< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Echt oma!

Column van oma Diny

Het is zover, ik ben nu echt OMA!!

Op 11 april om 14.06 is onze kleindochter Nikita Anoushka geboren. Ze weegt 3260 gram, heeft blonde haartjes en grote ogen waarmee ze iedereen het eerste anderhalf uur heel doordringend aankeek. Ze heeft het haar papa en vooral mama niet makkelijk gemaakt, maar haar aanwezigheid vergoedt veel!

Claudia was de laatste tijd echt aan het einde van haar Latijn. Veel last van haar darmziekte en gewoon totaal geen energie meer. Omdat het zo'n ontzettende doorzetter is, hoorden we haar niet klagen maar makkelijk had ze het zeker niet. Dus heeft ze op een gegeven moment met de gynaecoloog afgesproken dat ze zouden kijken of de baby misschien wat eerder zou kunnen komen. Vandaar dat ze zich gistermorgen om halftien moest melden in het ziekenhuis op de kraamafdeling voor een behandeling met gel. Ik ben met haar meegegaan. Michel wilde liever vrij nemen als de baby er zou zijn, hij heeft zijn dagen hard nodig voor de verhuizing. En omdat de eerste er meestal niet meteen uitfloept, zou hij tijd genoeg hebben om te komen als er wel iets serieus zou gebeuren.
Claudia werd eerst een half uur aan het CTG gelegd om te kijken hoe het was voordat ze gel inbrachten. Daarna konden we mooi zien dat ze vrij snel reageerde met lichte weeënactiviteit. Niet voldoende om haar te houden en verder in te leiden maar ze moest de volgende dag om halftien (vandaag dus) weer terugkomen.
's Avonds werd ze echter gebeld door een van de gynaecologen, dat ze zich de volgende ochtend om halfacht moest melden op de verloskamer want ze gingen haar toch inleiden. Claudia heeft de hele nacht last van weeën gehad en kon niet slapen, Michel heeft af en toe nog wel een beetje kunnen slapen. Vanochtend dus een laatste ontbijt met zijn tweetjes en op naar het ziekenhuis.

Daar aangekomen, bleek ze twee cm. ontsluiting te hebben, werd ze opnieuw aangesloten aan de CTG en kreeg naderhand een infuus ingebracht. Het gevolg was dat er vrij snel pittige weeën kwamen. Ik was van kwart over 9 tot kwart voor 10 even bij haar in de verloskamer en vond dat ze zich kranig hield.
Ik ben op de gang gaan zitten in een hoekje waar een paar stoeltjes stonden en had genoeg te lezen bij me om me bezig te houden de rest van de dag (bij eerste kinderen duurt het meestal lang, nietwaar!) De bedoeling was dat als Michel heel even naar buiten wilde, ik dan bij haar zou blijven. Maar hij is de verloskamer niet meer uitgeweest want de weeën volgden elkaar ontzettend snel op.
Om bij half 12 vroeg Claudia om een verdoving met de woorden: "Mag ik nu een verdoving want dit hou ik echt niet vol hoor tot vanmiddag vijf uur."
Ze hadden gezegd dat ze een bevalling in kantooruren voor haar zouden regelen en kantoren sluiten om een uur of vijf, dus daar hield ze zich aan vast. De verdoving mocht maar toen ze onderzocht werd, werd er gezegd: "Dat moesten we maar niet meer doen want je hebt al 8 cm. ontsluiting."
Logisch dat ze het bijna niet meer volhield, het ging ook vrij snel met de ontsluiting.
Af en toe kwam er een verpleegkundige naar me toe om te melden hoe de stand van zaken was, ik kon me nog redelijk concentreren op mijn leesvoer en de tijd ging eigenlijk best snel. Om tien over twaalf kwam de verpleegkundige melden dat ze zo ging persen, vanaf dat moment moest ik zinnen soms drie keer overlezen en dan wist ik nog niet wat er stond! (Achteraf klopte dit niet, ze mocht pas om vijf voor één persen.) Ik dacht dat het rond één uur wel zo'n beetje geboren zou kunnen zijn.
Terwijl het 's morgens best druk was op de gang en er veel mensen langs liepen, werd het nu steeds stiller. En het werd kwart over 1, halftwee, maar nog steeds kwam niemand me ophalen. Rond kwart voor twee zag ik een gynaecologe naar de verloskamers gaan en toen had ik al zoiets van: "O jee, die heeft vast niet genoeg kracht meer, anders was het er allang geweest."
Naderhand kwam ze weer langs lopen en vroeg of ik de moeder van Claudia was. De baby was geboren, alles was goed maar ze kon nog niet zeggen wat het was want dat wilden ze zelf vertellen. Ze waren nog even bezig met Claudia, ik zou straks gehaald worden en erbij mogen. En dan duren die minuten verdomd lang. Gelukkig kwam Michel op een gegeven moment aanlopen en vertelde trots dat ze een dochtertje hadden. Claudia had naar me gevraagd, ze wilde dat ik kwam. Logisch, ze was hartstikke trots en wilde graag dat ik Nikita ook zou komen bewonderen.

Toen ik binnen kwam, zag ik een emotionele Claudia met een schattig klein meisje in haar armen. Ik had verwacht dat ik meteen helemaal vol zou schieten, maar ik hield me meer bezig met hoe het met Claudia was, de emoties bleven achterwege. Wat zag Claudia er ontzettend uitgeput uit. Ze trilde nog helemaal, huilde maar zei wel heel trots terwijl ze de omslagdoek opendeed: "Moet je kijken hoe mooi ze is, klein, hé, die handjes en die voetjes."
Ik zag een hoofdje met haar, een gaaf koppie, helemaal niet gerimpeld zoals Claudia indertijd. Maar ze lag net de andere kant op dus ik kon haar gezichtje niet goed zien. Omdat Claudia nog gehecht moest worden, wilde ik niemand in de weg lopen en ben maar blijven staan. Pas toen Michel haar even overnam, kon ik haar goed bekijken en inderdaad ik was ook meteen weg van haar!
Claudia had het niet makkelijk tijdens het hechten, de verdoving werkte niet helemaal meer. Maar "IJzeren Heinig" als ze is, wilde ze geen extra verdoving want die prikken zijn ook geen pretje. Dus lag ze haar pijn te verbijten en mijn bewondering werd alleen maar groter.
Nikita werd naar de babykamer gebracht en aangekleed. Toen Michel dat is gaan filmen, ben ik bij Claudia gebleven. Ik was hartstikke trots op haar, net als Michel trouwens, ze had het toch maar geflikt zonder keizersnee!
Vlak daarna kwamen Michel zijn ouders, een trotse opa en oma. Opa kon nu met eigen ogen zien wat die karpertjes van zijn zoon ervan gemaakt hadden en het resultaat stemde hem bijzonder tevreden! Ook hij verwonderde er zich over dat ze niet zo gerimpeld was maar een lekker koppie had. Nick kwam zijn nichtje bewonderen en Claudia's beste vriendin Edith met haar vriend Bas kwamen ook kijken.
Nikita lag rond te kijken met die grote ogen van haar, dat wekte wel verbazing op bij iedereen. Ze was echt klaarwakker en lag met doordringende ogen iedereen aan te kijken en te luisteren als er tegen haar werd gepraat. Even schoot er door me heen dat die gedachte van zo'n bijdehandje, zo'n watervlug friemeltje van een tijdje geleden, nog wel eens waarheid zou kunnen worden. We zullen zien!!
Toen Claudia naderhand onder de douche was geweest en naar een gewone kamer gebracht, kwam de andere opa uit zijn werk en Claudia was zo blij dat ze eindelijk haar dochtertje ook aan haar vader kon laten zien. Ze was weer aardig bijgetrokken en had net wat gegeten en gedronken waardoor ze zich een stuk beter voelde. Niet lang daarna zijn wij allemaal naar huis gegaan, Claudia en Michel moesten ook lekker samen kunnen genieten. Michel is lekker bij haar gaan liggen en volgens hem heeft Claudia zelfs even geslapen.
's Avonds kwam Esther op bezoek met haar vriendin Wilma en Michel zijn broer, Arjen met zijn vrouw Steffie. Nikita werd weer bewonderd en iedereen was vond haar hartstikke leuk. Claudia moest nog een nachtje blijven, dat vond ik wel een lekker idee. Toch nog even controle, ze heeft behoorlijk wat bloed verloren en je moet maar afwachten hoe het met haar darmen gaat. Ze vond het heel moeilijk dat Michel weg ging, en daarna was ze voor het eerst alleen met Nikita.

12 April, in de middag.
Ja, en toen hoorde ik vanmorgen hoe het verder ging. De zo vrolijk geplande thuiskomst ging jammer genoeg niet door. Claudia is bevallen met behulp van een vacuümpomp en een knip, dit omdat Nikita verkeerd om lag, ze was een sterrekijkertje en paste zo niet door het geboortekanaal. Door alle druk en kracht was de boel van beneden zo opgezet dat Claudia niet meer zelf kon plassen. Dus ze moest blijven tot dat alles weer geslonken was en normaal werkte.
Nikita heeft de hele nacht liggen spugen en pruttelen. Die was duidelijk misselijk en ze heeft ook een behoorlijke bloeduitstorting op haar achterhoofdje. Ook heeft ze nog niet willen drinken waarschijnlijk omdat ze gewoon moet bijkomen van de bevalling.
Natuurlijk is het hartstikke jammer maar aan de andere kant is een beetje extra controle in het geval van Claudia natuurlijk nooit weg. Ongetwijfeld zal ze teleurgesteld geweest zijn maar toen ik vanmorgen met de andere trotse oma op bezoek ging, was daar niets meer van te merken. Ze zijn alleen maar stapelverliefd op Nikita. Michel hing met zijn hoofd in het wiegje en kon geen oog van haar afhouden. Toen de gynaecologe vanochtend vertelde dat Claudia moest blijven, zei ze er heel vriendelijk bij tegen Michel dat hij ook wel mocht blijven. Zijn reactie: "Al waren jullie met tien paarden aangekomen, jullie hadden me toch niet weg gekregen."
Ik weet niet hoe het verder gaat maar als hij nu al zo'n houding aanneemt, hoe zal het dan gaan als er ooit belangstellende jongens voor de deur komen voor zijn dochter? Waarschijnlijk zet hij een honkbalknuppel bij de voordeur om ze weg te jagen, kom niet aan zijn prinsesje.
Hij heeft ook gisteren zijn vriend Frank gebeld, die van die leuke dochter Robin. Michel vertelde hoe de bevalling was gegaan en eindigde met de woorden: "Er is alleen één probleem."
Dus Frank helemaal ongerust tot Michel verder ging met de woorden: "Jouw dochter vond ik hartstikke mooi maar die van mij is nog 10 keer mooier!!"
Daar kon Frank het weer even mee doen.

Als alles meezit, kan hij zijn twee meiden dus morgenochtend, op zaterdag 13 april, mee naar huis nemen en gaat deze oma een nieuwe poging wagen. Weer water op zetten voor kruiken, koffie klaar zetten voor de visite, versierd is er inmiddels vanmorgen al. De boeketten bloemen puilen de kamer uit, het wordt steeds gezelliger. Nu nog een lijntje in de kamer om alle kleertjes aan op te hangen, ze heeft al aardig wat gekregen gisteren in het ziekenhuis.
Ik had een mand klaarstaan met allemaal cadeautjes, 14 in totaal, zodat ze de komende twee weken elke dag een pakje kunnen openmaken. Ik heb 'm met ballonnen en al vanmorgen toch maar mee genomen naar het ziekenhuis om haar weer op te vrolijken. Er zit een boekje van Anne Geddes met allemaal plaatjes, van internet afgehaald, en gedichtjes voor bij de cadeautjes. Het stond in ieder geval fleurig in de ziekenhuiskamer, ze moeten er maar het beste van maken. Nog even, nog één nachtje en onze kersverse kleindochter Nikita kan in haar eigen bedje!

Groetjes van een zeer trotse OMA Diny.



[Reageer]