Column van Mignon
Wat wordt mijn mannetje groot.
 |
Hoi, Hier is weer een stukje over Dave. Met ons mannetje gaat het heel erg goed. Hij groeit lekker uit al zijn kleren en wordt al behoorlijk eigenwijs. Hij weet precies wie zijn papa en mama zijn. Maar ook bij wie van de twee hij moet zijn om te eten of te spelen. Als hij zijn pa ziet dan kan er alleen nog meer gelachen en gespeeld worden en bij mij, ja, dan moet je eten of slapen. Sinds een weekje heeft hij een piepklein tandje. Gelukkig heeft hij er weinig last van. Alleen heeft hij wel dat tandje al door zijn lipje gehad. Ja, het is een heel klein dun randje en gelijk al door dat lipje. Gelukkig heeft hij ook daar geen last van gehad. |
Dave is hard bezig met zich te verplaatsen, alleen kruipen, wil nog niet lukken. Dus rolt hij om tot hij bij de plek is waar hij naar toe wil. Dus ja, waarom gemakkelijk doen als het moeilijk kan. Ik vind het ook nog niet erg dat hij nog niet kan kruipen.
Hij wordt al zo groot, het baby-zijn is er al weer bijna af. Hij eet met de pot mee, zit rechtop en kan uren tegen je aan kletsen. In het begin vond ik het heel erg leuk dat hij een hapje mocht hebben, maar nu mag hij ook alweer een boterham met beleg.
Ook valt hij tegenwoordig om ongeveer 8 uur in slaap en dus hebben we nu de hele avond voor ons zelf. En dat is toch ook erg vreemd. Eerst moest hij de hele tijd bij je zijn en nu ligt hij heerlijk te slapen. Hetzelfde geldt ook voor de nachten. Hij heeft tot 6 maanden bij ons in de slaapkamer geslapen, weliswaar zoveel mogelijk in zijn eigen wiegje. En nu ligt hij alweer ruim een maand in zijn eigen kamer in zijn eigen grote bed. Hij heeft er zelf weinig moeite mee. , ik vind het echter vreselijk. Het liefst zou ik hem uit zijn bedje willen halen en hem bij me nemen maar ook ik moet accepteren dat hij ouder wordt.
Over 2 weken gaat hij voor het eerst uit logeren. Wij gaan samen met vrienden uit eten en hij gaat naar zijn opa en oma. Opa en oma vinden het erg leuke. Maar ik, ik vind het nu al niet meer leuk maar het moet. Want over een maand hebben we een bruiloft in Zeeland en daar kan hij echt niet mee naar toe.
De katten zijn Dave zijn beste vrienden. Hoewel zij vinden misschien van niet maar als Dave hen ziet, dan begint hij te schaterlachen en wil gelijk naar hen toe. Rocky, de oudste vindt het allemaal maar best zolang hij maar niet in zijn oren zit te gillen. Dat vinden alle katten toch iets minder.
Ik had nooit durven dromen dat de katten hem zo goed zouden accepteren. Wel gehoopt maar niet verwacht. Rocky was namelijk mijn mannetje voor Dave er was en was erg bang dat hij zich opzij gezet zou voelen. Maar zolang hij naast Dave op mijn schoot mag liggen, is alles goed.
Over twee weken moeten we weer naar het ziekenhuis toe voor controles aan zijn nieren. Het zijn dus weer even spannende tijden maar mijn gevoel zegt dat het erg goed gaat.
Groetjes,
Mignon
