Column van Diny (een "bijna" oma)
Bijna drieëndertig weken, nog zo'n zeven te gaan!
Het begint op te schieten, het buikje is inmiddels een echte buik geworden en Claudia nog steeds een stralende, goed uitziende aanstaande moeder. Sommige mensen vinden haar buik niet zo dik voor de duur van de zwangerschap, de meningen zijn verdeeld. De gynaecoloog vond haar baarmoeder groter dan verwacht toen hij ging meten en ik vind hem ook behoorlijk.Van de week zag ik haar de supermarkt uit komen en vond haar echt een waggelende aanstaande mama. Maar mijn lieftallige dochter is het daar niet mee eens. Toen ik haar mailde wat ik vond, kreeg ik deze reactie retour: "Ik de supermarkt uitwaggelen? Echt niet, ik heb het loopje van een catwalkmodel. Heupwiegend en draaiend schrijdt ik over de straat. Terwijl de fans zich aan mijn voeten zouden willen storten, maak ik me snel en lenig uit de voeten".
Ik heb haar maar in die waan gelaten, illusies moet je nooit verstoren!
Gisteravond heeft ze bij ons gegeten. Dat had ze gevraagd omdat Michel een vergadering had en zij de hele dag moest werken en 's avonds nog een extra yogales zou hebben. Toen ze mailde of het goed was, kreeg ik meteen te horen dat ik het rustig mocht zeggen als het niet uitkwam, geen probleem. Tussen haakjes stond er ter geruststelling even achter dat het dan mijn schuld was als … (koosnaampje voor de baby dat ik niet in mijn column mag gebruiken) geen vitamientjes naar binnen kreeg die dag.
Toen ze hoorde wat er eerst op het menu stond, zag ze er toch maar vanaf. Wij hadden het afgelopen zaterdag bij hen gegeten en vonden het zo lekker dat we het ook wilden maken. Ze hadden het zelf van de week nog een keer gegeten en ze vond drie keer in een week wat teveel van het goede. Maar Claudia had mazzel, de supermarkt had het niet in voorraad dus wij moesten ons menu (de buren kwamen ook eten) aanpassen.
Toen ik Claudia om vier uur belde dat het gewoon lasagne werd, was ze helemaal opgelucht, is op haar brommertje gesprongen en heeft voor het eten heerlijk in ons ligbad gelegen. Moeder en kind kwamen helemaal rozig aan tafel en lieten zich het eten goed smaken. Verschillende soorten dubbelvla gleden ook moeiteloos naar binnen en zo kon ik gisteravond rustig gaan slapen, moeder en kind hadden weer genoeg vitamientjes, mineraaltjes en dat soort dingen naar binnen gewerkt!
Afgelopen maandag is ze weer voor controle geweest en kreeg ze weer een echo. Ik ben er deze keer niet bij geweest maar Claudia heeft de baby weer kunnen bewonderen en alles gaat nog steeds prima. Zolang de dokter tevreden is, is zij het ook. In plaats van om de drie weken, moet ze nu elke twee weken voor controle.
Het begint nu best wel spannend te worden. Er moeten toch nog wat laatste dingetjes geregeld worden. De meeste babyspullen zijn nu aangeschaft en gewassen. Ik moet zeggen dat Claudia overal heel rustig onder blijft, althans uiterlijk. Ik begin af en toe over spullen inpakken voor de verhuizing maar Claudia zegt steeds: "komt wel goed."
Ik hoop het, want je moet er toch niet aan denken dat alles nog na de bevalling moet worden ingepakt. Dan mogen we wel uitkijken dat we door de drukte en de stress niet per ongeluk de baby in een doos stoppen en niet meer terug kunnen vinden! Maar eigenlijk vind ik het wel lekker dat ze er zo rustig onder blijft en natuurlijk heeft ze gelijk. Eens staat de hele boel in het nieuwe huis en dan kunnen we lachen over hoe het allemaal is gegaan. Ik weet niet of ze ooit aan een tweede baby zullen kunnen denken maar mocht het zover zijn, vraag ik wel of ze van plan zijn om nog jaren te blijven zitten in hun huis en anders even wachten met proberen!
Volgens Claudia is de baby een behoorlijk druktemakertje, dat vind ik heel leuk om te horen. Michel komt al zo'n dertien jaar bij ons over de vloer en kent Nick, Claudia's broertje van zeventien, dus al van kleins af aan. Hij heeft wat afgelachen als Nick vervelend was en snel wegrende. Maar binnenkort kunnen wij lachen want Michel is met zijn drieëndertig jaar ook de jongste niet meer. Dus ik heb al visioenen van een hijgende Michel die achter zoon/dochterlief aanrent met zijn tong op zijn schoenen.
Ik hoop dat het zo'n watervlug kindje wordt dat zijn/haar ouders snel de eerste grijze haren bezorgt, overal op en in klimt, en Claudia en Michel regelmatig doet verzuchten: "Als we dit van tevoren hadden geweten. Jeetje, hé, wat is dit vermoeiend."
Hoe luidt het gezegde ook alweer: "Wie het laatst lacht, lacht het best!"
Hebben we alleen één probleem, hoe houden we het wurm in toom als het bij ons is. Dat zij erachteraan moeten rennen, is tot daar aan toe. Maar ik zie mezelf niet als Speedy Gonzales racen (om over opa maar te zwijgen) omdat mijn kleinkind het in zijn/haar hoofdje heeft gehaald om te kijken hoe het er aan de andere kant van die geparkeerde auto's uit ziet of om ook te gaan zwemmen bij de eendjes. Dus hoop ik ondertussen stiekem dat het alleen nu in de baarmoeder en straks bij Claudia en Michel thuis een druktemakertje wordt en dat het als het bij opa en oma komt logeren, zo'n modelkind wordt die heel lief gaat zitten spelen, alles eet wat wij het voorschotelen en dan ook nog zonder te knoeien als het even kan. Zo eentje waarvan je zegt: "Daar wil ik er wel tien van." (en daar dient het volgende probleem zich dan aan: hoe krijgen we die twee dan zo ver dat ze nog even doorgaan!!)
Groetjes van "bijna" oma, Diny.
Reacties:
Ik heb je stukjes eens doorgelezen.
En die kleine krijgt echt een fijne oma
Succes ermee