Home » Columns » Column van Diny » Wat een grietje!

Column van oma Diny

Wat een grietje!

Nikita is alweer bijna 7 maanden. Het is en blijft een heel lief, makkelijk kindje. Met recht een zonnetje!!
Ze verkent inmiddels de kamer als ze op de grond ligt om wat meer ruimte te hebben. Waarom heeft Claudia dat gedaan?
Madam begon te kruipen op haar manier en dat red je niet in de box. Het is niet om aan te zien, zo lachwekkend als ze het doet maar ze gaat als een speer door de kamer. Ze zet zich af met haar rechterarm en doet haar linkerbeen helemaal haaks opzij langs haar lichaam. Dan zet ze zich met haar voetje af alsof ze loopt en komt zo steeds een behoorlijk stuk vooruit. Steeds wat speelgoed in de buurt en daar ging ze vrolijk op af. Totdat... Ze ontdekte dat er buiten speelgoed nog een heleboel andere interessante dingen zijn in de kamer.
Ze heeft al een paar keer mandjes uit de kast geplukt en ze probeert de krantenbak te pakken te krijgen. Het stereomeubel vindt ze ook erg aantrekkelijk, ze probeert te vissen naar de sleuteltjes. En de glazen deurtjes zijn helemaal het einde en worden nu steevast voorzien van plakhandjes. Kortom: ze ziet dat er veel meer is dan haar eigen spulletjes. Zoals Claudia van de week zei: "Let the fun begin!!"

Nikita kreeg uitslag op haar voetjes, een beetje raar en er kwam ook wat vocht uit. Claudia belde al en begon over een allergie of zo. Omdat ze toch naar het consultatiebureau moest, heeft ze nog een dagje afgewacht. De arts daar keek ernaar en zei: "Gefeliciteerd, ze heeft de waterpokken."

Claudia natuurlijk helemaal verbaasd. Welk kind heeft nou alleen maar waterpokken op zijn/haar voetjes? Nou, er zijn er nog wel een aantal bij gekomen o.a. in haar nekje en op haar beentjes, maar het viel reuze mee. Geen gespikkeld kind, niet doodziek, dus dat was mazzel!
Nou, mooi niet… Bij Nikita gaat altijd alles net even anders. In no time had ze gele bultjes op de pokkies zitten en waren ze behoorlijk ontstoken. Via de huisarts kreeg ze penicillinezalf en nu heel langzaam geneest het weer. Ze zal er waarschijnlijk best wel last van hebben gehad, maar veel hebben we er niet van gemerkt. Ze werd 's nachts iets vaker wakker en was dan wel een beetje zielig, maar dat is inmiddels ook weer over. De vraag is nu of het helemaal weggaat of er kleine littekentjes achterblijven als tastbaar bewijs op haar voetjes?!

Haar menu is ook behoorlijk uitgebreid. Claudia houdt ontzettend van koken. Nikita zal alles moeten leren eten en daar is haar mama al mee begonnen. Claudia kijkt wat er in potjes zit en maakt alles vers. Alle soorten fruit worden gemengd en gepureerd. Peer is daarbij wel erg favoriet bij Nikita, maar eigenlijk doet ze overal haar mondje voor open.
Verder zijn er al heel wat groentes met aardappeltjes gemengd met de staafmixer en dan eventueel gehakt of kip erbij. Alles gaat ook moeiteloos naar binnen want madam is geen moeilijke eter. Ook hier weer een favoriet: aardappeltjes, worteltjes en kip. Volgens Claudia een soort hutspot.
Van de week stond er spaghetti op het menu. "Wat in potjes kan, kan ik ook", dacht Claudia. Dus spaghetti gekookt, tomaatjes er doorheen, doperwtjes, geraspte kaas, oregano en een beetje gehakt. Staafmixer aan en pureren maar. "Het zag eruit alsof het drie keer was opgegeten en weer uitgekotst," zei Claudia: "Maar Nikita vond het heerlijk!"

Zaterdag waren onze kinderen hier nog voor onze trouwdag (30 jaar alweer!). We zijn lekker gezellig met zijn allen thuisgebleven, vanwege madam. Ze is nog te klein voor een restaurant maar hoort er overduidelijk bij, dus hebben we het op deze manier opgelost. We hebben wel gewacht met eten tot zij in haar bedje lag. Ze heeft eerst nog de hele badkamer ondergespetterd, maar ging heel lief slapen.
Van Claudia en Michel kregen we een vergroting van een mooie foto van Nikita in een lijst, gemaakt door een nichtje van ons die fotografe is. Die kreeg meteen een plekje boven de schoorsteen, althans hij werd daar even tijdelijk geparkeerd.
De volgende dag bleek dat madam haar opa Gijs al helemaal heeft ingepakt en om haar vingertjes gewonden. Wat mij in die dertig jaar nooit gelukt is namelijk: hem meteen iets laten doen, kreeg zij moeiteloos voor elkaar. Even een boormachine, plugje, haakje en daar hing madam boven de schoorsteen mooi te wezen op een ereplaats. En dat binnen een dag na het krijgen van de foto. Hoezo oogappeltje van opa?!

Als abonnee van de Libelle las ik een oproep over je mooiste moment in 2002. Nou, dat was voor mij niet moeilijk te bedenken. Het jaar is nog niet om, andere kleinkinderen staan nog niet in de planning en veel bijzonders verwacht ik verder niet. Een flinke prijs in de Staatsloterij zou leuk zijn, maar dat overkomt altijd anderen! Dus ik achter het toetsenbord en een stukje ingestuurd over het "oma-worden" en de eerste tijd met Nikita.
Laat ik nou gisteren een reactie krijgen van de redactie. Vanwege de overweldigende hoeveelheid reacties kan het niet helemaal geplaatst worden, maar een citaat uit mijn verhaal komt wel in Libelle nummer 50. Leuk, hé!!

Groetjes van Oma Diny.

Nikita heeft haar eerste tandje!
Claudia belde me helemaal trots op mijn werk op met de mededeling dat ze superleuk nieuws had. Net 7 maanden en nu al haar eerste tandje, dat is een stuk vlotter dan haar moeder en Esther. Die hadden een tandeloos bekkie tot richting hun eerste verjaardag.
Haar haartjes gaan ineens ook hard groeien. Vlechten lukt nog niet maar het begin is er. Vandaar dat een melige Claudia mij twee foto's opstuurde met daarbij de tekst: "Zoek de verschillen!"