Column van Mireille
Ons ongeboren kindje, mijn engeltje...
 |
Dit is wat ik voelde toen ik een miskraam kreeg tussen mijn twee dochtertjes in. Ik heb het aan iemand toevertrouwd die ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt, zij het dan op een heel andere manier... Heeft u dat als moeder ook, dat je soms wel eens weg wil gaan zonder de kindjes? Wel, ik ben blij als het mij af en toe eens lukt maar toch mis ik mijn schatjes dan weer heel snel. Vooral afgelopen weekend deed het de eerste momenten raar om aan te komen in de caravan zonder ons rondlopende en taterende Steffi erbij. Jolien daarentegen zorgde voor ambiance genoeg en had weinig zin in slapen ook. |
Maar toch is het niets vergeleken bij een miskraam... Want al snak ik soms naar wat ademruimte, toch hou ik zielsveel van mijn kinderen en zou hen voor geen goud ter wereld kwijt willen!
Mijn miskraam... ik zal dat kindje nooit kunnen vergeten ook al was het nog maar 7 weken oud. Ik denk er nog vaak aan terug en aanzie het nog altijd dat Jolien eigenlijk ons derde kindje had kunnen zijn. Het heeft lang geduurd eer ik erover kon of durfde praten met anderen uit angst voor hun reacties. Maar de tijd heeft mij geleerd dat juist door erover te praten, de pijn stilaan begint te verzachten.
Deze week bijvoorbeeld ben ik wel even geschrokken. Want toen ik erover begon tegen iemand waar ik alle veertien dagen mee gaan shoppen, wandelen en iets drinken (ze heeft zelf ook twee dochters en op eentje heb ik vroeger nog opgepast. Het andere is een mongooltje en bleef vroeger altijd bij mama thuis. Nu zit het op een speciale school en is intussen al 21 jaar), vertelde ze me ineens ook over een doodgeboorte. Het kindje in haar lichaam was dood en ze moesten het laten afdrijven. Ik kon mijn oren niet geloven. Ze vertelde het zomaar aan mij terwijl ik haar niet eens iets had gevraagd...
We zijn dus echt niet de enigen op deze wereld met het verlies van een kindje. Niet dat dit ons kan troosten maar gewoon de gedachte dat er nog mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt, maakt niet uit hoe of waarom. Een kindje verliezen, dat vergeet je nooit.
Ik verweet het mezelf namelijk te vlug naar de gynaecologe te zijn gegaan toen het misging. Op de eerste inwendige echo was er iets te zien en toen ik bloedverlies had gehad en ik terug ging, was er niets meer te zien... het was weg! Ik nam het mezelf heel kwalijk niet te hebben gewacht met een echo te laten maken. Ik was een moordenares... ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven, laat staan vergeten. Ik had mijn eigen kindje gedood!!!
Maar door veel te lezen, dingen van me af te schrijven en drie maanden later opnieuw in blijde verwachting te zijn (Jolien dus) - in het begin wou ik zelfs niet meer vrijen - heb ik het van mij af kunnen zetten, dat ontzettend diepe schuldgevoel...
Dit is pas de tweede keer dat ik dit zo uitgebreid vertel met al mijn gevoelens erin. Ik heb dat nooit eerder gedaan maar ik weet dat mijn gevoelens hierbij belangrijk zijn. Dat het juist daardoor is dat je alles op een rijtje kan beginnen zetten. Het heeft me heel veel moeite gekost om dit te verwerken.
Kun je geloven dat ik tijdens de eerste 4 maanden van mijn volgende zwangerschap, verschrikkelijk bang en ongerust was dat ik ook maar iets verkeerds zou gaan doen, zodat ik alweer mijn kindje zou verliezen?!
Ja ja, Jolien is er gezond en wel maar ik heb er doodsangsten uitgestaan. Ik heb zo weinig mogelijk dingen gedaan die een miskraam zouden kunnen veroorzaken. Ik heb gewacht met een eerste echo tot ik 13 weken ver was, geloof ik. De volledige zwangerschap heb ik met de huisarts gedaan en ben enkel en alleen naar de gynaecologe gegaan voor echo's en advies bij kwaaltjes. Ik was daar zo bang geworden en ik wou dit kindje zeker niet ook verliezen.
Zelfs mijn zware klusjes bij het dagelijks huishouden heb ik ervoor laten vallen en aan anderen overgelaten. Ook de zorg over Steffi was niet altijd makkelijk en ik voelde mij schuldig tegenover haar omdat ik haar een klein beetje teveel alleen liet spelen of voor de tv zette... Ik rustte zoveel ik kon, ik wou echt geen fouten maken deze keer. Kun je begrijpen hoe schuldig ik mij heb gevoeld???
Het was een hel voor mij. Maar eens ik Jolien in mijn armen hield en me opgelucht voelde dat ze er eindelijk was, zelfs dan nog heb ik een moment getwijfeld of ze echt wel ademde. Ze huilde niet eens toen ik haar vasthield, ze was zo stilletjes. Je kan het op de video horen, ik zei voortdurend tegen haar dat ze moest ademen... zo ongerust was ik. Wat een miskraam niet allemaal kan doen om een moeder zo bang te maken. Het is echt onvoorstelbaar...
En ja, ik voel mij net weer zoals toen, nu ik dit allemaal vertel. Maar ik vond dat het tijd werd om dat eindelijk eens aan iemand woord voor woord, gevoel na gevoel, te vertellen.
Ik ga het hierbij laten anders begin ik nog te huilen. Ik heb namelijk elke maand het altijd moeilijk als "tante roos" op bezoek komt. Dat vind ik echt geen pretje. Ik zie er grondig vanaf, veel pijn en pakken bloedverlies de laatste twee dagen... om nog maar te zwijgen van piekeren en me minder goed voelen in mijn vel. Op zo'n dagen komen er veel dingen terug van vroeger en dat doet een mens wel eens nadenken over de toekomst...
Groetjes,
Mireille
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Veerle op 05/12/2001 @ 06:25 
Misschien ervaart Mireille dit schrijven als een soort therapie en doet het haar goed het van zich af te schrijven?
Misschien had ze het artikel over haar schoonmoeder niet geschreven dat het artikel over miskraam beter was onthaald geweest, want ik denk dat heel veel vrouwen na jaren nog kunnen napiekeren over hun miskraam. Ik heb zelf bijna een miskraam gehad bij de tweede en had al stiekem afscheid genomen bij de bloedingen en toen men niks meer zag op de echo dan bloed. En elke keer ik eraan denk en haar zie ben ik toch zo blij, want ik zie wat ik had kunnen kwijt zijn.
Door: Brit op 05/12/2001 @ 08:42
Aan allen die zich anoniem noemen kom eens eerst met je naam te voorschijn,en zo als verschillende ook al schreven als je het verhaal niet kunt lezen stop het dan,het is mischien inderdaad dat Mireille haar verhaal verteld om het zo allemaal te verwerken en zo als ik al kon lezen moeten toch mensen elkaar kwetsen inplaats eerst eens na te denken waarom ze haar verhaal verteld,En er zijn mensen die er direkt over kunnen vertellen maar er zijn er ook die er jaren met blijven zitten en dan in één keer alles van hun hart storten,is dat nu zo raar.Volgens mij zijn er die gereageert hebben en die geen begrip hebben voor Mireille's verhaal zelf nog nooit iets hebben meegemaakt,ik hoop ook dat het nooit zal gebeuren maar moest het zo zijn hoop ik dat je begrip krijgt van mensen ipv vijandigheid zo als er hier doen.Ik zelf heb ook een miskraam gehad en een buitenbaarmoederzwangershap het geluk was dat ik er over kon praten en familie en vrienden had die me begrepen.Mireille ik wens je veel sterkte in je verwerkings proces en hoop dat je er rap uit bent dat je een heel gelukkig leven kan leiden met je gezinnetje
.Groetjes Brit
Als je eens je hart wil storten , doe het gerust ik zal je altijd antwoorden
Door: vera op 05/12/2001 @ 08:56
hallo mireille,
wat ik niet begrijp is dat als je een miskraam hebt gehad, dat je schrijft dat je dan een moordenares bent?
zelf weet ik waar ik het over heb, heb ook een miskraam gehad, dit heb ik wel een plaatsje kunnen geven, ik troost me met de gedachte dat er waarschijnlijk iets was, met het vruchtje, waardoor het niet zo had mogen zijn, verder ging het leven weer door, ook ik was wel verdrietig, maar ik denk dat ik hier ook nuchter in ben, bij mijn volgende zwangerschap, wist ik dat het "goed"zat, ik ben ook niet extra voorzichtig geweest etc,ik vind dat je de andere kindjes ook aandacht moet geven en niet alles uit handen kan laten nemen, je moet er ook voor hun zijn en ze mogen er niet de dupe van worden, ook al kan ik me heel goed voorstellen dat je angst heb, maar het wilt niet zeggen dat het weer opnieuw mis gaat, elke zwangerschap is weer anders, ik kreeg een wolk van een baby, volgens mij heeft het (moeder) gevoel altijd gelijk, ik hoop dat je dit ook een plaatsje kan geven, het is al een tijdje geleden, vergeten mag je nooit en hoeft het ook niet natuurlijk, maar het is wel tijd om dit verlies een plekje te geven.
verder vind ik je colomns wel "vreemd" overkomen, is het geen tijd om het een en ander op een rijtje te zetten, want echt goed vind ik je persoonlijk niet bezig, ben altijd met veel verbazing en zoals in je 1e colomn verontwaardiging je colomn aan het lezen en dat lijkt me niet de bedoeling en gezien de reacties ben ik niet de enige die er zo over denkt.
sterkte
vera
Door: vera op 05/12/2001 @ 09:04
nou ik vind het ook rare colomns en ik sta met mijn naam erbij! ook zo`n boze reactie van mireille hoort bij het beeld wat ik me vorm als ik deze coloms lees en als je een coloms schrijft kun je nu eenmaal reacties verwachten!! ook al zijn die niet altijd leuk, ik zou dan ook aanraden om hier mee te stoppen, met de colomns, want net zoals het verhaal van je schoonmoeder vind ik het persoonlijk niet thuishoren op een babysite,en ook nog achter iemands rug om en daar kan ik sowieso niet tegen en zal ik zeker prof hulp zoeken en je laten helpen en er vantevoren al bij hebben gezet, dat het om het verleden ging uit het dagboek waar je uit schreef en niet over het heden....!
Door: Pmmeke op 05/12/2001 @ 09:29
Item dito op dit verhaal :)
Vera dan moet je ze niet lezen é. Simpel. We leven in een vrij land. Het zijn uittreksels uit een dagboek van het verleden. De meeste zaken die erin komen hebben ondertussen een oplossing gekregen. Nietemin deze zaken komen meer voor dan je denkt. Het schrijven is bedoeld voor mensen die ook met deze problemen hebben geworsteld en die zijn er hoor. Niet iedereen gaat om met problemen op de ideale manier. Het dagboek is héél nuttig. Je kan er iets van opsteken. Maar als je haren er echt van rechtstaan raad ik u aan de colomn niet meer te lezen.
Door: vera op 05/12/2001 @ 09:42
hoi geert, ik ga het ook niet meer lezen, maar als je verleden nu nog zo speelt en zo reageert, heb je er duidelijk wel nog moeite mee!en is het raadzaam om inderdaad prof hulp te zoeken, daar is niets mis mee.
nogmaals ik vind de vorige colomn ook niet op een babysite passen, deze colomn kan inderdaad wel fijn zijn om te lezen en helpen voor diegene die ook een miskraam hebben gehad en ik weet wel waar ik het over heb, want ik heb het ook mee moeten maken!!
en recht op vrijheidsmening heb ik ook, dus waarom zou ik niet mogen reageren!!als ik dit wil, ik vind het normaal erg leuk om alle coloms te lezen, maar deze zijn wel vreemd en ik ben niet de enige die er zo over denkt!!
Door: Pmmeke op 05/12/2001 @ 09:45
Zeker vera je hebt recht op vrije meningsuiting. Vandaar ook mijn mening. Doch haar aansporen om te stoppen met de colomn te schrijven past niet echt in uw visie van iedereen die recht heeft op vrije meningsuiting. In ieder geval blij dat dit opgelost is
Door: vera op 05/12/2001 @ 09:52
ik bedoelde dat ze moet stoppen gezien haar eigen boze reacties op alle reacties, als je daar niet tegen kunt, kun je beter stoppen! want met een colomn kun je dit wel verwachten
liefs vera
Door: Brit op 05/12/2001 @ 10:04
Ik ben het volkomen eens met jou Geert.Als je het niet wil lezen stop er dan mee want het slaat nergens op dat een mens zijn verhaal niet meer mag vertellen omdat dit een babysite nou het slaat nergens op
.Nogmaals Mireille blijven schrijven tot je het ergens een plaatsje hebt gegeven in je hart.Brit
Door: Veerle op 05/12/2001 @ 10:06
Ik begrijp niet echt waarom een verhaal over miskraam niet op een babysite zou passen? Zowel het goede als het slechte mag toch worden gezegd.
Door: vera op 05/12/2001 @ 10:17
als jullie het goed gelezen hadden stond er op dat deze colomn zeker wel bijdraagt, maar ik had het over de vorige colomn, dat staat er ook bij!!
zeker mag een colomn over een miskraam ook op een babysite, hoe moeilijk het ook is, het hoort er ook bij, heb het zelf meegemaakt, maar als je goed gelezen had, had je dit zelf wel al gemerkt!!!!!!!
Door: Pmmeke op 05/12/2001 @ 10:21
Vera zo boos was ze niet. Ze schreef alléén iets over de anoniemen die reageren zonder naam. Veel mensen hier op de site ergeren zich daar soms aan. Het was dus niet op u bedoeld maar op de anoniemen. Voor de rest schreef ze duidelijk dat iedereen recht heeft op zijn mening.
Door: Brit op 05/12/2001 @ 10:22
heel juist Veerle,maar Vera bedoelde ook het colum dat Mireille vertelde over haar schonmoeder,daar wil ook ik even op reageren Vera dat is niet achter iemand zijn rug iets vertellen hé waar slaat dat nu op.Als jij je hart wil luchten en je krijgt geen begrip van je schoonmoeder en een man die niet achter je sta waar moet je dan heen met je verhaal.Ik hoop dat u nooit zoveel onbegrip krijgt van je familie want ik denk dat dat zeker geen pretje is(daar bedoel ik niet mee dat je dat verdient hé)ik zeg ook gewoon mijn mening.
Door: vera op 05/12/2001 @ 10:30
ja okee, maar ik heb er moeite mee, dat de schoonmoeder dit dan zomaar gaat lezen, zonder dat ze dit vantevoren wist, dat is mijn standpunt, ik hoop dat u dat ook van mij kunt begrijpen en helaas weet ik ook al te goed wat het is om familie problemen te hebben en ben ik bang dat je het zo nog erger maakt, ik zou hoe moeilijk dan ook, gezegd hebben dat ik een stukje had geschreven hierop als ik wat had willen schrijven, ik persoonlijk zou dat niet gedaan hebben, omdat het wel prive is en nu zo openbaar, maar dat is ook mijn mening.
ps ze had zelf ook anoniem boven haar naam staan, een reactie is een reactie, of het nu anoniem is of niet, je kan reacties krijgen op je site, dat maakt deze site ook best bijzonder dat je direct kan reageren en dan moet je dan rekening mee houden, ook als de reacties minder leuk zijn, ik heb ook geen kwaads in zin, maar ik geef ook gewoon mijn mening
liefs vera
Door: Veerle op 05/12/2001 @ 10:34
Laten we het gewoon misschien allemaal laten overwaaien. Het zijn allemaal dingen uit het verleden en laat ons Mireille met een schone lei laten de columns hervatten.
Mireille, misschien eens een column over een leuk uitstapje ofzo?
Door: Brit op 05/12/2001 @ 10:52
ben ik met alle twee eens
.Groetjes Brit
Door: Mireille op 08/12/2001 @ 17:26
Jeetje, mensen allemaal, wat heb ik allemaal kunnen lezen na een weekje van stilte op de site, allemaal heel erg hartelijk bedankt voor jullie reacties en Vera, je hebt gelijk hoor liefje, ik wou gewoon mijn hart uitstorten met dingen die mij in het verleden keer op keer bleven overvallen, keer op keer bleef die hele toestand precies na een tijdje bekoeld te raken (dan heb ik het over mijn schoonmoeder), meer pijnlijker dan hoopvoller te worden. Daarom stuurde ik het naar Eva's website, waarom ? Omdat er volgens mij heel veel ouders in een soortgelijke situatie konden leven, en misschien zouden ze dan merken dat ook in dergelijke situaties er altijd een uitlaatklep bestaat. Niet meteen deze babywebsite misschien, maar eigenlijk hoort het er toch voor een stukje bij omdat schoonmoeders zich nu éénmaal graag met hun kleinkinderen bezig houden. En het spijt me ontzettend als ik hierdoor veel mensen op hun hart heb getrapt, maar het moest mij gewoon van het hart. Intussen is mijn schoonmoeder ineens veel anders geworden, door zoals iedereen mij adviseerde, er met haar over te praten. Ik heb er ook met andere mensen over gepraat en raad gevraagd, ik moest wat bijdraaien en toegeeflijker zijn maar ik moest haar wel zeggen wat mij allemaal niet echt gelukkig maakte aan haar gedrag. Vandaar dat ik nu hierbij wel wil zeggen : een schoonmoeder zal altijd wel alles beter weten, maar daarom hoeft de verstandhouding nog niet slechter te zijn; en dat is iets wat iedereen moet leren door ervaringen op te doen. Ik heb mijn schoonmoeder nog niet echt heel erg graag bij ons over de vloer, maar ze laat nu toch duidelijk merken dat ik er ook nog ben naast haar kleinkinderen, en we kunnen al beter praten met elkaar. Wat toch wel een verschil maakt tegenover enkele maanden geleden... want toen was ik echt niet over haar te spreken. Misschien lag het aan mij, misschien lag het aan haar, misschien moesten we allebie wat water bij de wijn doen. Ik vind dat ik dankzij de hulp van een aantal mensen in de buurt, toch al heel ver gekomen ben. En dat mag de hele wereld bij deze als het ware uit mijn eigen mond vernemen. Bedankt Geert, bedankt Vera, bedankt Brit en bedankt Many, maar vooral bedankt aan die paar goeie vriendinnen die ik er bij heb gekregen dankzij deze website ! En ik denk wel dat zij weten over wie ik het heb...
Liefs,
Mireille
Door: Brendalee op 16/03/2002 @ 09:25
Hoi,
Jemig zeg, wat een gedoe. Ik ben lang aan het twijfelen gegaan of ik het zou vertellen, maar als je moeder bent moet je nu éénmaal ook je familie erbij nemen. En dat is soms niet evident, geloof me, een vriendin van mij heeft vijf kinderen en ook zij heeft weinig of geen contact meer met haar schoonouders omdat het niet boterde vanaf het huwelijk al niet. Dat is toch niet iets om je over te schamen, integendeel, het is realistisch en daarbij nog, ik merk dat dat verhaal inmiddels van de column werd verwijderd, waarschijnlijk omdat die problemen intussen werden opgelost of heb ik het mis ? Tja, meisjes, je kan er nog zoveel kritiek op geven, het is en blijft haar eigen beslissing wat zij hier allemaal neerschrijft. En zolang de website het goed vindt dat het gepubliceerd wordt, is het in mijn ogen helemaal niet ongegrond.
Groetjes,
B.
Door: Anoniem op 11/11/2003 @ 21:50
Ikzelf ben nu 20 jaar maar ben een lange tijd terug zwanger geweest van een prachtige dochter Sara en ben haar verloren en nu heb ik daar nog steeds veel spijt van dus ik wens je ook veel sterkte toe.