< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Gudrun » Eventjes voorstellen.

Column van Gudrun

Laat me ons eventjes voorstellen.

Mario is de toekomstige papa en is nu 35. Mijn naam is Gudrun, ik ben 27 jaar oud en mama in spé. We zijn momenteel 13 weken zwanger. Een zestal weken terug kreeg ik een sterk vermoeden dat er in mijn lichaam iets vreemd aan de gang was. Ik voelde me ongelofelijk moe en was heel vaak ziek.

Eerst dacht ik dat ik buikgriep had, maar ik bleef dagenlang misselijk. Mijn borsten voelden ook hard en pijnlijk aan. Uiteindelijk heb ik bij de apotheek een zwangerschapstest gehaald en ja hoor, we waren zwanger.

Mario was net volop aan het werk en ik wou hem dit nieuws echt niet via de telefoon vertellen... Ik kon het echter niet voor mezelf houden. Zo'n prachtige verrassing, dat moest ik delen.
Ik ben hals over kop in mijn auto gestapt en naar ons moetie gereden. Ze zag direct dat er iets gaande was en toen ik haar vertelde dat ik groot nieuws had, raadde ze het al voor ik iets moest vertellen. Ze was wel gelukkig maar reageerde toch niet zoals ik het verwacht had. Dit is tenslotte haar eerste kleinkind. Misschien voelt ze zich nu ietsje ouder dan gewenst.
Ongeduldig heb ik gewacht op Mario. Toen hij uiteindelijk thuis kwam, heb ik hem een sterke borrel ingeschonken en hem een klein geschenkje gegeven. Daarin zat een emmertje met zo'n schattig babypopje. Het was heel muisstil en toen nam hij me zachtjes in zijn armen. Hij keek me een beetje ongelovig aan, ik knikte en meteen lieper er tranen van geluk over zijn wangen. Mario had nooit meer gedacht dat hij ooit nog papa mocht worden en de emoties werden ons allebei teveel. Een kindje, gemaakt uit onze liefde... het leven is zo wonderlijk.
Even later zijn we nog bij zijn ouders langs gegaan om hen het nieuws te melden. Mario's moeder droomde al zolang van een kleinkind en aangezien Mario enig kind is en reeds 35, had ze de hoop al lang opgegeven. Je kan je wel voorstellen hoe gelukkig ze was. 't Was echt feest!!! Ze begon al direct over kleertjes, wiegjes en kinderkamertjes.
Ons appartement had echter maar 1 slaapkamertje. Juist groot genoeg voor ons tweetjes maar veel te klein voor drie. Onze zoektocht naar een huis met tuin is dan ook onmiddellijk begonnen. Weken aan een stuk tevergeefs de kranten doorzoeken en huizen bekijken.

Rond week 10 zijn we samen naar de gynaecoloog geweest. Ik was enorm benieuwd. We zagen ons kindje op de monitor. Hij/zij was heel beweeglijk. Dit gevoel hadden we allebei nog niet ervaren... dit was ons kindje, dit kleine wezentje dat nauwelijks 4 cm lang was.
Mijn buikje begon ook al een beetje op te zwellen. Ik vond dit nogal vroeg maar de gynaecoloog verzekerde mij dat dit niet abnormaal was. Binnenkort zal ik mij een nieuwe garderobe moeten aanschaffen.
Mijn collega's op kantoor zijn ondertussen ook op de hoogte gebracht. Ik ben de oudste in een groep van 7 vrouwen tussen 22 en 27 jaar oud. Iedereen leeft met me mee. Tijdens de lunchpauze praten we steeds over baby's, zwangerschap en bevallingen. Ik denk dat ik hier binnenkort een babyboom zal ontketenen.
Volgende week, week 14, mogen we terug naar de gynaecoloog. Deze keer nemen we een videocassette mee zodat we de oma's ook kunnen laten genieten.

Oh ja, uiteindelijk na wekenlang zoeken, vonden we ons droomhuis... een prachtige villa in een rustige buurt met 3 slaapkamers (ja, we willen meer dan één kindje, dat staat nu al vast) en een grote tuin.
We zijn nu reeds enkele weken aan het inpakken, schilderen en opruimen. Ik voel me al heel wat beter. Ik ben niet zo vaak meer misselijk en mijn energiepeil is terug naar omhoog. Dat moet ook wel want dit weekend verhuizen we en er is nog veel werk voor de boeg.

Tot binnenkort,
Gudrun



[Reageer]