
Er zijn een aantal dingen gekocht die voor het juiste geslacht zijn maar die houden Claudia en Michel lekker apart. Zo kan er tenminste niet onverwacht iemand de kast open doen en zien wat het wordt. Het gissen naar het geslacht blijft behoorlijk doorgaan. Er worden langs allerlei slinkse weggetjes vragen gesteld in de hoop dat ze erin trappen. Maar ze zijn overal op voorbereid. Van: "Ik heb allemaal kleertjes voor je. Het zijn wel jurkjes, heb je er wat aan?" tot "Kan die van jullie later trouwen met die van ons (een meisje) ?"
Ze hebben ze allemaal over zich heen laten komen en houden de lippen stijf op elkaar. Claudia zei laatst wel heel lief tegen mij: "'t Is voor het eerst in mijn leven dat ik iets voor je geheim houdt, ik zal blij zijn als het over is." Ik dacht alleen maar, wat heerlijk dat we zo'n band hebben dat we elkaar alles kunnen vertellen, houden zo. En dit geheimpje is een leuk geheimpje, ik wacht wel af!
Claudia moet nog 5 weken werken voor haar zwangerschapsverlof ingaat. Het werk op kantoor is best nog wel te doen en geeft lekker afleiding. Maar het reizen met de trein en metro is geen pretje. De trein is 's morgens en 's avonds zo vol dat zitten absoluut niet mogelijk is. De mensen staan zo dicht op elkaar geplakt dat ze door de drukte niet eens bij een bank zou kunnen komen. Ze zien niet eens dat ze zwanger is, laat staan dat er iemand opstaat.
Nu is inmiddels met haar werkgever afgesproken (een fijn bedrijf dat op alle mogelijke manieren rekening met haar houdt en meewerkt!) dat ze anderhalf uur eerder naar huis gaat zodat er dan waarschijnlijk nog wel een zitplek te vinden is. Hopen dat het lukt. Ik heb haar al geadviseerd om flink met haar buik naar voren te lopen, lekker overdrijven. Je weet nooit of het helpt!
Zwangerschappen doen rare dingen met mensen. In het begin had Claudia steeds maar trek in bier, zelfs 's morgens vroeg. Niet echt een gezonde zwangerschapslust dachten we zo. Dus daar werd maar niet aan toegegeven. Milka-repen, van die grote met hele noten, die anders achteloos naar binnen werden gewerkt, liggen op het moment wat minder in de belangstelling omdat ze liever wat gezonder wil snoepen. Tegenwoordig zijn het lekkere grote zakken Vlaamse frites waar ze naar loopt te smachten. Er zijn dagen dat ze het kan weerstaan maar als ze toch in de stad moet zijn is de aandrang te groot. Dan moet en zal ze een zak halen en dan kan haar dag niet meer stuk.
Aangezien ze de hele dag door moet eten vanwege haar darmziekte en ze het altijd keurig bij heel veel vers fruit en yoghurt houdt, zal het niet zo'n probleem zijn. Maar de trek in die dingen is zo ontzettend sterk dat ze laatst al lachend zei: "Ik hoef alleen maar een grote zak Vlaamse frites met flink mayonaise tussen mijn benen te leggen en de baby komt er vanzelf wel op af!!"
Claudia is inmiddels ook begonnen met een Yogacursus in de hoop dat ze zich lekker kan ontspannen tijdens de bevalling. Afgelopen zaterdag was er een soort introductie en komende week is de eerste echte les. Ze begon door het uitstellen van de aanvang van de cursus een beetje de kriebels te krijgen, zo van: "Ja, maar straks moet ik eerder bevallen en heb ik de cursus nog niet af!"
Waarop ik heel nuchter zei dat er al zo veel vrouwen zijn bevallen zonder ooit een cursus te hebben gedaan. Ik heb het drie keer voor elkaar gekregen zonder cursus en ik ben er nog steeds. Er werd bij de tweede zelfs gezegd dat ik de ademhalingsoefeningen zo goed had geoefend want ik deed het prima! Ik bedoel maar, het zal ongetwijfeld helpen maar ik denk ook dat je eigen instelling veel doet. Rustig blijven en niet in paniek raken is volgens mij net zo belangrijk. Maar ik vind het leuk dat ze er zo mee bezig is en dat ze er met plezier aan begint.
Het is sowieso leuk voor de contacten met andere zwangere vrouwen. Je zit tenslotte allemaal op een lijn. En wie weet hoeveel leuke vriendschappen ze er aan over houdt. Vrouwen om gezellig mee te kletsen over alle voor en nadelen van het kersverse ouderschap. En kindertjes die al vanaf de wieg/ledikant bij elkaar over de vloer komen en niet alleen tijdens het spelen elkaars hersens inslaan maar wie weet wel vriendjes/vriendinnetjes voor het leven worden!
Groetjes van "bijna" oma, Diny.
Reacties:
Door: Hilde op 28/02/2002 @ 08:30 
Hallo Diny
Bedankt voor je mailtjezodoende ben ik hier even wezen lezen. Ja mijn schoondochter schiet ook al op als ze zich aan de datum vast houd nog 24 dagen. Vorige week wilde ik naar haar toe komen want ze was thuis omdat ze niet werkte maar ze zei dat ze naar de controle arts moest omdat ze wilde dat ze weer ging werken. Ze wilde zelf tot aan de bevalling blijven werken maar ze heeft last van Bekken instabiliteit. De verloskundige had gezegd kalm aan en zo minmogelijk trappen lopen de huisarst zegt in beweging blijven en ja je moet er maar mee leren omgaan want het zijn nog maar 5 weken.
Zaterdag was de jongste jarig dus ze kwamen op verjaars visite ik heb maar niet gevraagd waarom ze niet gebeld had zodat ik langs kon komen. In de bestek la die ik opruimde vond ik nog kinder bestekjes en ja voor Patrick had ik er twee , dus heb hem beloofd als de baby er is dat hij dan zijn bestek voor zijn baby krijgt . Ook vond ik nog een baby album van hem ( de andere had hij al ) dus die ligt in de mand klaar .
Ik heb dus een mandje klaar staan met verscheidene kadootjes er al in de mand zag ik staan bij D v d Broek dus dacht ik zoek niet verder deze vind ik leuk dus nu nog een paar kadootje er bij zodat ze voor elke kraamdag er een mag openen. Joyce is niet zo dik vind ik ( voor 8 maanden ) maar ja zelf is ze erg klein dus ze is nu een klein dik proppie vooral met die bontjas aan die ze van de week aan had. Ik maak op de computer een aankondigings kaartje en daar laat ik dan foto’s van maken voor de vriendinnen die geen computer hebben . Mijn vriendin die kraamverzorgster was bij Patrick daar vroeg ik een kaartje voor maar nee die krijgt ze niet want ze kent haar niet en ander had ze wel eens kennes met haar mogen maken.Heb ik natuurlijk maar niet op gereageerd. Krijgt al vragen van andere verzamelaars of ik een kaartje voor ze heb maar er zijn er maar een paar die een kaartje krijgen van me en ik denk dat ik er zoveel extra toch ook niet van joyce zal krijgen. Maar het word tot nog toe het eerste geboortekaartje van 2002 want daar heb ik er nog geen een van in mijn verzameling.
Groetjes van bijna oma Hilde