< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Bijna anderhalf jaar!

Column van oma Diny

Bijna anderhalf jaar!

Nikita is weer behoorlijk veranderd. En een aardig uitgekookt bijdehandje is het ook. Als deze dame ergens haar zinnen op heeft gezet, zorgt ze ervoor dat ze het krijgt ook. Weliswaar op een heel lieve manier, ze zeurt of dreint niet maar intussen…

Vorige maand paste Michel op terwijl Claudia die dag moest werken. Op haar werk kreeg ze het volgende mailtje:

Hoi Clau, Alles gaat hier zijn gangetje. Nikita ligt nu in bed voor een tukkie. Vanochtend nog de helft van haar bolletje gegeven waarna madam aangaf verder geen trek te hebben in bolletjes. Bijna had ze daarna een appel te pakken maar ik liet resoluut merken dat het zo niet werkt. Nikita is gaan spelen waarna ik het voorval vergat. Tijdens het stofzuigen kwam Nikita heel lief helpen. Op een gegeven moment ben ik druk bezig en ik zie Nikita langskomen terwijl ze de stofzuiger richting keuken duwt. Ik lach en denk bij mezelf: "Laat maar gaan want ze is in ieder geval zoet bezig." Even later, nadat ik ingespannen onder de banken en kastjes heb gezogen, hoor ik op de achtergrond zachtjes: "Appel?"

Ik draai me snel om en zie dat die gluiperige dochter van ons gewoon de stofzuiger naar de tafel heeft gerold waarna het dametje erop geklommen is om aan te tonen dat als Nikita een appel wil... dan wil ze ook een appel. Dan zal ze die zelf wel even pakken! Je ziet het als vader stel ik niet veel voor want er wordt gewoon niet geluisterd. Ik ben op Internet inmiddels een vakbond gestart voor vaders met kinderen die niet naar ze luisteren. Na onze vakantie is de eerste luistersessie, mag je om de beurt uithuilen op de schouder van de ander en dan vertellen waarom je zo'n zwaar leven hebt als vader van een niet luisterende dochter…
Arme Michel!!

Hun vakantie was ook niet zo'n groot succes. Op de zaterdag voor ze vertrokken, had Nikita ruim 39 graden koorts. Zondag ook nog, ze was niet doodziek maar duidelijk niet lekker. Op maandagmorgen viel het mee, maar Claudia is toch even met haar bij de huisarts langs gegaan. Die heeft haar nagekeken maar vond geen enkele reden om de reis te annuleren. Ze konden gewoon 's nachts vertrekken naar Schiphol. Ja, en dat viel even tegen. Nikita moest uit haar slaap gehaald worden en bleek ineens gigantisch verkouden te zijn. Tot overmaat van ramp moesten ze de kinderwagen afgeven om ingeladen te

worden, dus daar zaten ze dan 's nachts om half drie terwijl het vliegtuig pas twee uur later zou vertrekken. Nikita kon dus niet meer slapen. Met de wagen hadden ze nog wel wat kunnen rondlopen, maar nu was dat geen doen. In het vliegtuig heeft ze nog wel wat geslapen, maar dat was veel te kort.
Turkije bleek mooi te zijn, ondanks de hoge temperatuur viel de warmte daar mee en de vakantie kon beginnen. Nikita gooide echter roet in het eten door verschrikkelijk te gaan hoesten. Daardoor sliep ze erg slecht en hetzelfde gold voor Claudia en Michel. Ik kreeg geen vrolijke sms'jes uit het verre vakantieland.
Claudia had na een paar dagen besloten dagen om er toch maar een dokter bij te halen, maar toen leek het de volgende dag weer iets beter te gaan. Langzamerhand knapte ze op, al at ze slecht en was ze behoorlijk afgevallen. Ik kreeg een sms'je dat ze eindelijk heerlijk aan het zwemmen waren en het daar nog wel een weekje konden uithouden. We kregen zelfs een mailtje, gestuurd vanaf het terras van een restaurantje waar ze vaak zaten. Je kon daar gratis internetten. Apart toetsenbord hadden ze daar, lekker gekleurd en Nikita vond het wel wat.
Het ging dus duidelijk beter... Totdat zowel Nikita als Michel vlak daarna een oorontsteking kreeg en niet meer in het water mochten. Met een temperatuur van boven de 40 graden is dat niet echt lekker. De sms'jes werden weer minder vrolijk tot zelfs de trieste mededeling volgde dat ze zouden kijken of ze eerder naar huis konden. Dat bleek echter vrij duur te zijn en op zaterdag kreeg ik bericht dat ze hun tijd maar uitzaten tot dinsdag, maar dat ze blij zouden zijn als ze weer thuis waren.
Wij zaten vol spanning te wachten. Claudia had gevraagd of we bij hun thuis wilden wachten tot ze er waren. Ik verwachtte een broodmager, bleek grietje maar Nikita was toch lekker bruin en omdat ze de laatste paar dagen, dankzij een penicillinekuur, weer goed had gegeten, viel het met haar gewicht ook mee.
Ze was duidelijk blij dat ze weer in haar eigen huis was en begon meteen met haar speelgoed te spelen. Alles was weer nieuw en leuk. Vanaf de eerste nacht thuis ging het slapen ook weer goed. Waarschijnlijk heeft heimwee haar tijdens het ziek zijn ook parten gespeeld. Zelf ben je ook het liefste in je eigen omgeving als je je beroerd voelt.
Ze willen zeker nog een keer naar Turkije. Aan het land en de aardige bevolking heeft het niet gelegen. Maar dan wel als Nikita wat groter is en helemaal in orde. Dat wordt dus ooit een lastminuut reis boeken!

Het kwekkie van Nikita staat weinig stil en alles wat eruit komt, komt er ook vrij goed uit. Het is dus heel erg op je woorden letten, wil je niet voor vervelende verrassingen komen te staan, want deze dame zegt alles letterlijk na. Ze begrijpt ook heel veel. Als je iets vertelt, zie je die hersentjes werken. Boekjes lezen is een van haar grootste hobby's. Zeker drie tot vier keer per dag komt ze met een stapel boekjes aanslepen om voorgelezen te worden. Ze herkent ook heel veel dingen en benoemt ze goed.
Ik was laatst met Claudia en Nikita in een tuincentrum en daar waren kalenders en kaarten van dieren. Ineens roept ze "Aap!"
Ik sta heel verbaasd te kijken, want ik kon geen aap ontdekken. Wel koeien, varkens, konijnen en schapen. Bleek ze dus een schaap te bedoelen. Inmiddels kan ze het goed uitspreken, maar toen lukte de "sch" nog niet. Ze had echter wel gelijk, die kleine opdonder.
Laatst zijn ze naar het bos geweest. Nikita heeft er heerlijk rondgelopen en ze begint dingen in de natuur te ontdekken en mooi te vinden. Vooral insecten vind ze erg interessant. En toen Michel een sprinkhaan had gevangen en vasthield in zijn hand, was ze niet bij hem weg te slaan. Wie weet waar het goed voor is. Misschien doet ze later ooit mee aan Expeditie Robinson jaargang 25 en griezelt dan niet van die kruiperige beestjes!


Op zondagochtend krijgt ze een gekookt eitje. Daar is ze helemaal verzot op. Mama helpen en iets aan een ander geven doet ze ook graag. Dus Claudia gaf haar verleden week zondag een gekookt (gepeld) eitje in haar ene hand en het zoutvaatje in haar andere met de woorden: "Breng die maar naar papa."
Nikita begint keurig te lopen en glundert helemaal door die belangrijke taak. Tot ze zich ineens realiseert wat voor lekkers ze daar in haar ene handje heeft. Claudia zag haar handje, die met het ei natuurlijk, naar haar mondje gaan en ze wilde al bijna een hapje nemen. Claudia zei snel: "Nee, deze is voor papa, ga maar brengen."
En vervolgens kon Nikita de kracht opbrengen om dat overheerlijke ei naar Michel te brengen. Knap, hoor, die kleindochter van mij. Gaat niet meteen overstag voor de eerste de beste verleiding. En natuurlijk werd ze daarna zelf ook beloond met een eitje!!

Gisteren hadden we in de stad afgesproken met Claudia. We moesten daar allemaal zijn. We zouden daarna gezamenlijk naar Claudia's huis rijden voor koffie en later een broodje.
We hadden voor Nikita een roze poppenbuggy gekocht. Nou, die viel in de smaak. Ze croste er de hele kamer mee door. De pop die Claudia van boven had gehaald en erin gezet, werd er meteen weer uitgegooid. Een lege wagen was kennelijk leuker. (O jee, 't zal toch geen voorteken zijn van een moeder die haar kinderen later vergeet of verwaarloosd?!)
Ze is inmiddels ook sterk genoeg om het wagentje op te tillen en dat deed ze dan ook veelvuldig, ondertussen zware zuchten slakend. Je kon zien dat ze er echt blij mee was. Haar vriendinnetje, Robin heeft er al langer eentje en daar was ze ook niet bij weg te slaan. Nu kan ze er thuis ook mee spelen, gelukkig.
Claudia zou nog een foto maken van Nikita met haar nieuwe aanwinst. Maar het kleine "kreng" wou beslist niet dat ze bij de column kwam te staan. Ze rende steeds met buggy en al weg, dus hierbij haar eerste aantekening wegens slecht gedrag!!

Over twee maanden zijn we haar eerste Sinterklaasfeest aan het vieren. Claudia en Michel willen dat heel graag, mits Nikita niet overstelpt wordt met cadeau's. Ze is er eigenlijk nog iets te klein voor maar omdat het zo gezellig is, beginnen we er dit jaar al mee.
In overleg met haar papa en mama kan iedereen één cadeau'tje voor haar kopen en zijzelf willen natuurlijk ook een aantal dingen geven. Het moet gewoon een leuke gezellige middag worden zonder dat het overdreven is. En omdat wij het daar helemaal mee eens zijn, houden we ons er natuurlijk aan. Ons cadeau'tje ligt al klaar op zolder. Ik zal niet verklappen wat het is. Maar als die buggy nog leeft tegen die tijd, kan het er in rondgereden worden!

Groetjes van oma Diny



[Reageer]