Column van Mignon
Eerste verjaardag!
 |
Hoi, Dave is onlangs 1 jaartje oud geworden en dit hebben we gevierd met een leuke verjaardag. Bij vrienden hadden we al gemerkt dat het voor die kleintjes een heel drukke dag is. Dus besloten wij om uitnodigingen te versturen met daarop een tijd dat iedereen langs kon komen. Het zou dan wel even heel erg druk zijn. Maar dan zou het wel bij die uurtjes blijven en men zou ook niet eeuwig blijven hangen. En het klopte! Op 6 oktober om 12 uur ging de bel en er stonden gelijk al veel vrienden en familieleden van ons voor de deur, met allemaal mooie cadeaus. Dave wist niet wat |
Toen de meeste mensen er waren, kwam de taart met 1 kaarsje erop uit de keuken. Dave vond de taart er erg mooi uitzien en wilde met kaarsje met zijn vingertjes uitmaken.
We hadden op oorhand flink geoefend met het zingen want het zou leuk zijn, als Dave bij "Hiep, hiep, hoera", ook zijn handjes de lucht in zou doen. Op de crèche had hij het wel gedaan maar thuis, daar zongen waarschijnlijk veel te veel mensen, want hij stond met zijn mond open naar iedereen te kijken.
Uiteraard kreeg ook Dave een stukje taart, maar hij vond er niet zo veel aan. De vruchtjes die er op zaten gingen wel in zijn mondje, maar aan de slagroom kwam hij niet.
Er bleven maar vrienden komen met allemaal cadeaus. Zoveel dat Dave er helemaal gek van werd. Hij wilde alleen nog maar spelen en niets meer uitpakken. We besloten dus om de cadeaus maar op de tafel neer te leggen en die later eens uit te pakken. En ja, hoor, 4 dagen later was het laatste pakje uitgepakt.
Dave werd heel erg verwend en we hebben ook maar gelijk een aantal dingentjes elders neergelegd. Want anders weet hij echt niet meer met wat hij wil spelen.
Zoals ik in mijn vorige column had geschreven, moesten we vlak na Dave zijn eerste verjaardag naar het VU-ziekenhuis om te horen hoe nu verder en of we mogen stoppen met de antibiotica.
Op 15 oktober was het dan zover dus wij, op van de zenuwen, naar Amsterdam. Even wachten en nog even wachten… Tijdens het wachten werden er alvast wat kleine onderzoekjes gedaan. En dan weer verder wachten… Drie kwartier later kwam dan toch de kindernefroloog. Hij vond de echo's die in het Zaans Medisch Centrum de Heel gemaakt waren er goed uit zien, maar nog niet goed genoeg. Hij had het erover dat het een momentopname was en dat de blaas ook leeg was, etc…
Voor hij de beslissing wil maken of we mogen stoppen met de antibiotica, wil hij dat er eerst nog een mct-gram uitgevoerd wordt. Gelukkig mag die in De Heel gedaan worden. Maar tot die tijd moeten we doorgaan met de medicijnen.
Aan de ene kant vonden we het erg jammer dat we niet mochten stoppen, maar aan de andere kant is dit wel beter zo. Stel je voor dat we stoppen en het blijkt helemaal niet zo goed te zitten, dan hebben we opeens een doodziek mannetje en dat willen we helemaal niet.
Wat we nu kunnen doen, is duimen dat die mct-gram goed gaat en dat de uitslag ervan heel positief is. Dus tot ergens in december zijn we aan het duimen.
Verder gaat het erg goed met Dave. Met het vlak van lopen zit hij nog op hetzelfde: aan de hand vindt hij erg leuk, maar los, nee, dat durft hij nog niet. Als je vlak voor hem gaat zitten en hem roept dan wil hij wel eens stapje zetten, maar komt dan toch maar op zijn billen naar je toe. Het kletsen gaat wel met sprongen vooruit. Het lijkt wel of hij soms echt bewust dingen aan het vertellen is. Zo kijkt hij naar de foto's op de muur, wijst met zijn vinger en zegt dan: "Daaaa."
Of als hij mij niet ziet dan vraagt hij opeens aan zijn vader: "Maamaaa", en andersom net hetzelfde.
Dit is echt een heel leuke tijd. Hij leert zoveel bij en je wordt er zo bewust van dat hij baby-af is en een echt mannetje aan het worden is.
Liefs,
Mignon
