Column van Els
Ons allerliefste poppemieke
Een jaar is alweer voorbij en het is me er nogal eentje geweest.Mijn zwangerschap ging niet zo gemakkelijk. De baby stelde het wel heel goed, maar mijn bekkeninstabiliteit stak al weer vlug de kop op. Gelukkig kon de kinesiste me goed helpen en is het al bij al nog redelijk meegevallen. Er zijn momenten geweest waarop ik amper kon stappen en ik bang was voor wat nog zou komen, maar ik heb me erdoor geslagen.
Eind mei ben ik moeten stoppen met werken, het werd lichamelijk veel te zwaar. Het aftellen tot de grote dag duurde lang en de verzorging van Yannis begon me alsmaar zwaarder te vallen. Niet dat hij een moeilijk kind is (het is echt een schat van een jongen), maar ik kon hem amper nog optillen of zo. Gelukkig kan hij gemakkelijk alleen spelen en lukte het me om toch af en toe wat te rusten.
Toen ik 20 weken zwanger was en naar de gynaecoloog ging voor een echo, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Ik zag dat de baby goed lag en ik wou graag het geslacht weten. Kristof wou het echt niet weten voor de bevalling, dus dat werden 20 moeilijke weken voor mij. Het is me gelukt, hij wist het pas toen ons kleintje geboren werd.
De dag voor ik 40 weken zwanger was, ging ik voor de laatste keer op controle (om 18 uur). Ik had bijna 2 cm ontsluiting en de gynaecoloog heeft me toen gestript. Ik zat al dagen met voorweeën (die spijtig genoeg telkens stil vielen) en had nu wel lang genoeg gewacht. Het begon eigenlijk al meteen met lichte weeën. Ik was bang dat ze weer zouden stilvallen, maar rond 23 uur werd ik wakker doordat de weeën toch al pijnlijker werden. Na een tijdje stond ik op en installeerde me in de zetel zodat Kristof rustig nog wat kon slapen.
Om 2 uur heb ik mijn moeder gebeld zodat zij tot bij ons kon komen om bij Yannis te blijven. Zo moest hij niet uit zijn bedje komen en zou hij pas wakker worden als hij al grote broer was geworden. Om 10 voor 4 waren we in het ziekenhuis, ondertussen had ik al 5 cm ontsluiting. Ik koos toch voor epidurale in de hoop dat ik de bevalling wat beter mee zou kunnen maken dan bij Yannis het geval was.
Tegen 8 uur was alles klaar om naar de verloskamer te gaan. Op 3 oktober 2002 om 8.16 uur werden we trotse ouders van een heel flinke meid, Jits. Kristof was eventjes verrast, hij verwachte een jongen, maar was heel blij met zijn dochtertje. Jits woog 3 kg 270 en was 49 cm groot.
De eerste weken deed Jits het heel goed. De borstvoeding ging heel goed en na een maand was ze al een kilo bijgekomen.
Spijtig genoeg is ze eind november ziek geworden en op 3 december 2002 werd ze opgenomen in het ziekenhuis met bronchiolitis. Omdat ze nog geen 3 maanden oud was, kon ze daar een ademstilstand van krijgen en dan kon ze maar beter in het ziekenhuis zijn zodat ze meteen gereanimeerd kon worden. Gelukkig is het allemaal nooit zover gekomen. Ze was na enkele dagen al goed genoeg om naar huis te mogen en daar verdere medicatie te krijgen.
Op 7 december mocht ze dan naar huis en moesten we haar nog 2.5 weken aërosol geven. Toen leek ze genezen, maar niet voor lang. Bijna meteen was de volgende bronchitis daar. Haar gewicht ging er sinds eind november ook al niet meer op vooruit. Half januari moest ik daarom voor de helft flesjes beginnen geven om zo wat gewicht bij te winnen. Een week later heb ik dan de knoop doorgehakt en zijn we volledig overgeschakeld op flesvoeding. Haar gewicht ging eerst goed, maar geleidelijk aan ging het ook alsmaar trager vooruit.
Ze blijft maar sukkelen met haar neusje en haar luchtwegen zijn bijna nooit volledig vrij. Ons Jits is echt wel een zorgenkindje. Gelukkig is het een heel lieve schat en is ze - ondanks haar lage gewicht - een heel flinke meid. Ze is heel stevig en kan al een hele tijd heel goed op haar beentjes staan (natuurlijk als je ze vasthoudt onder de oksel), momenteel doet ze niets liever dan dat. Nu zal ze verder moeten onderzocht worden naar de oorzaak van dat constante ziek zijn.
Ze krijgt nog steeds aërosol en heeft al 2 kuren antibiotica achter de rug, allemaal zonder veel resultaat. De kans zit er in dat ze met een voedselallergie zit, dat moeten we voorlopig nog wat afwachten.
Sinds januari werk ik voltijds in Brussel. Het valt me nogal zwaar. Ik heb amper nog tijd voor het huishouden en ik mis mijn kindjes. Momenteel heb ik last van een postnatale depressie waar ik hopelijk snel uitgeraak. Misschien dat het allemaal wat beter gaat als ik vanaf juni wat minder kan gaan werken (nu zit ik in mijn proefperiode en MOET ik wel fulltime werken). Ik kijk er echt naar uit, hopelijk gaat het tegen dan ook stukken beter met Jits en is ze dan al een stuk groter. Met haar 5 kg 140 op 20 weken is ze echt wel een heel klein meisje, maar wel ons allerliefste poppemieke.
Groetjes,
Els
Reacties:
Door: katleen op 15/04/2003 @ 13:41 
Hoi els,
Ik ben ook een trotse moeder van een dochtertje LIZE, zij is geboren op 25/9/02 een weekje vroeger dan jouw dochtertje. Ook wij hebben een paar moeilijke maanden achter de rug. Lize heeft constant last van slijmen en luchtwegeninfecties (zij is wel nooit tot een bronchitis gekomen) en wij hebben verschillende dokters bezocht die mij meestal afschilderde als een overbezorgde mama. Nu zijn we gisteren naar een derde dokter geweest die eindelijk naar mij luisterde en haar wil testen op allergiën. We moeten deze week nog even verder met de aerosol tot de infectie weer weg is en dan gaan we een krabbetjestest doen, ik hoop dat we eindelijk een antwoord gaan krijgen voor die lelijke slijmen. Ik hoop dat jullie snel beter worden - als je wil praten mag je me altijd mailen!
Hallo Katleen
Het is er nog niet van gekomen om je te mailen, ’t is wat druk geweest. Ik ga nu meteen naar huis. Je mag gerust zelf mailen als je wilt.
Groetjes,
Els
Door: Anoniem op 26/04/2003 @ 22:31
Hallo Els,
Ik kwam toevallig op je column terecht. Ikzelf heb ook een dochtertje, net even oud als Jits (° 3 oktober 2002)!! Ik leef dus zeker met je mee. Hopelijk komen jullie er beiden vlug bovenop. In elk geval sterkte toegewenst en alleszins heel veel leuke momenten met zoon en dochter...
(Als je graag even wil kennismaken met mijn dochtertje, je kan haar website vinden op www.jannedetroyer.be)