Column van Mignon
Goed nieuws?
 |
Hoi, Het is al weer een tijdje terug, maar nu heb ik eindelijk weer even tijd om een stukje te typen. Met Dave gaat het heel erg goed. Hij is een mooi, groot en heel erg lief mannetje. Op 6 oktober is hij 2 jaar geworden. Hij werd weer heel erg verwend en heeft heel erg veel mooie en leuke spulletjes gekregen. Kortom hij heeft er heel erg van genoten. Een paar dagen later is zijn vriendinnetje Elise geboren. Vrienden van ons hebben een meisje gekregen en Dave is apentrots op het mooie meisje. Iedereen krijgt het te horen: "Baby Elise." Daarna zijn we ook nog een week op vakantie geweest, heerlijk een week naar Drenthe. In Ees hadden we een Landal-huisje gehuurd, een echt kinderhuisje met een GLIJBAANBED. En dat vond Dave geweldig. Elke avond voor het slapen gaan, ging |
| Dave een paar keer glijden. En 's morgens konden wij lekker uitslapen want hij deed zelf zijn slaapzak uit en ging glijden. Terug thuis moest hij even wennen dat er boven geen glijbaanbed was. Op 6 november 2003 zijn we weer naar het ziekenhuis geweest voor onderzoek. 's Morgens om 8:00 uur moesten we voor een echo. Dit vond Dave in het begin een beetje eng, maar al snel vond hij het wel grappig. Dat ding kietelde een beetje in zijn zij. Na de echo, moesten we naar de kinderafdeling voor het inbrengen van de katheter en bloedprikken. Maar omdat de arts-assistent nog bezig was, moesten we wachten. En dus maakte Dave de gangen van de kinderafdeling onveilig met een onwijs mooie houten loopauto. Om 9:00 uur werd de katheter pas ingebracht. Dave vond eerst het een beetje eng en pijnlijk maar daarna erg leuk. Nou kon hij plassen en het zien maar zonder zelf nat te worden. |
 |
Het apparaat waar Dave dan onder moest, was minder want dit maakte hem heel erg bang. En dan moest ik nog zo een grote, zware short om en dat vond hij ook maar niets. En ja, papa ging weg maar die kon hij gelukkig toch nog zien via het raam. Toch heeft hij zich kranig gedragen. We waren heel erg trots op hem, vooral toen hij aangaf dat hij moest plassen. De arts moest toen de katheter er heel vlug weer uithalen omdat hij anders niet kon plassen. Maar toen wou hij niet plassen. Hij wou naar hiervoor naar het toilet toe en het niet liggend op een luier doen. Gelukkig mocht dit van de arts.
Na dit onderzoek moesten we terug naar de kinderafdeling om alsnog bloed te laten prikken. Maar doordat de kinderartsen nu met de rondes bezig waren, moesten we wachten en het was 11:30 uur voor hij geprikt werd.
Omdat Dave zeer diepliggende aders heeft, is hij erg moeilijk te prikken. De dokter had een speciaal soort zalf voorgeschreven. Deze moet je flink op de hand spuiten en er een pleister op plakken. Zo wordt die hand verdoofd. De kinderarts zelf zou hem prikken. Ze kon zo op het oog geen ader zien, maar voelde wel iets, zij prikte dus blind maar het was in 1 keer raak. En omdat Dave zijn handjes verdoofd waren, voelde hij er niets van. Hij moest er zelfs om lachen en dat was iets wat de kinderarts nog nooit had mee gemaakt.
 |
Nu is het wachten tot 8 december, dan krijgen we de uitslagen en weten we hoe het verder moet. Hopelijk mag hij dan eindelijk van de antibiotica af. Die slikt hij al vanaf zijn geboorte en dus wordt dat wel eens tijd. Na deze lange ochtend zijn we lekker naar het strand gegaan. De bedoeling was om eens lekker uit te waaien, maar het was windstil en lekker warm. Dus hebben we heerlijk met de golven gespeeld. Groetjes Mignon |
